فیلترها
نتایج جستجو برای «ویژگی های یاد خدا»: ۲۴ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّما جُعِلَ الطَّوافُ بِالبَيتِ، وبَينَ الصَّفا وَالمَروَةِ، ورَميُ الجِمارِ؛ لِاءِقامَةِ ذِكرِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:طواف كعبه، و [سعى] ميان صفا و مروه، و رَمْى جَمَرات، براى زنده داشتن ياد خدايند.
۱.سنن أبي داوود: ج 2 ص 179 ح 1888، مسند ابن حنبل: ج 9 ص 331 ح 24405، المستدرك على الصحيحين: ج 1 ص 630 ح 1685، السنن الكبرى: ج 5 ص 236 ح 9646 كلّها عن عائشة، كنز العمّال: ج 5 ص 49 ح 12005.
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّما فُرِضَتِ الصَّلاةُ، واُمِرَ بِالحَجِّ وَالطَّوافِ، واُشعِرَتِ المَناسِكُ؛ لِاءِقامَةِ ذِكرِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:واجب گشتن نماز، و دستور گزاردن حج و طواف، و تعيين مناسك [حج]، در واقع براى زنده داشتن ياد خدايند.
۱.عوالي اللآلي: ج 1 ص 323 ح 60.
الإمام الرضا عليه السلامـ فيما جَمَعَهُ الفَضلُ بنُ شاذانَ مِن كَلامِهِ في عِلَلِ الفَرائِضِ ـ: إن قالَ قائِلٌ: لِمَ أمَرَ اللّهُ العِبادَ ونَهاهُم؟ قيلَ: لِأَنَّهُ لا يَكونُ بَقاؤُهُم وصَلاحُهُم إلّا بِالأَمرِ وَالنَّهيِ، وَالمَنعِ عَنِ الفَسادِ وَالتَّغاصُبِ.
فَإن قالَ قائِلٌ: لِمَ تَعَبَّدَهُم؟ قيلَ: لِئَلّا يَكونوا ناسينَ لِذِكرِهِ، ولا تارِكينَ لِأَدَبِهِ، ولا لاهينَ عَن أمرِهِ ونَهيِهِ، إذ ۱ كانَ فيهِ صَلاحُهُم وفَسادُهُم وقوِامُهُم، فَلَو تُرِكوا بِغَيرِ تَعَبُّدٍ لَطالَ عَلَيهِمُ الأَمَدُ، وقَسَت قُلوبُهُم. ۲
امام رضا عليه السلامـ از سخنان ايشان در باره علّت واجبات كه فضل بن شاذان، آنها را گردآورى كرده است ـ: اگر كسى بگويد: «چرا خدا، به بندگانْ امر و نهى كرده است؟»، گفته مى شود: چون ماندگارى و درستى آنان، جز با امر و نهى و جلوگيرى از تباهى و تجاوز به يكديگر، ممكن نيست.
اگر كسى بگويد: «چرا از آنان عبادت خواسته شده است؟»، گفته مى شود: تا او را فراموش نكنند و تعاليمش را وا ننهند و از امر و نهى او غافل نشوند؛ چرا كه درستى و تباهى و پايدارى آنان، در گرو اين است، و اگر بدون [دستور به] عبادت، رها مى شدند، پس از گذشت زمانى دراز، سنگ دل مى شدند.
الإمام عليّ عليه السلام:اِعلَموا أنَّهُ [اللّهَ] عز و جل لَن يَرضى عَنكُم بِشَيءٍ سَخِطَهُ عَلى مَن كانَ قَبلَكُم، ولَن يَسخَطَ عَلَيكمُ بِشَيءٍ رَضِيَهُ مِمَّن كانَ قَبلَكُم، وإنَّما تَسيرونَ في أَثَرٍ بَيِّنٍ، وتَتَكَلَّمونَ بِرَجعِ قَولٍ قَد قالَهُ الرِّجالُ مِن قَبلِكُم، قَد كَفاكُم مَؤونَةَ دُنياكُم، وحَثَّكُم عَلَى الشُّكرِ، وَافتَرَضَ مِن ألسِنَتِكُمُ الذِّكرَ. ۱
امام على عليه السلام:بدانيد كه خداوند عز و جل هرگز آنچه را از پيشينيان شما نپسنديده است، از شما نيز نخواهد پسنديد و هرگز آنچه را از مردمان پيش از شما پسنديده است، از شما ناپسند نمى دارد. شما در راهى روشن، گام برمى داريد [كه گذشتگانِ شما رفته اند] و همان سخنى را واگويه مى كنيد كه مردان پيش از شما گفته اند. خداوند، روزىِ دنياى شما را عهده دار شده و به سپاس گزارى تشويقتان كرده است و ياد كردن [از خود] را بر زبان هايتان واجب ساخته است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 183، بحار الأنوار: ج 5 ص 319 ح 3.
عنه عليه السلام ـ في بَيانِ ما فَرَضَ اللّهُ سُبحانَهُ عَلى جَوارِحِ الإِنسانِ ـ:فَأَمّا ما فَرَضَ عَلَى القَلبِ مِنَ الإِيمانِ: فَالإِقرارُ، وَالمَعرِفَةُ، وَالعَقدُ عَلَيهِ، وَالرِّضا بِما فَرَضَهُ عَلَيهِ، وَالتَّسليمُ لِأَمرِهِ، وَالذِّكرُ، وَالتَّفَكُّرُ. ۱
امام على عليه السلامـ در بيان وظايفى كه خداى سبحان بر عهده اعضاى انسان نهاده است ـ: آنچه بر دلْ واجب ساخته، ايمان است كه عبارت است از: اقرار، و شناخت، و اعتقاد به او، و خرسندى به آنچه بر آن، واجب ساخته است، و گردن نهادن به فرمان او، و ياد كردن از او، و انديشيدن.
۱.بحار الأنوار: ج 69 ص 74 ح 29 نقلاً عن تفسير النعماني: ج 93 ص 50.
امام حسن عليه السلام:بدانيد كه خداوند، شما را بيهوده نيافريده و سرِخود، رهايتان نكرده است. روزىِ شما را در دنيا بر عهده گرفته و شما را براى عبادتش فراغت بخشيده و به شكرگزارى، تشويقتان كرده و ياد كردن [از خود]را بر شما واجب ساخته است.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فِي الدُّعاءِ ـ: يا اللّهُ، يا مَن وَجَبَ ذِكرُهُ عَلى أهلِ السَّماواتِ وَالأَرضِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: اى خدا، اى آن كه يادش بر آسمانيان و زمينيان، واجب است!
۱.البلد الأمين: ص 420، بحار الأنوار: ج 93 ص 265 ح 1.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ألا إنَّ خَيرَ أعمالِكُم، وأذكاها عِندَ مَليكِكُم، وأرفَعَها عِندَ رَبِّكُم في دَرَجاتِكُم، وخَيرَ مَا اطَّلَعَت عَلَيهِ الشَّمسُ؛ ذِكرُ اللّهِ سُبحانَهُ وتَعالى. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آگاه باشيد كه بهترينِ اعمال شما و پاك ترينِ آنها در نزد مالكتان، و بلند مرتبه ترينِ آنها در پيشگاه پروردگارتان و بهترين چيزى كه خورشيد بر آن طلوع كرده، ياد خداوند پاك و بلندمرتبه است.
۱.إرشاد القلوب: ص 60.
سنن ابن ماجة عن أبي الدرداء عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:ألا اُنَبِّئُكُم بِخَيرِ أعمالِكُم، وأرضاها عِندَ مَليكِكُم، وأرفَعَها في دَرَجاتِكُم، وخَيرٍ لَكُم مِن إعطاءِ الذَّهَبِ وَالوَرِقِ ۱، و مِن أن تَلقَوا عَدُوَّكُم فَتَضرِبوا أعناقَهُم ويَضرِبوا أعناقَكُم؟
قالوا: وما ذاكَ يا رَسولَ اللّهِ؟!
قالَ: ذِكرُ اللّهِ. ۲
سنن ابن ماجةـ به نقل از ابو درداء ـ: پيامبر خدا فرمود: «آيا شما را از بهترينِ اعمالتان و پسنديده ترينِ آنها در نزد مالكتان، و بلندمرتبه ترينِ آنها ـ كه برايتان از انفاق كردن زر و سيم و [حتّى] از اين كه با دشمنتان رو به رو شويد و گردن آنها را بزنيد و گردنتان را بزنند، بهتر است ـ، آگاهتان نسازم؟».
گفتند: آن چيست، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «ياد خدا».
۱.الوَرِق: الفضّة (النهاية: ج 5 ص 175 «ورق»).
۲.سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1245 ح 3790، الموطّأ: ج 1 ص 211 ح 24، مسند ابن حنبل: ج8 ص164 ح21761، المستدرك على الصحيحين: ج1 ص673 ح1825 كلّها عن أبي الدرداء، كنز العمّال: ج1 ص416 ح 1767؛ الكافي: ج 2 ص 499 ح 1، المحاسن: ج 1 ص 109 ح 96 كلاهما عن ابن القدّاح عن الإمام الصادق عن الإمام الباقر عليهماالسلام عنه صلى الله عليه و آله نحوه وفيهما «ذكر اللّه كثيرا»، بحار الأنوار: ج 93 ص 157 ح29.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در اندرز به ابن مسعود ـ: هيچ چيز را بر ياد خدا ترجيح مده؛ چرا كه خداوند مى فرمايد: «و قطعا ياد خدا بالاتر است» و مى فرمايد: «پس يادم كنيد تا يادتان كنم، و سپاسم گوييد و ناسپاسى ام مكنيد» .
۱.قال الصدوق قدس سره: يعني: فمن ذكر اللّه عز و جل بالغدوّ، ويذكر ما كان منه في ليله من سوء عمله، واستغفر اللّه وتاب إليه، فإذا انتشر في ابتغاء ما قسم اللّه له انتشر وقد حطّت عنه سيّئاته وغفرت له ذنوبه. وإذا ذكر اللّه عز و جل بالآصال ـ وهيالعشيّات ـ راجع نفسه فيما كان منه في يومه ذلك؛ من سرفٍ على نفسه، وإضاعةٍ لأمر ربّه، فإذا ذكر اللّه عَزَّ وجَلَّ واستغفر اللّه تعالى وأناب، راح إلى أهله وقد غفرت له ذنوب يومه. وإنّما تحمد الشهادة أيضا إذا كانت من تائب إلى اللّه استغفر من معصية اللّه عَزَّ وجَلَّ (معاني الأخبار: ص 411).
۲.معاني الأخبار: ص 411 ح 100 عن أنس، بحار الأنوار: ج 86 ص 298 ح 61؛ المصنّف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 72 ح 5 وج 8 ص 235 ح 2 كلاهما عن ابن عمر من دون إسنادٍ إليه صلى الله عليه و آله، الفردوس: ج 3 ص 454 ح 5402 عن أنس وفيها «بالغداة والعشيّ»، كنز العمّال: ج 1 ص 426 ح 1838.
۳.يعنى: آن قدر شمشير بزنى كه شمشير، در هم شكسته شود.
۴.شيخ صدوق قدس سره مى گويد: منظور، اين است كه هر كس خداوند عز و جل را در بامدادان، ياد كند و عمل بد شبش را به ياد آورد و از خداوند، آمرزش بخواهد و توبه نمايد و آن گاه در پى روزىِ تقديرشده خدا برود، گناهانش فرو مى ريزند و آمرزيده مى شود، و هر گاه شامگاهان، خدا را به ياد آورد و در باره وضعيتى كه در روز از زياده روى و تباه كردن فرمان پروردگارش داشته، به خود آيد و خداى عز و جل را به ياد آورد و از آن خداى والا، آمرزش بخواهد و به درگاه او بنالد، به خانواده اش باز مى گردد، در حالى كه گناهان آن روزش آمرزيده شده اند. شهادت هم، وقتى از سوى شخص توبه كننده به پيشگاه خداوند و آمرزش خواه از نافرمانى خداوند عز و جل باشد، ستوده است.
كنز العمّال عن معاذ عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أكثِروا ذِكرَ اللّهِ عز و جل عَلى كُلِّ حالٍ؛ فَإِنَّه لَيسَ عَمَلٌ أحَبَّ إلَى اللّهِ تَعالى ولا أنجى لِعَبدٍ مِن كُلِّ سَيِّئَةٍ فِي الدُّنيا وَالآخِرَةِ مِن ذِكرِ اللّهِ.
قيلَ: وَلَا القِتالُ في سَبيلِ اللّهِ؟
قالَ: لَولا ذِكرُ اللّهِ لَم يُؤمَر بِالقِتالِ في سَبيلِ اللّهِ، ولَوِ اجتَمَعَ النّاسُ عَلى ما اُمِروا بِهِ مِن ذِكرِ اللّهِ تَعالى ما كَتَبَ اللّهُ القِتالَ عَلى عِبادِهِ، فَإِنَّ ذِكرَ اللّه تَعالى لا يَمنَعُكُم مِنَ القِتالِ في سَبيلِهِ، بَل هُوَ عَونٌ لَكُم عَلى ذلِكَ.
قالوا: يا رَسولَ اللّهِ، فَإِنَّ ذِكرَ اللّهِ لا يَكفينا مِنَ الجِهادِ!
قال: وَلَا الجِهادُ يَكفي مِن ذِكرِ اللّهِ، ولا يَصلُحُ الجِهادُ إلّا بِذِكرِ
كنز العمّالـ به نقل از مُعاذ ـ: پيامبر خدا فرمود: «در هر حالى، خداوند عز و جلرا بسيار ياد كنيد؛ زيرا هيچ عملى نزد خداوند متعال، محبوب تر و در رهانيدن بنده از هر بدى اى در دنيا و آخرت، كارگرتر از ياد خدا نيست».
گفته شد: حتّى جنگيدن در راه خدا؟
فرمود: «اگر به خاطر ياد خدا نبود، به جنگ در راه خدا دستور داده نمى شد و اگر همه مردم به ياد خداوند متعال ـ كه بِدان فرمان داده شده اند ـ مى بودند، خداوندْ جنگيدن را بر بندگانش واجب نمى ساخت. ياد خداوند متعال، مانع شما از جنگ در راه او نمى شود؛ بلكه كمك شما در اين راه است.».
گفتند: اى پيامبر خدا! ياد خدا [به تنهايى كافى نيست و] ما را از جهاد، بى نياز نمى كند!
فرمود: «جهاد هم شما را از ياد خدا بى نياز نمى كند و جهاد، جز با ياد خدا، ارزشى ندارد.
۱.كنز العمّال: ج 2 ص 243 ح 3931 نقلاً عن ابن صصري في أماليه، وص 246 ح 3937 نقلاً عن ابن شاهين في الترغيب في الذكر نحوه وليس فيه من «قالوا: يا رسول اللّه، فإنّ ذكر اللّه.».
الإمام الباقر عليه السلام:ما مِن شَيءٍ أحَبُّ إلَى اللّهِ مِنَ الذِّكرِ وَالشُّكرِ. ۱
امام باقر عليه السلام:هيچ چيزى نزد خدا، محبوب تر از ياد او و سپاس گزارى [از او]نيست.
۱.الدرّ المنثور: ج 1 ص 368 نقلاً عن ابن أبي شيبة.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أشرَفُ الحَديثِ ذِكرُ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پُرارج ترين سخن، ياد خداوند است.
۱.تفسير القمّي: ج 1 ص 291، الاختصاص: ص 342 عن أبي عبد اللّه البرقي، بحار الأنوار: ج 77 ص 133 ح 43؛ الدرّ المنثور: ج 2 ص 692 نقلاً عن البيهقي في الدلائل، كنز العمّال: ج 15 ص 919 ح 43587 نقلاً عن أبي نصر السجزي في الإبانة.
عنه صلى الله عليه و آله:إنَّ أشرَفَ الحَديثِ ذِكرُ اللّهِ تَعالى، ورَأسَ الحِكمَةِ طاعَتُهُ، وأصدَقَ القَولِ وأبلَغَ المَوعِظَةِ وأحسَنَ القَصَصِ كِتابُ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:پُرارج ترين سخن، ياد خداوند متعال است، و سرآمد حكمت [و خردمندى]، فرمان بُردارى از اوست، و راست ترين گفته و رساترين پند و نيكوترين داستان، كتاب خداست.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 4 ص 402 ح 5868، الأمالي للصدوق: ص 576 ح 788 كلاهما عن أبي الصباح الكناني عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 77 ص 114 ح 8.
الإمام عليّ عليه السلام:إنَّ أحسَنَ الحَديثِ ذِكرُ اللّهِ. ۱
امام على عليه السلام:نيكوترين سخن، ياد خداست.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 521 ح 1484، أعلام الدين: ص 100 وفيه «أنصتوا إلى ذكر اللّه فإنّه أحسن الحديث».
الإمام عليّ عليه السلام:ذِكرُ اللّهِ نورُ الإِيمانِ. ۱
امام على عليه السلام:ياد خدا، روشنايى ايمان است.
۱.غرر الحكم: ح 5161، عيون الحكم والمواعظ: ص 255 ح 4716.
امام على عليه السلام:ياد خدا كردن، خوى پرهيزگاران است.
عنه عليه السلام:ذِكرُ اللّهِ سَجِيَّةُ كُلِّ مُحسِنٍ، وشِيمَةُ كُلِّ مُؤمِنٍ. ۱
امام على عليه السلام:ياد خدا كردن، خصلت هر نيكوكار و خوى هر مؤمنى است.
۱.غرر الحكم: ح 5173، عيون الحكم والمواعظ: ص 256 ح 4744.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۴