المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابن عبّاس ـ: عثمان بن عفّان از پيامبر خدا، در باره «بسم اللّه الرحمن الرحيم» پرسيد. ايشان فرمود: «نامى از نام هاى خداست و نزديكى آن به نام اعظم خدا، چونان نزديكى سياهىِ چشم به سفيدى آن است».

امام باقر عليه السلام:«بسم اللّه الرحمن الرحيم»، به اسم اعظم خدا نزديك تر از مردمك چشم به سفيدى آن است.

امام على عليه السلامـ در باره معناى «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ـ: كلمه «اللّه»، بزرگ ترين نام از نام هاى خداست.

امام صادق عليه السلامـ در باره اين سخن خداوند عز و جل: «ما به تو سبع مثانى و قرآن بزرگ را داديم» ـ: «بسم اللّه الرحمن الرحيم»، بزرگ ترين نام خداست و سَبْعِ مَثانى، همان «امّ الكتاب» (سوره فاتحه) است كه در هر نمازى، دو بار خوانده مى شود.

مهج الدعواتـ به نقل از معاوية بن عمّار ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: «بسم اللّه الرحمن الرحيم اسم اكبر خداست» يا فرمود: «اسم اعظم خداست».

امام رضا عليه السلام:هر كس بعد از نماز صبح، صد مرتبه بگويد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم، لا حول ولا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم»، به نام اعظم خدا نزديك تر از سياهى چشم به سفيدى آن باشد. نام اعظم خدا، داخل در اين جمله است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«بسم اللّه الرحمن الرحيم»، سرآغاز هر كتاب [آسمانى] است.

امام باقر عليه السلام:آغاز هر كتابى كه از آسمان فرود آمده، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بوده است. پس هر گاه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» گفتى، ديگر باكى نيست كه استعاذه (أعوذ باللّه من الشيطان الرجيم) نگويى؛ زيرا هر گاه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بگويى، تو را از [گزند] آنچه ميان آسمان و زمين است، مى پوشاند.

امام صادق عليه السلام:هيچ كتابى از آسمان نازل نشده، مگر آن كه آغازش «بسم اللّه الرحمن الرحيم» است.

امام صادق عليه السلام:خداوند، هيچ كتابى از آسمان فرو نفرستاد، مگر اين كه آغازش «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بود، و پايان يافتن هر سوره و آغاز شدن سوره اى ديگر، با نازل شدنِ «بسم اللّه الرحمن الرحيم» دانسته مى شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام هر گاه برايم وحى مى آورد، نخستين چيزى كه بر من مى افكند، «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بود.

الدرّ المنثورـ به نقل از ابن عبّاس ـ: نخستين بار كه جبرئيل عليه السلام بر محمّد صلى الله عليه و آله فرود آمد، به او گفت: «بسم اللّه» ـ اى محمّد ـ، يعنى: با نام خدا بخوان و «اللّه»، يعنى كسى كه اِلاه و معبود همه خلق است. «الرحمن»، بر وزن «فَعلان» است از رحمت، و «الرحيم»، يعنى نرم خو و مهربان است با كسى كه دوست دارد به او رحم كند، و دور و سختگير است نسبت به كسى كه دوست دارد عذابش را دو چندان سازد.

تفسير العيّاشىـ به نقل از سليمان جعفرى ـ: از ابو الحسن عليه السلام ۲ سؤال شد: با عظمت ترين آيه در كتاب خدا، كدام آيه است؟ فرمود: «بسم اللّه الرحمن الرحيم».

السنن الكبرىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: شيطان، با عظمت ترين آيه قرآن را از اهل قرآن دزديد: «بسم اللّه الرحمن الرحيم» را.

صحيح مسلمـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا فرمود: «لَختى پيش، سوره اى بر من فرود آمد، و خواند: «بسم اللّه الرحمن الرحيم.».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه جبرئيل عليه السلام «بسم اللّه الرحمن الرحيم» مى گفت، مى فهميدم كه سوره [ى قبلى]پايان يافته است.

المعجم الكبيرـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر خدا، هر گاه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» بر او نازل مى شد، در مى يافت كه سوره، پايان يافته و سوره ديگرى آغاز شده است.

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابن عبّاس ـ: پيامبر صلى الله عليه و آله زمانى به پايان يافتنِ سوره پى مى برد كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نازل مى شد.

المستدرك على الصحيحين:مسلمانان، پايان يافتن سوره را نمى دانستند تا آن كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نازل مى شد، و چون «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نازل مى شد، مى فهميدند كه سوره به پايان رسيده است.

أسباب نزول القرآنـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: ما جدايىِ ميان دو سوره را نمى دانستيم، مگر آن گاه كه «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نازل مى شد.