امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى وداع با ماه رمضان ـگفت: سپس به وسيله اين ماه، ما را بر ساير امّتها برترى دادى و افتخار آن را نصيب ما، و نه پيروان ديگر آيينها، كردى، پس به فرمان تو روز آن را روزه گرفتيم و به يارى تو، شبش را به عبادت گذرانيديم.

كتاب من لا يحضره الفقيهـ به نقل از حفص بن غياث ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه فرمود روزه ماه رمضان را خداوند بر هيچ يك از امّتهاى پيش از ما واجب نكرد. عرض كردم: پس آيه «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! روزه بر شما مقرّر شده است همچنان كه بر پيشينيان شما مقرّر شده بود» چه مى شود؟ حضرت فرمود: خداوند روزه ماه رمضان را فقط بر پيامبران واجب كرده بود، نه بر امّتها؛ امّا به وسيله آن، اين امّت را [بر امّتهاى گذشته] فضيلت داد و روزه آن را بر رسول خدا صلى الله عليه و آله و بر امّت او واجب فرمود.

امام حسين عليه السلامـ درباره علّت وجوب روزه ـفرمود: تا توانگر رنج گرسنگى را بچشد و در نتيجه، به مستمندان رسيدگى و بخشش كند.

امام رضا عليه السلامـ در بيان علّت وجوب روزه ـفرمود: تا مردم رنج گرسنگى و تشنگى را بچشند و به نيازمندى خود در آخرت پى برند. و اينكه روزه دار بر اثر گرسنگى و تشنگى كه به او مى رسد، خاشع و افتاده حال و فروتن و مأجور و طالب رضا و ثواب خدا و عارف و صابر گردد و بدين سبب مستوجب ثواب شود. به علاوه آن كه، روزه موجب خوددارى از شهوات است، نيز، تا روزه در دنيا پند گوى آنان باشد و ايشان را در راه انجام تكاليفشان رام و ورزيده كند و در رسيدن به اجر، راهنماى آنان باشد، و به سختى تشنگى و گرسنگى كه نيازمندان و مستمندان در دنيا مى چشند پى ببرند و در نتيجه، حقوقى را كه خداوند در دارايى هايشان واجب فرموده است، به ايشان بپردازند.