سنن الترمذىـ به نقل از ابن عمر ـ: كمتر پيش مى آمد كه پيامبر خدا از مجلسى برخيزد و براى يارانش چنين دعا نكند: «بار خدايا! چنان ترسى از خود، قسمت ما كن كه مانع ما از نافرمانى كردن تو شود، و [نيز] چنان طاعتى از خود كه با آن، ما را به بهشتت رسانى، و چنان يقينى كه با آن، [تحمّل]مصيبت هاى دنيا را بر ما آسان گردانى، و ما را تا زمانى كه زنده مى دارى، از شنوايى و بينايى و نيرويمان برخوردار بدار و آنها را وارث ما گردان (تا آخر عمر، برايمان باقى بدار)، و انتقام ما را از كسى كه به ما ستم كرده است، بستان، و بر ضدّ كسى كه با ما دشمنى مى كند، يارى مان رسان، و مصيبت ما را در دينمان قرار مده، و دنيا را بزرگ ترين خواست ما و نهايتِ شناخت ما مگردان، و كسى را كه به ما رحم نمى كند، بر ما مسلّط مساز».

مُنْيةُ المُريد:پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه سخنش را به پايان مى رساند و مى خواست از جايش برخيزد، مى گفت: «بار خدايا! گناهانى را كه به خطا يا عمد، و در نهان يا آشكار، از ما سر زده است و تو بدانها داناتر از ما هستى، بر ما ببخشاى. تويى كه مقدّم مى دارى و تويى كه وا پس مى نهى. معبودى جز تو نيست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه مى خواهد در روز رستاخيز، برترين پيمانه مزد را دريافت كند، آخرين سخنش در مجلسش اين باشد: «منزّه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند، از آنچه وصف مى كنند! و درود بر فرستادگان! و ستايش، ويژه خدا، پروردگار جهانيان است» .

سنن أبى داوودـ به نقل از ابو برزه اَسلَمى ـ: پيامبر خدا، در پايان، ۳ هر گاه مى خواست از مجلس برخيزد، مى گفت: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم».

المستدرك على الصحيحينـ به نقل از عايشه ـ: پيامبر خدا، از هيچ مجلسى بر نمى خاست، مگر آن كه مى گفت: «پاكا تو ـ اى خداوند و اى پروردگار من ـ و ستايش، تو را! معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى آورم». من به ايشان گفتم: اى پيامبر خدا! چه بسيار اين كلمات را هنگام برخاستن از جا مى گويى! فرمود: «هر كس هنگامى كه از جايش بر مى خيزد، اين كلمات را بگويد، هر خطايى كه از او در آن مجلس سر زده است، آمرزيده مى شود».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كفّاره مجلس، اين است كه بنده بگويد: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز خدا نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس جملات «پاكا خدا، و ستايش، او را! پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم» را در مجلسى كه در آن ذكر خداست، بگويد، همانند مُهرى است كه بر آن مجلس زده مى شود، و هر كس آن را در مجلسى كه به بيهودگى مى گذرد، بگويد، كفّاره آن مجلس خواهد بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در مجلسى بنشيند كه در آن بيهوده گويى بسيار شود، چنانچه پيش از آن كه از آن مجلس برخيزد، بگويد: «پاكا تو ـ اى خداوند ـ و ستايش، تو را! گواهى مى دهم كه معبودى جز تو نيست. از تو آمرزش مى طلبم و به درگاهت توبه مى كنم»، آنچه از او در آن مجلس سر زده است، آمرزيده مى شود.

امام باقر عليه السلام:هر كه مى خواهد كه با پيمانه پُر [مزد] بگيرد، هر گاه خواست از جاى خود بلند شود، بگويد: «پاكا پروردگار تو، پروردگار عزّت، از آنچه در وصف او مى گويند! و درود بر فرستادگان [الهى]! و ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است».

الإرشادـ به نقل از عبد اللّه بن موسى، از پدرش، از جدّش ـ: مادرم فاطمه دختر امام حسين عليه السلام، به من فرمان مى داد كه با دايى ام امام زين العابدين عليه السلام بنشينم، و من با او ننشستم، جز آن كه هنگام برخاستن، استفاده اى از او بردم: بيم از خدا كه در دلم پديد آمده بود، از آن رو كه بيم او را از خداى متعال مى ديدم، يا دانشى كه از او بهره بردم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كفّاره نشستن (در مجلس غفلت) اين است كه بگويى: سبحانك اللّهمّ و بحمدك لا إله إلّا أنت، ربِّ تُب علىَّ واغفرلى (خدايا! پاك و منزّهى تو و ستايش از آنِ توست. خدايى جز تو نيست. پروردگار من! مرا ببخش و بيامرز).

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا هرگاه از مجلسى بر مى خاست، اگر چه زمانى كوتاه در آن جا نشسته بود، بيست و پنج مرتبه از خدا آمرزش مى طلبيد.