فیلترها
نتایج جستجو برای «همسر بد»: ۱۰ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
الإمام الصادق عليه السلام:كانَ مِن دُعاءِ رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله: أعوذُ بِكَ مِنِ امرَأَةٍ تُشَيِّبُني قَبلَ مَشيبي. ۱
امام صادق عليه السلام:يكى از دعاهاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «به تو پناه مى برم از همسرى كه پيش از پير شدنم، مرا پير كند».
۱.
الكافي: ج 5 ص 326 ح 3 عن السكوني
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن فِتنَةِ النِّساءِ، وأعوذُ بِكَ مِن عَذابِ القَبرِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بار خدايا! به تو پناه مى برم از فتنه زنان، و به تو پناه مى برم از عذاب قبر.
۱.
كنز العمّال: ج 2 ص 189 ح 3687 نقلاً عن الخرائطي في اعتلال القلوب عن سعد.
امام صادق عليه السلام:از زنان تباهكار خود، به خدا پناه ببريد.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از بلاهاى كمرشكن، به خدا پناه ببريد: از پيشواى ستمگرى كه اگر خوبى كنى، نمى پذيرد و اگر بدى كنى، گذشت نمى كند؛ از همسايه بد، كه چشمش تو را مى بيند و دلش تو را مى پايد و اگر كار خوبى ببيند، آن را بد مى بيند و اگر كار بدى ببيند، آن را جار مى زند؛ و از پير شدن [با آزارهاى]همسر بد.
کلیدواژهها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیتقدیر خوش بختی و بدبختی +2 مورد دیگر
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن ثَلاثِ فَواقِرَ: تَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن مُجاوَرَةِ جارِ سَوءٍ؛ إن رَأى خَيرا كَتَمَهُ وإن رَأى شَرّا أذاعَهُ. وتَعَوَّذوا بِاللّهِ مِن زَوجَةِ سَوءٍ؛ إن دَخَلتَ عَلَيها لَسَنَتكَ ۱ ـ كَذا قالَ ـ وإن غِبتَ عَنها خانَتكَ. وتَعَوّذوا بِاللّهِ مِن إمامِ سَوءٍ؛ إن أحسَنتَ ۲ لَم يَقبَل، وإن أسَأتَ لَم يَغفِر. ۳
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از سه بلاى كمرشكن، به خدا پناه بريد: از همسايگى با همسايه بد، به خدا پناه بريد، كه اگر خوبى ببيند، مى پوشاند و اگر بدى ببيند، فاش مى گرداند؛ از همسر بد، به خدا پناه بريد، كه در حضورت با تو بدزبانى مى كند و در غياب تو، به تو خيانت مى ورزد؛ و از پيشواى بد، به خدا پناه بريد، كه اگر خوبى كنى، نمى پذيرد و اگر بدى كنى، نمى بخشايد.
کلیدواژهها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیتقدیر خوش بختی و بدبختی +2 مورد دیگر
تاريخ دمشق:رَبابُ بِنتُ امرِئِ القَيسِ بنِ عَدِيِّ بنِ أوسِ بنِ جابِرِ بنِ كَعبِ بنِ عُلَيمِ بنِ هُبَلِ بنِ عَبدِ اللّهِ بنِ كِنانَةَ الكَلبِيَّةُ، زَوجُ الحُسَينِ بنِ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام واُمُّ ابنَتِهِ سُكَينَةَ، كانَت فيمَن قُدِمَ بِهِ مِن آلِ الحُسَينِ عليه السلام دِمَشقَ ـ بَعدَ قَتلِهِ ـ عَلى يَزيدَ، وذَكَرَهَا الحُسَينُ عليه السلام في شِعرٍ لَهُ.
قالَ عَوفُ بنُ خارِجَةَ: إنّي عِندَ عُمَرَ بنِ الخَطّابِ في خِلافَتِهِ، إذ أقبَلَ رَجُلٌ أصعَرُ ۱ يَتَخَطّى رِقابَ النّاسِ، حَتّى قامَ بَينَ يَدَي عُمَرَ، فَحَيّاهُ تَحِيَّةَ الخِلافَةِ، فَقالَ عُمَرُ: ما أنتَ؟ فَقالَ: اِمرُؤٌ نَصرانِيٌّ، وأنَا امرُؤُ القَيسِ بنِ عَدِيٍّ الكَلبِيُّ، فَلَم يَعرِفهُ عُمَرُ، فَقالَ لَهُ رَجُلٌ
تاريخ دمشق:رَباب كَلبى، دختر اِمرؤ القيس بن عَدىّ بن اَوس بن جابر بن كعب بن عُلَيم بن هُبَل بن عبد اللّه بن كِنانه، همسر حسين بن على بن ابى طالب عليه السلام و مادر دخترش سَكينه، در ميان آن دسته از خاندان حسين عليه السلام است كه پس از شهادتش، در دمشق، بر يزيد، وارد شدند و حسين عليه السلام در يكى از شعرهايش از او ياد كرده است.
عوف بن خارجه مى گويد: در روزگار خلافت عمر بن خطّاب، نزدش بودم كه مردى گردن كج، از ميان مردم، عبور كرد و به سوى عمر آمد و پيش رويش ايستاد و به او با عنوان خليفه، سلام داد. عمر گفت: تو كيستى؟
گفت: مردى مسيحى! من، امرؤ القيس پسر عَدىّ كلبى هستم.
عمر، او را نشناخت. مردى از ميان جماعت به او گفت كه اين، از قبيله بكر بن وائل است كه در جنگ جاهلىِ فَلَج، بر آنان هجوم آورده
۱.
الصَّعَرُ: مَيل في العنق وانقلاب في الوجه إلى أحد الشّدقين (المصباح المنير: ص 340 «صعر»).
۲.
ما بين المعقوفين إضافة منّا يقتضيها السياق.
۳.
الظاهر أنّ مرادها الحسين عليه السلام وابنها عبد اللّه.
۴.
حَمْوُ المرأة وحَمَاها: أبو زوجها، وأخو زوجها
۵.
الكَمَدُ: الحزن المكتوم (الصحاح: ج 2 ص 531 «كمد»).
۶.
تاريخ دمشق: ج 69 ص 119 وراجع: الأغاني: ج 16 ص 147 والبداية والنهاية: ج 8 ص 210 وتذكرة الخواصّ: ص 265.
۷.
ظاهرا مقصودش از دو تن، امام حسين عليه السلام و فرزندش عبداللّه باشند.
الإصابة عن عوف بن خارجة:إنّي وَاللّهِ لَعِندَ عُمَرَ في خِلافَتِهِ، إذ أقبَلَ رَجُلٌ أمعَرُ ۱ يَتَخَطّى رِقابَ النّاسِ، حَتّى قامَ بَينَ يَدَي عُمَرَ فَحَيّاهُ بِتَحِيَّةِ الخِلافَةِ، فَقالَ: مَن أنتَ؟ قالَ: اِمرُؤٌ نَصرانِيٌّ، وأنَا امرُؤُ القَيسِ بنِ عَدِيٍّ الكَلبِيُّ، فَلَم يَعرِفهُ عُمَرُ.
فَقالَ لُهُ رَجُلٌ: هذا صاحِبُ بَكرِ بنِ وائِلٍ، الَّذي أغارَ عَلَيهِم فِي الجاهِلِيَّةِ. قالَ: فَما تُريدُ؟ قالَ: اُريدُ الإِسلامَ، فَعَرَضَهُ عَلَيهِ فَقَبِلَهُ، ثُمَّ دَعا لَهُ بِرُمحٍ فَعَقَدَ لَهُ عَلى مَن أسلَمَ مِن قُضاعَةَ، فَأَدبَرَ الشَّيخُ وَاللِّواءُ يَهتَزُّ عَلى رَأسِهِ. قالَ عَوفٌ: ما رَأَيتُ رَجُلاً لَم يُصَلِّ صَلاةً، اُمِّرَ عَلى جَماعَةٍ مِنَ المُسلِمينَ قَبلَهُ!
قالَ: ونَهَضَ
الإصابةـ به نقل از عوف بن خارجه ـ: به خدا سوگند، در روزگار خلافت عمر، نزد او بودم كه مردى بى مو از ميان مردم گذشت و آمد و جلوى عمر ايستاد و او را با عنوان خليفه، سلام داد. عمر پرسيد: تو كيستى؟
گفت: مردى مسيحى! من، امرؤ القيس، پسر عَدىّ كلبى ام.
عمر، او را نشناخت. مردى به او گفت: اين، از قبيله بكر بن وائل است كه در جاهليت، بر آنان، حمله آورده است.
عمر گفت: چه مى خواهى؟
گفت: مى خواهم مسلمان شوم.
عمر، اسلام را بر او عرضه كرد و او پذيرفت. سپس عمر، نيزه اى خواست و پرچم امارت بر مسلمانانِ قبيله قُضاعه را براى او بست و پيرمرد، باز گشت، در حالى كه پرچم بر بالاى سرش به اهتزار در آمده بود. تا آن هنگام، نديده بودم مردى كه يك نماز هم نخوانده، اميرِ گروهى از مسلمانان شود.
على و دو پسرش
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه كس اند كه خدا را مى خوانند و پاسخ نمى گيرند: مردى كه همسر بدى دارد و طلاقش نمى دهد؛ مردى كه [از كسى] پولى طلبكار است و بر آن گواه نگرفته است؛ و مردى كه مالَش را به شخص نادان سپرده است، در حالى كه خداوند عز و جل فرموده است: «و اموالتان را به نادانان ندهيد» .
الإمام الصادق عليه السلام:ثلاثٌ مَنِ ابتُليَ بواحدةٍ منهُنَّ كانَ طائحَ العقلِ: نِعمَةٌ مُوَلِّيةٌ، و زَوجَةٌ فاسِدةٌ، و فَجِيعةٌ بِحَبيبٍ. ۱
امام صادق عليه السلام:سه چيز است كه هر كس به يكى از آنها گرفتار آيد پريشان عقل مى شود: نعمتِ از دست رفته، همسر بدكار، و داغ عزيز.
۱.
تحف العقول: 322.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه كس اند كه خدا را مى خوانند و پاسخ نمى گيرند: مردى كه همسر بدى دارد و طلاقش نمى دهد؛ مردى كه [از كسى] پولى طلبكار است و بر آن گواه نگرفته است؛ و مردى كه مالَش را به شخص سفيه داده است، در حالى كه خداوند عز و جلفرموده است: «و اموالتان را به سفيهان ندهيد» .