امام على عليه السلامـ آن گاه كه مالك اشتر را به استاندارى و كارهاى مصر گماشت، در عهدنامه اى خطاب به وى ـ: به نام خداوند بخشنده مهربان. اين فرمانى است از بنده خدا على، امير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر، در عهدنامه او، آن گاه كه وى را به استاندارى مصر گماشت، براى جمع آورى خراج و ماليات مصر و جهاد با دشمنش و اصلاح كارهاى مردمش و آبادسازى شهرهايش. او را فرمان داد به تقواى الهى و برگزيدن طاعت او و پيروى از آنچه خداوند در كتابش به آن فرمان داده است، از واجبات و مستحبّاتى كه هيچ كس جز با پيروى از آنها سعادتمند نمى شود و جز با انكار و تباه ساختن آنها بدبخت نمى گردد [و به او فرمان داد] كه با دست و دل و زبانش خدا را يارى كند؛ چرا كه خداوند، عهده دار يارى كسى است كه يارى اش كند. همانا او نيرومند و

امام على عليه السلامـ در خطبه اى كه از سخنرانى هاى شگفت اوست و «غَرّاء» ناميده شده ـ: سپاسْ خدايى را كه با قدرتش والاست و با احسانش نزديك است؛ دهنده هر دستْ مايه و فضل، و كنار زننده هر مصيبت و سختى است. او را بر بخشش هاى مهربانانه اش و فراگير بودنِ نعمت هايش سپاس مى گويم و به او ايمان مى آورم كه اوّل و آشكار است، و از او هدايت مى طلبم كه نزديك و هدايت كننده است، و از او يارى مى جويم كه قاهر و توانمند است، و بر او توكّل مى كنم كه كفايت كننده و ياور است. گواهى مى دهم كه محمّد صلى الله عليه و آله، بنده و فرستاده اوست كه براى اجراى فرمان و بستن راه عذر و بيم دهى از جانب او، فرستاده شده است. شما را ـ اى بندگان خدا! ـ به پرواى خداوند كه مَثَل ها برايتان زده و اجل هاى شما را زمان بندى كرده،