كنز العمّالـ به نقل از خالد بن وليد ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: مى خواهم در باره دنيا و آخرت از شما بپرسم. به او فرمود: «آنچه مى خواهى، بپرس.». گفت: دوست مى دارم كه خاص ترين مردم نزد خداى متعال باشم. فرمود: «خدا را بسيار ياد كن تا خاص ترينِ بندگان نزد خداى متعال باشى».

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: اِعراب دل ها چهار تاست: رفع و فتح و جرّ و وقف. رفع دل، در ياد خداست؛ فتح دل، در خشنودى از خداست؛ جرّ دل، در پرداختن به غير خداست؛ و وقف دل، در غفلت از خداست. مگر نمى بينى كه بنده هر گاه، از سرِ اخلاص، خداى متعال را به بزرگى ياد كند، هر حجابى كه پيش از آن ميان او و خدا بوده است، مرتفع مى شود. و هر گاه از ياد خدا غافل گردد، چگونه پس از آن، متوقّف مى شود و در حجاب مى مانَد؟ از آن زمان كه از نور بزرگداشت [خدا] جدا شد، دلش سخت و تاريك شد. پس، علامت رفع، سه چيز است: بودن سازگارى، نبود ناسازگارى، و دوام شوق. و علامت وقف، سه چيز است: از ميان رفتن شيرينى فرمان بُردارى، نبود تلخى نافرمانى، و در آميختن علم حلال به علم حرام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گرسنگى، نور حكمت است، و سيرى، مايه دور شدن از خدا. و دوستى با بينوايان و نزديك شدن به آنها موجب نزديك شدن به خداست. شكمهايتان را سير نكنيد، كه نور شناخت در دلهاى شما مى فسرد.

امام باقر عليه السلام:از نجواهاى خداوند متعال با موسى عليه السلام در كوه طور اين بود كه: اى موسى! به قوم خود برسان كه تقرّب جويان، با چيزى مانند گريستن از ترس من، به من نزديك نشدند و متعبدان به چيزى مانند پرهيز از حرامهاى من مرا عبادت نكردند و زينت گران، به چيزى مانند بى اعتنايى به چيزهايى از دنيا كه بدان نياز ندارند، خويشتن را نياراستند. موسى عرض كرد: اى گراميترين گراميان! چه چيز آنان را در اين راه، استوار گرداند؟ فرمود: اى موسى! امّا آنان كه با گريستن از ترس من جوياى تقرّب به من هستند، در ملأ اعلايند و هيچ كس در اين [مرتبه] با آنان شريك نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! هر گاه بندگان با نيكى كردن، به آفريدگار خويش نزديك شوند، تو با خردورزى به او نزديك شو تا از آنان پيشى گيرى.

امام على عليه السلام:مقرّب شدن بنده به خداوندسبحان، با خالص كردن نيّت او [شدنى]است.

امام على عليه السلام:بر شما باد اخلاص راستين و يقين نيكو؛ زيرا كه اين دو برترين عبادت مقرّبان است.