نزديك شدن به خدا

كنز العمّالـ به نقل از خالد بن وليد ـ: مردى نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: مى خواهم در باره دنيا و آخرت از شما بپرسم. به او فرمود: «آنچه مى خواهى، بپرس.». گفت: دوست مى دارم كه خاص ترين مردم نزد خداى متعال باشم. فرمود: «خدا را بسيار ياد كن تا خاص ترينِ بندگان نزد خداى متعال باشى».

مصباح الشريعةـ در حديثى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است ـ: اِعراب دل ها چهار تاست: رفع و فتح و جرّ و وقف. رفع دل، در ياد خداست؛ فتح دل، در خشنودى از خداست؛ جرّ دل، در پرداختن به غير خداست؛ و وقف دل، در غفلت از خداست. مگر نمى بينى كه بنده هر گاه، از سرِ اخلاص، خداى متعال را به بزرگى ياد كند، هر حجابى كه پيش از آن ميان او و خدا بوده است، مرتفع مى شود. و هر گاه از ياد خدا غافل گردد، چگونه پس از آن، متوقّف مى شود و در حجاب مى مانَد؟ از آن زمان كه از نور بزرگداشت [خدا] جدا شد، دلش سخت و تاريك شد. پس، علامت رفع، سه چيز است: بودن سازگارى، نبود ناسازگارى، و دوام شوق. و علامت وقف، سه چيز است: از ميان رفتن شيرينى فرمان بُردارى، نبود تلخى نافرمانى، و در آميختن علم حلال به علم حرام.