پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: از زوايدِ دنيا و كردارهاى بد خويش، به درگاه خدا توبه كنيد تا از سختى عذاب [دوزخ]، نجات يابيد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: بنده، تا زمانى كه از خدا طلبِ آمرزش كند، از عذاب خدا، در امان است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: موسى عليه ‏السلام گفت:. معبودا! من، خواهان نجات از آتش هستم. خداوند فرمود: «اين (رهايى از آتش)، براى كسى است كه در شب قدر، آمرزش بخواهد».

امام باقر عليه ‏السلام: پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله مى‏فرمود: «وجود من در ميان شما و آمرزش‏خواهى [شما] براى خودتان، دژى استوار در برابر عذاب است». دژ بزرگ‏تر، رفت و آمرزش‏خواهى، مانده است. پس تا مى‏توانيد، طلب آمرزش كنيد كه اين كار، گناهان را پاك مى‏كند. خداوند عز و جل فرموده است: «تا تو در ميان آنان هستى، خداوند، عذابشان نمى‏كند، و تا زمانى كه طلب آمرزش مى‏كنند، خداوند، آنان را عذاب نمى‏كند» .

امام على عليه ‏السلام: اگر مردم، زمانى كه [خدا را] نافرمانى مى‏كنند توبه بنمايند و آمرزش بطلبند، عذاب نمى‏شوند و نابود نمى‏گردند.

امام على عليه ‏السلام: بار خدايا! براى هر گناهى كه مرا به عذابت نزديك مى‏كند، از تو آمرزش مى‏طلبم.

امام زين العابدين عليه ‏السلام: هر كه از آتش [دوزخ] بترسد، از گناهان خود به درگاه خدا، توبه مى‏كند و از حرام‏ها دست بر مى‏دارد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس بر گناه خويش بگِريد، چندان كه اشك‏هايش بر ريش او جارى شود، خداوند، رُخساره او را بر آتش، حرام مى‏گرداند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس خدا را ياد كند و از ترس خداوند، اشك از چشمانش جارى شود، به طورى كه از اشك‏هايش بر زمين بريزد، خداوند، روز قيامت، او را عذاب نمى‏كند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: مردى كه از ترس خدا گريسته باشد، وارد آتش نمى‏شود، مگر آن كه شير رفته، به پستان باز گردد، ۲ و غبارِ [جهاد] در راه خدا و دود جهنّم با هم جمع نمى‏شوند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هيچ مؤمنى نيست كه از چشمانش به اندازه سرِ مگسى اشك بيرون بيايد و بر گونه‏اش بغلتد، مگر آن كه خداوند، او را بر آتش [دوزخ]، حرام مى‏گرداند.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ديشب، چيزهاى شگفتى ديدم. ديدم كه مردى از امّتم در آتش افتاد؛ امّا اشك‏هايش كه از ترس خدا گريسته بود، آمدند و او را از آن، بيرون كشيدند.

امام زين العابدين عليه ‏السلام: معبودا! آيا چشمان مرا كه از ترس تو گريان بوده‏اند، به آتش مى‏سوزانى؟!

امام باقر عليه ‏السلام: آن گاه كه خداى عز و جل با موسى بن عمران عليه ‏السلام سخن گفت، موسى گفت:. معبودا! پاداش كسى كه چشمانش از ترس تو اشك بريزند، چيست؟ فرمود: «اى موسى! چهره او را از گرماى آتش، در امان مى‏دارم».

امام صادق عليه ‏السلام: هيچ چشمى نيست، مگر آن كه در روز قيامت، گريان است، بجز چشمى كه از خوف خدا گريسته باشد، و هيچ چشمى از ترس خداوند عز و جل اشكبار نگشت، مگر آن كه خداوند عز و جل، بقيّه بدن او را نيز بر آتش، حرام كرد، و اگر اشكش بر رُخسارش سرازير شود، هرگز گرد زبونى و خوارى، بر آن رُخ نمى‏نشيند. هر چيزى [و عملى از اعمال انسان] پيمانه و وزنى دارد، مگر اشك؛ چرا كه خداوند عز و جل با اندكِ آن، درياهاى آتش را خاموش مى‏سازد، و اگر در ميان امّتى يك بنده [از خوف خدا]بگِريد، خداوند عز و جل به واسطه گريه آن بنده، بر آن امّت، رحم مى‏آورد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: ياد قيامت، شما را از آتش [دوزخ]، دور مى‏سازد.

امام على عليه ‏السلام: دنيا و آميختن با مردم را رها كنيد تا در هر دو سرا بياساييد و از عذاب، در امان بمانيد.

مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه ‏السلام نسبت داده است ـ : پارسايى، كليد درِ آخرت و بَرات آزادى از آتش است.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس در غياب برادرش از آبروى او دفاع كند، بر خداست كه او را از آتش [دوزخ]، آزاد سازد.

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: هر كس از آبروى برادر مسلمانش دفاع كند، بر خداوند عز و جل است كه در روز قيامت، آتش جهنّم را از او دور كند.