امام على عليه السلام:خداوند متعال روح را بيافريد و براى آن فرمانروايى قرار داد، كه همانا نفس است. پس، هرگاه بنده بخوابد، روح از بدنش خارج شود و فرمانرواى آن بماند. در اين هنگام فوجى از فرشتگان و فوجى از جنّيان بر او مى گذرند. پس اگر از رؤياهاى صادق باشد از فرشتگان مايه مى گيرد، و اگر از خوابهاى دروغين باشد، از جنّيان سرچشمه مى گيرد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در گزارش كشته شدن حسين عليه السلام ـفرمود: آن حضرت به راه خود ادامه داد تا آن كه در منزلگاه عُذَيب فرود آمد. در آن جا به خواب قيلوله (نيمروزى) فرو رفت و سپس با چشمى گريان از خواب بيدار شد. فرزندش عرض كرد: پدر جان! چرا گريه مى كنى؟ فرمود: پسرم! اين ساعتى است كه خواب آن دروغ نيست. در خواب، كسى بر من آشكار شد و گفت: شما در رفتن شتاب مى كنيد و كاروان مرگ شما را به سوى بهشت مى برد.

امام باقر عليه السلام:هر گاه بندگان بخوابند، ارواحشان به آسمان پر مى كشد. آنچه روح در آسمان ببيند حقيقى است و هرچه در فضا ببيند رؤياهاى آشفته است.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به ابو بصير كه پرسيد: آيا خوابِ راست و دروغ، هر دو يك منشأ دارد؟ ـفرمود: درست است، [با اين تفاوت كه] رؤياى دروغ و جور واجور را، انسان در آغاز شب، كه هنگام تسلّط [شياطين] رانده شده و نابكار است مى بيند. اين گونه رؤياها، تخيّلات آدمى است و دروغ و درهم و بر هم و بى ارزش اند. اما رؤياى صادق را بعد از گذشت دو سوم شب مى بيند كه فرشتگان فرود مى آيند و آن پيش از سحر است. اين گونه رؤياها راستند و به خواست خدا تحقّق مى يابند، مگر آن كه بيننده خواب جُنُب يا بى وضو خوابيده باشد و خداوند عزّ و جلّ را چنان كه شايد ياد نكرده باشد؛ در اين صورت، رؤيا با تأخير و درنگ تحقّق مى يابد.