مكارم الأخلاقـ به نقل از ابو الأسود از ابو ذر ـ: زمانى در آغاز روز، در مسجد، خدمت پيامبر خدا رسيدم و گفتم: اى پيامبر خدا! پدر و مادرم به فداى شما! به من سفارشى كن كه خداوند، مرا بِدان نفعى رساند. فرمود: «اى ابو ذر! هر كس بميرد و در دلش ذرّه اى تكبّر باشد، بوى بهشت را استشمام نمى كند، مگر اين كه پيش تر توبه كند». گفتم: اى پيامبر خدا! من، زيبايى را دوست دارم و حتّى دوست دارم بند تازيانه ام و دوال كفشم زيبا باشد. آيا از اين حالت، بيمِ كبر مى رود؟ فرمود: «دلت را چگونه مى يابى؟». گفتم: آن را شناساى حق و آرام گرفته به آن، مى يابم. فرمود: «پس، اين حالت، كِبر نيست. كبر، آن است كه حق را فرو بگذارى و به ناحق روى آورى و به مردم با اين ديد نگاه كنى كه هيچ كس آبرويش چون آبروى تو و خونش چون خون تو نيست».

الترغيب و الترهيبـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ: پيامبر خدا فرمود: «كسى كه در دلش ذرّه اى تكبّر باشد، به بهشت نمى رود». مردى گفت: انسان، دوست دارد كه جامه اش زيبا و كفشش زيبا باشد. فرمود: «خداوند، زيباست و زيبايى را دوست دارد. كبر، سركشى در برابر حق و حقير شمردن مردم است».

معانى الأخبارـ به نقل از عبد اللّه بن طلحه ـ: امام صادق عليه السلام به نقل از پيامبر خدا فرمود: «هر بنده اى كه به اندازه وزن دانه خَردلى در دلش تكبّر باشد، هرگز به بهشت نمى رود و هر بنده اى كه به وزن دانه خَردلى در دلش ايمان باشد، به دوزخ نمى رود». گفتم: فدايت شوم! انسان، [گاه]لباسى مى پوشد و مركَبى سوار مى شود. آيا اين نشانه كبر است؟ فرمود: «چنين نيست؛ بلكه كِبر، انكارِ حق است و ايمان، اقرار به حق».

الكافىـ به نقل از عبد الأعلى بن اَعيَن ـ: امام صادق عليه السلام به نقل از پيامبر خدا فرمود: «بزرگ ترين تكبّر، پست شمردن مردم است و خوار شمردن حق». گفتم: پست شمردن مردم و خوار شمردن حق چيست؟ فرمود: «حق را نشناسد و از اهل حق، بد بگويد. پس هر كه چنين كند، با خداوند عز و جل بر سر رداى او ستيز كرده است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبّارِ حق ستيز، هر آن كسى است كه از گفتن «لا إله إلّا اللّه» سر برتابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:انسان، با بردبارى، به مقامِ روزه دار شب زنده دار مى رسد. و هم او مى تواند در زمره جبّاران قلمداد شود، در حالى كه جز بر خانواده خود، سيطره اى ندارد.