حدیث دربارهمعناى تكبّر و تجبّر

مكارم الأخلاقـ به نقل از ابو الأسود از ابو ذر ـ: زمانى در آغاز روز، در مسجد، خدمت پيامبر خدا رسيدم و گفتم: اى پيامبر خدا! پدر و مادرم به فداى شما! به من سفارشى كن كه خداوند، مرا بِدان نفعى رساند. فرمود: «اى ابو ذر! هر كس بميرد و در دلش ذرّه اى تكبّر باشد، بوى بهشت را استشمام نمى كند، مگر اين كه پيش تر توبه كند». گفتم: اى پيامبر خدا! من، زيبايى را دوست دارم و حتّى دوست دارم بند تازيانه ام و دوال كفشم زيبا باشد. آيا از اين حالت، بيمِ كبر مى رود؟ فرمود: «دلت را چگونه مى يابى؟». گفتم: آن را شناساى حق و آرام گرفته به آن، مى يابم. فرمود: «پس، اين حالت، كِبر نيست. كبر، آن است كه حق را فرو بگذارى و به ناحق روى آورى و به مردم با اين ديد نگاه كنى كه هيچ كس آبرويش چون آبروى تو و خونش چون خون تو نيست».