فیلترها
نتایج جستجو برای «قهر کردن»: ۳۸ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
منابع حدیثی
اعتبار احادیث
طول حدیث
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللّهِ الدِّهْقَانِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عُمَرَ الْحَلَبِيِّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عِمْرَانَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عليه السلام يَقُولُ: بِالْعَقْلِ اسْتُخْرِجَ غَوْرُ الْحِكْمَةِ، وَبِالْحِكْمَةِ اسْتُخْرِجَ غَوْرُ الْعَقْلِ، وَبِحُسْنِ السِّيَاسَةِ يَكُونُ الْأَدَبُ الصَّالِحُ».
قَالَ: «وَكَانَ يَقُولُ: التَّفَكُّرُ حَيَاةُ قَلْبِ الْبَصِيرِ، كَمَا يَمْشِي الْمَاشِي فِي الظُّلُمَاتِ بِالنُّورِ بِحُسْنِ التَّخَلُّصِ وَقِلَّةِ التَّرَبُّصِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از سهل بن زياد، از عبيداللّه دهقان، از احمد بن عمر حلبى، از يحيى بن عمران، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه:«امير المؤمنين عليه السلام مى فرمود كه: به عقل، قعر حكمت بيرون آورده شد و به حكمت، قعر عقل بيرون آورده شد، و به نيكى سياست و قهر كردن بر بدكار، ادب شايسته به هم مى رسد».
و فرمود كه: «مى فرمود كه: انديشه كردن، باعث زندگى دل بينا است؛ چنانچه دونده مى رود در تاريكى ها به روشنى، به واسطه نيكى رهايى و رستن و كمى چشم داشت».
أَبُو مُحَمَّدٍ الْقَاسِمُ بْنُ الْعَـلَاءِ ـ رَحِمَهُ اللّهُ ـ رَفَعَهُ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ مُسْلِمٍ، قَالَ:كُنَّا مَعَ الرِّضَا عليه السلام بِمَرْوَ، فَاجْتَمَعْنَا فِي الْجَامِعِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فِي بَدْءِ مَقْدَمِنَا، فَأَدَارُوا أَمْرَ الْاءِمَامَةِ، وَ ذَكَرُوا كَثْرَةَ اخْتِـلَافِ النَّاسِ فِيهَا، فَدَخَلْتُ عَلى سَيِّدِي عليه السلام، فَأَعْلَمْتُهُ خَوْضَ النَّاسِ فِيهِ، فَتَبَسَّمَ عليه السلام، ثُمَّ قَالَ:
«يَا عَبْدَ الْعَزِيزِ، جَهِلَ الْقَوْمُ، وَ خُدِعُوا عَنْ آرَائِهِمْ؛ إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ لَمْ يَقْبِضْ نَبِيَّهُ صلى الله عليه و آله حَتّى أَكْمَلَ لَهُ الدِّينَ، وَ أَنْزَلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنَ، فِيهِ تِبْيَانُ كُلِّ شَيْءٍ، بَيَّنَ فِيهِ الْحَـلَالَ
ابو محمد كه قاسم بن علاء - رحمه اللّه - است، روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از عبدالعزيز بن مسلم كه گفت: با حضرت امام رضا عليه السلام در مرو بوديم و در روز جمعه در مسجد جامع مرو در ابتداى ورود خويش، جمع شديم، پس مردم امر امامت را در ميان آوردند، و آن را دست به دست گردانيدند، كه هر يك در آن سخنى گفتند، و كثرت اختلاف مردمان را در آن ذكر كردند، بعد از آن، من بر آقاى خود حضرت امام رضا عليه السلام داخل شدم و آن حضرت را فرو رفتن مردم و گفت وگوى ايشان را در امر امامت اعلام نمودم. پس تبسّم فرمود و فرمود كه:«اى عبدالعزيز، اين گروه ندانستند و گول خوردند كه به رأى هاى خويش عمل كردند.
به درستى كه خداى عزّوجلّ پيغمبر خويش صلى الله عليه و آله را از دنيا نبرد، تا آن كه دين خود را از براى آن حضرت كامل و
۱.
انعام، 38.
۲.
مائده، 3.
۳.
بقره، 124.
۴.
انبيا، 72 و 73.
۵.
آل عمران، 68.
۶.
روم، 56.
۷.
و نِظام به كسر نون، رشته اى است كه مُهره در آن كشند و صلاح كار و راستى آن و آن كه كار به او منتظم و راست شود. (مترجم)
۸.
توبه، 30.
۹.
عنكبوت، 38.
۱۰.
قصص، 68.
۱۱.
احزاب، 36.
۱۲.
قلم، 36 تا 42.
۱۳.
محمّد، 24.
۱۴.
گوش فرا دادن.
۱۵.
منافقون، 3.
۱۶.
مترجم - رحمه اللّه - آيات را كه در متن فعلى هست، و احتمالاً با نسخه اى كه در نزدش بوده، متفاوت بوده و منطبق با آيات قرآن نبوده، ذكر نكرده، و به ترجمه آنها بسنده كرده كه با توجه به نسخه فعلى، در داخل پرانتز آورده شد.
۱۷.
و حسب، شمردن افعال و مآثر جميله است، و حسب هر مردى مآثر پدران اوست. و خليل بن احمد گفته است كه: شرف و بزرگوارى است كه در پدران ثابت باشد، و اصل از آن، حساب است، به معنى شمار
۱۸.
و عترت در لغت، فرزندان و خويشان نزديكند؛ چون پسران عمّ. (مترجم)
۱۹.
يونس، 35.
۲۰.
بقره، 269.
۲۱.
بقره، 247.
۲۲.
نساء، 113.
۲۳.
نساء، 54 و 55.
۲۴.
حديد، 21.
۲۵.
قصص، 50.
۲۶.
محمّد، 8.
۲۷.
غافر، 35.
سَهْلٌ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْمُثَنّى، قَالَ:حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ زَيْدٍ الطَّبَرِيُّ، قَالَ: كَتَبَ رَجُلٌ مِنْ تُجَّارِ فَارِسَ مِنْ بَعْضِ مَوَالِي أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا عليه السلام يَسْأَلُهُ الْاءِذْنَ فِي الْخُمُسِ، فَكَتَبَ إِلَيْهِ:
«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ كَرِيمٌ، ضَمِنَ عَلَى الْعَمَلِ الثَّوَابَ، وَ عَلَى الضِّيقِ الْهَمَّ، لَا يَحِلُّ مَالٌ إِلَا مِنْ وَجْهٍ أَحَلَّهُ اللّهُ، وَ إِنَّ الْخُمُسَ عَوْنُنَا عَلى دِينِنَا، وَ عَلى عِيَالَاتِنَا، وَ عَلى مَوَالِينَا، وَ مَا نَبْذُلُهُ وَ نَشْتَرِي مِنْ أَعْرَاضِنَا مِمَّنْ نَخَافُ سَطْوَتَهُ، فَـلَا تَزْوُوهُ عَنَّا، وَ لَا تَحْرِمُوا أَنْفُسَكُمْ دُعَاءَنَا مَا قَدَرْتُمْ عَلَيْهِ؛
سهل، از احمد بن مثنّى روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا محمد بن زيد طبرى و گفت كه: مردى از تاجران اهل فارس، از بعضى از مواليان ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام نوشت و از آن حضرت خواهش داشت كه او را رخصت دهد در ندادن خمس، پس حضرت به او نوشت كه:«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم، به درستى كه خدا صاحب وسعت و كرم است و ثواب او را بر عمل ضامن شده و اندوه را بر تنگى (يعنى: عقاب را بر ترك طاعت) هيچ مالى حلال نيست، مگر از راهى كه خدا آن را حلال گردانيده. و به درستى كه خمس، يارى ماست بر قرض ما و بر عيال هاى ما و بر مواليان ما و آنچه آن را بذل و بخشش مى كنيم و بعضى از ناموس و حسب يا تن و بدن خويش را مى خريم از آن كه از حمله بردن و قهر كردن او مى ترسيم. پس آن را از ما دور مگردانيد و خود را از دعاى ما
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:هَجرُ المُسلِمِ أخاهُ كَسَفكِ دَمِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر كردن مسلمان با برادرش، مانند ريختن خون اوست.
۱.
كنز العمّال: 24789.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:يا أبا ذرٍّ، إيّاكَ وهِجرانَ أخِيكَ؛ فإنَّ العَمَلَ لا يُتَقَبَّلُ مِن الهِجرانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! از قهر كردن با برادرت بپرهيز؛ زيرا با وجود قهر بودن عمل پذيرفته نمى شود.
۱.
بحار الأنوار: ج ۷۷، ص ۸۹، ح ۳.
امام صادق عليه السلام:تا زمانى كه دو مسلمان با يكديگر قهر باشند، ابليس خوشحال است و هرگاه با هم ديدار (آشتى) كنند، زانوهايش به هم خورد و بندهايش از هم بگسلد و فرياد زند: اى واى بر من، هلاك شدم.
الكافي عن الإمامِ الصّادقِ عليه السلام:لا يَفتَرِقُ رجُلانِ علَى الهِجرانِ إلّا استَوجَبَ أحَدُهُما البَراءةَ واللَّعنَةَ، ورُبَّما استَحقَّ ذلكَ كِلاهُما، فقالَ لَهُ مُعَتّبٌ: جَعَلَنيَ اللّهُ فِداكَ، هذا الظّالِمُ فما بالُ المَظلومِ؟
قالَ: لأ نَّهُ لا يَدعو أخاهُ إلى صِلَتِهِ ولا يَتَغامَسُ ۱ لَهُ عَن كَلامِهِ، سَمِعتُ أبي يقولُ: إذا تَنازَعَ اثنانِ فَعازَّ أحَدُهُما الآخَرَ فلْيَرجِعِ المَظلومُ إلى صاحِبِهِ حتّى يَقولَ لِصاحِبِهِ: أي أخِي أنا الظّالِمُ، حتّى يَقطَعَ الهِجرانَ بَينَهُ وبَينَ صاحِبِهِ، فإنّ اللّهَ تبارَكَ وتعالى حَكَمٌ عَدلٌ يأخُذُ للمَظلومِ مِن الظّالِمِ. ۲
الكافى:امام صادق عليه السلام فرمود: هيچ گاه دو مرد با حالت قهر از يكديگر جدا نشوند، مگر اينكه يكى از آن دو سزاوار بيزارى [خدا و رسولش از او]و لعنت باشد و چه بسا كه هر دوى آنها سزاوار اين امر باشند. معتّب عرض كرد: خدا مرا فدايتان گرداند، ظالم، درست [كه مستحق اين كيفر است]اما مظلوم چرا؟
حضرت فرمود: براى آنكه برادرش را به آشتى با خود دعوت نمى كند و از سخن او چشم نمى پوشد. شنيدم پدرم مى فرمود: هرگاه دو نفر با هم ستيزه كردند و يكى از آن دو بر ديگرى چيره آمد، بايد آنكه در حقّ او ستم شده نزد آن ديگرى برود و به او بگويد: اى برادر! ستمكار منم، تا قهر و جدايى ميان او و رفيقش برطرف شود؛ زيرا خداوند تبارك و تعالى داورى عادل است و حقّ ستمديده را از ستمگر مى ستاند.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:لا هِجرَةَ فَوقَ ثَلاثٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر بيش از سه روز، روا نيست.
۱.
الكافي: ج ۲، ص ۳۴۴، ح ۲.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:لا يَحِلُّ للمُؤمنِ أن يَهجُرَ أخاهُ فَوقَ ثَلاثَةِ أيّامٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روا نيست كه مؤمن بيش از سه روز با برادرش قهر باشد.
۱.
كنز العمّال: 24793.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:لا تَحِلُّ الهِجرَةُ فَوقَ ثَلاثَةِ أيّامٍ، فإنِ التَقَيا فسَلَّمَ أحَدُهُما فَرَدَّ الآخَرُ اشتَرَكا في الأجرِ، وإن لَم يَرُدَّ بَرِئَ هذا مِن الإثمِ، وباءَ بهِ الآخَرُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر كردن بيش از سه روزروا نيست. پس اگر با هم رو به رو شدند و يكى از آن دو سلام كرد و ديگرى جواب سلامش را داد، هر دو در ثواب شريك هستند، ولى اگر جوابش را نداد، آن كه سلام كرده از گناه مبرّاست و ديگرى گنهكار است.
۱.
الترغيب والترهيب: ج ۳، ص ۴۵۷، ح ۷.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:لا تَدابَرُوا، ولا تَقاطَعُوا، وكُونواعِبادَ اللّهِ إخوانا، هَجرُ المُؤمنَينِ ثَلاثا، فإن تَكَلَّما وإلّا أعرَضَ اللّهُ عَزَّوجلَّ عَنهُما حتّى يَتَكلَّما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با يكديگر قهر نكنيد و از هم نَبُريد و با هم، اى بندگان خدا، برادر باشيد. قهر كردن دو مؤمن سه روز است؛ اگر [پس از سه روز]با هم صحبت نكردند خداوند عز و جل از آن دو روى گرداند تا زمانى كه با هم صحبت كنند.
۱.
الترغيب والترهيب: ج ۳، ص ۴۵۷، ح ۸.
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:أيُّما مُسلِمَينِ تَهاجَرا فمَكَثا ثَلاثالا يَصطَلِحانِ إلّا كانا خارِجَينِ مِن الإسلامِ، ولَم يَكُن بَينَهُما وَلايَةٌ، فأيُّهُما سَبَقَ إلى كلامِ أخيهِ كانَ السّابِقَ إلَى الجَنَّةِ يَومَ الحِسابِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر دو مسلمانى كه با هم قهر كنند و سه روز به قهر خود ادامه دهند و آشتى نكنند، هر دو از اسلام بيرون روند و ميان آنان
هيچ پيوند دينى نباشد و هركدام از آنان پيش از ديگرى با برادرش حرف بزند، در روز حسابرسى جلوتر به بهشت رود.
۱.
الكافي: ج ۲، ص ۳۴۵، ح ۵.
بحار الأنوار عن حمران عن الإمامِ الباقرِ عليه السلام:ما مِن مُؤمنَينِ اهتَجَرا فَوقَ ثَلاثٍ إلّا وَبَرِئتُ مِنهُما في الثّالِثَةِ، فقيلَ لَهُ: يابنَ رسولِ اللّهِ، هذا حالُ الظّالِمِ فما بالُ المَظلومِ؟ فقالَ عليه السلام: ما بالُ المَظلومِ لا يَصيرُ إلَى الظّالِمِ فيَقولُ: أنا الظّالِمُ، حتّى يَصطَلِحا؟! ۱
بحار الأنوارـ به نقل از حمران ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: هيچ دو مؤمنى بيش از سه روز با يكديگر قهر نكردند، مگر اينكه در روز سوم من از آن دو بيزار شدم. عرض شد: يابن رسول اللّه! آنكه ظالم و مقصّر است، درست [چون حقّش همين است]اما مظلوم چرا؟ فرمود: چرا آن مظلوم پيش مقصّر نمى رود و نمى گويد: مقصّر منم، تا آشتى كنند؟
۱.
بحار الأنوار: ج ۷۵، ص ۱۸۸، ح ۱۰.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:هَجرُ المُسلِمِ أخاهُ كَسَفكِ دَمِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر كردن مسلمان با برادرش، مانند ريختن خون اوست.
۱.
كنز العمّال: 24789.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:مَن هَجَرَ أخاهُ سَنَةً فهُو كَسَفكِ دَمِهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه يك سال از برادرش قهر كند، اين كار مانند ريختن خون اوست.
۱.
الترغيب و الترهيب: ج ۳، ص ۴۵۷، ح ۱۰.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:يا أبا ذرٍّ، إيّاكَ و هِجرانَ أخِيكَ؛ فإنَّ العَمَلَ لا يُتَقَبَّلُ مِن الهِجرانِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! از قهر كردن با برادرت بپرهيز؛ زيرا با وجود قهر بودن عمل پذيرفته نمى شود.
۱.
بحار الأنوار: ج ۷۷، ص ۸۹، ح ۳.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ الشَّيطانَ قَد يَئسَ أن يَعبُدَهُ المُصَلُّونَ في جَزيرَةِ العَرَبِ، و لكنْ في التَّحريشِ بَينَهُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيطان از اينكه نماز گزاران جزيرة العرب او را بپرستند مأيوس شده، اما در به جان هم انداختن آنان اميدوار است.
۱.
الترغيب و الترهيب: ج ۳، ص ۴۵۷، ح ۱۱.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:تُعرَضُ الأعمالُ يَومَ الاثنَين و الخَميسِ، فمِن مُستَغفِرٍ فيُغفَرُ لَهُ، و مِن تائبٍ فيُتابُ علَيهِ، و يُرَدُّ أهلُ الضَّغائنِ بضَغائنِهِم حتّى يَتُوبوا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روزهاى دو شنبه و پنج شنبه اعمال [به پيشگاه خداوند]عرضه مى شود؛ آمرزش خواه آمرزيده و توبه توبه گر پذيرفته مى شود و [اعمال]كينه ورزان با كينه هايشان برگردانده مى شوند تا اينكه توبه كنند.
۱.
الترغيب و الترهيب: ج ۳، ص ۴۵۸، ح ۱۷.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:يَطَّلِعُ اللّهُ إلى جَميعِ خَلقِهِ لَيلَةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ، فيَغفِرُ لِجَميعِ خَلقِهِ إلاّ لمُشرِكٍ أو مُشاحِنٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند در شب نيمه ماه شعبان به تمام خلق خود [با رحمت]مى نگرد و همه خلايقش را مى آمرزد، مگر مشرك يا دشمن كينه توز را.
۱.
الترغيب و الترهيب: ج ۳، ص ۴۵۹، ح ۱۸.
کلیدواژهها قهر کردن
رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله:يَطَّلِعُ اللّهُ عَزَّ و جلَّ إلى خَلقِهِ لَيلَةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ فيَغفِرُ لِعِبادِهِ إلاّ اثنَينِ: مُشاحِنٍ، و قاتِلِ نَفسٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ در شب نيمه ماه شعبان به خلق خود [با رحمت]مى نگرد و بندگانش را مى آمرزد مگر دو نفر را: دشمن كينه توز و آدم كش.
۱.
الترغيب و الترهيب: ج ۳، ص ۴۶۰، ح ۲۰.
کلیدواژهها قهر کردن
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۸