حدیث دربارهباب در بيان فى ء و انفال و تفسير خمس و حدود آن و آنچه خمس در آن واجب است
سَهْلٌ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْمُثَنّى، قَالَ:حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ زَيْدٍ الطَّبَرِيُّ، قَالَ: كَتَبَ رَجُلٌ مِنْ تُجَّارِ فَارِسَ مِنْ بَعْضِ مَوَالِي أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا عليه السلام يَسْأَلُهُ الْاءِذْنَ فِي الْخُمُسِ، فَكَتَبَ إِلَيْهِ:
«بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ، إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ كَرِيمٌ، ضَمِنَ عَلَى الْعَمَلِ الثَّوَابَ، وَ عَلَى الضِّيقِ الْهَمَّ، لَا يَحِلُّ مَالٌ إِلَا مِنْ وَجْهٍ أَحَلَّهُ اللّهُ، وَ إِنَّ الْخُمُسَ عَوْنُنَا عَلى دِينِنَا، وَ عَلى عِيَالَاتِنَا، وَ عَلى مَوَالِينَا، وَ مَا نَبْذُلُهُ وَ نَشْتَرِي مِنْ أَعْرَاضِنَا مِمَّنْ نَخَافُ سَطْوَتَهُ، فَـلَا تَزْوُوهُ عَنَّا، وَ لَا تَحْرِمُوا أَنْفُسَكُمْ دُعَاءَنَا مَا قَدَرْتُمْ عَلَيْهِ؛ فَإِنَّ إِخْرَاجَهُ مِفْتَاحُ رِزْقِكُمْ، وَ تَمْحِيصُ ذُنُوبِكُمْ، وَ مَا تُمَهِّدُونَ لِأَنْفُسِكُمْ لِيَوْمِ فَاقَتِكُمْ، وَ الْمُسْلِمُ مَنْ يَفِي لِلّهِ بِمَا عَهِدَ إِلَيْهِ، وَ لَيْسَ الْمُسْلِمُ مَنْ أَجَابَ بِاللِّسَانِ، وَ خَالَفَ بِالْقَلْبِ؛ وَ السَّـلَامُ».
سهل، از احمد بن مثنّى روايت كرده است كه گفت: حديث كرد مرا محمد بن زيد طبرى و گفت كه: مردى از تاجران اهل فارس، از بعضى از مواليان ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام نوشت و از آن حضرت خواهش داشت كه او را رخصت دهد در ندادن خمس، پس حضرت به او نوشت كه:«بسم اللّه الرّحمن الرّحيم، به درستى كه خدا صاحب وسعت و كرم است و ثواب او را بر عمل ضامن شده و اندوه را بر تنگى (يعنى: عقاب را بر ترك طاعت) هيچ مالى حلال نيست، مگر از راهى كه خدا آن را حلال گردانيده. و به درستى كه خمس، يارى ماست بر قرض ما و بر عيال هاى ما و بر مواليان ما و آنچه آن را بذل و بخشش مى كنيم و بعضى از ناموس و حسب يا تن و بدن خويش را مى خريم از آن كه از حمله بردن و قهر كردن او مى ترسيم. پس آن را از ما دور مگردانيد و خود را از دعاى ما محروم مكنيد، هر وقت كه بر آن قادر باشيد؛ زيرا كه بيرون كردن آن كليد روزى شما و بردن گناهان شما است و چيزى است كه نفس هاى خويش را به واسطه آن به صلاح مى آوريد، يا همان صلاح آوردن شما است نفس هاى خويش را و راست كردن و درست نمودن آن از براى روز درويشى و حاجتمندى شما كه روز قيامت است. و مسلمان كسى است كه وفا كند از براى خدا به آنچه به سوى او عهد فرموده، و مسلمان آن نيست كه به زبان اجابت كند و به دل مخالفت ورزد. و السّلام».