حدیث دربارهباب در بيان فى ء و انفال و تفسير خمس و حدود آن و آنچه خمس در آن واجب است
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ حَفْصِ بْنِ الْبَخْتَرِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«الْأَنْفَالُ مَا لَمْ يُوجَفْ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَ لَا رِكَابٍ، أَوْ قَوْمٌ صَالَحُوا، أَوْ قَوْمٌ أَعْطَوْا بِأَيْدِيهِمْ، وَ كُلُّ أَرْضٍ خَرِبَةٍ، وَ بُطُونُ الْأَوْدِيَةِ، فَهُوَ لِرَسُولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وَ هُوَ لِلْاءِمَامِ مِنْ بَعْدِهِ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاءُ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حفص بن بَخترى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«انفال، آن چيزى است كه اسب و شترى بر آن تاخته نشود، يا گروهى كه مصالحه كرده باشند، يا قومى كه به دست خويش داده باشند و هر زمين ويران كه آباد نباشد و اندران وادى ها (و ظاهر اين است كه مراد از آن، دشت ها باشد. و مرجع در آن چنانچه گفته اند به سوى عرف است مانند سرهاى كوه) حاصل آن كه آنچه به تفصيل مذكور گرديد، مال رسول خدا صلى الله عليه و آله است و همه اينها بعد از پيغمبر، از براى امام است كه آن را در هر جا كه خواهد مى گذارد و صرف مى نمايد».