حدیث دربارهباب در بيان فى ء و انفال و تفسير خمس و حدود آن و آنچه خمس در آن واجب است
وَ بِهذَا الْاءِسْنَادِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ:قَدِمَ قَوْمٌ مِنْ خُرَاسَانَ عَلى أَبِي الْحَسَنِ الرِّضَا عليه السلام، فَسَأَلُوهُ أَنْ يَجْعَلَهُمْ فِي حِلٍّ مِنَ الْخُمُسِ، فَقَالَ: «مَا أَمْحَلَ هذَا! تَمْحَضُونَّا بِالْمَوَدَّةِ بِأَلْسِنَتِكُمْ، وَ تَزْوُونَ عَنَّا حَقّاً جَعَلَهُ اللّهُ لَنَا وَ جَعَلَنَا لَهُ، وَ هُوَ الْخُمُسُ، لَا نَجْعَلُ، لَا نَجْعَلُ، لَا نَجْعَلُ لِأَحَدٍ مِنْكُمْ فِي حِلٍّ».
و به همين اسناد از محمد بن زيد روايت است كه گفت: گروهى از خراسان به خدمت ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام آمدند و از آن حضرت درخواستند كه ايشان را از خمس در حلّ قرار دهد و از ايشان نگيرد و حلال كند. فرمود:«چه قدر مكر و حيله است اين كه شما مى گوييد و بسيار بد است، دوستى را با ما خالص مى گردانيد به زبان هاى خويش و دور مى كنيد از ما حقّى را كه خدا آن را از براى ما قرار داده و ما از براى آن اهل گردانيده و آن خمس است. ما يكى از شما را در حلّ قرار نمى دهيم، قرار نمى دهيم، قرار نمى دهيم».