فیلترها
نتایج جستجو برای «فال بد زدن»: ۵۹ حدیث
الإقبال:دُعاءٌ آخَرُ إن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ لَيلَةٍ في شَهرِ الصِّيامِ فَقَدِّم لَفظَ: «لَيلَتي هذِهِ» عَلى «يَومي هذا»، وإن دَعَوتَ بِهِ أوَّلَ يَومٍ مِنَ الشَّهرِ فَادعُ بِاللَّفظَةِ الَّتي يَأتي فيهِ، وَالَّذي رَجَحَ في خاطِري أنَّ الدُّعاءَ بِهِ في أوَّلِ يَومٍ مِنهُ. رَوَيناهُ بِإِسنادِنا إلى أبي مُحَمَّدٍ هارونَ بنِ موسَى التَّلَّعُكبَرِيِّ، بِإِسنادِهِ إلى أبي عَبدِ اللّهِ عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في
يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.الإقبال: ج 1 ص 119، بحار الأنوار: ج 97 ص 326 ح 1.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
الإقبال:دعاءٌ آخر إن دعوتَ به أوّلَ ليلةٍ في شهر الصيام فقدِّم لفظ: «لَيلَتي هذِهِ» على «يَومي هذا»، وإن دعوتَ به أوّلَ يومٍ من الشهر فَادعُ باللفظة الَّتي يَأتي فيه، والَّذي رَجح في خاطري أنَّ الدعاء به في أوّلِ يومٍ منه. رَويناه بإسنادِنا إلى أبي محمّدٍ هارونَ بن موسى التلعكبريّ، بإسناده إلى أبي عبد اللّه عليه السلامقالَ: يَقولُ عِندَ حُضورِ شَهرِ رَمَضانَ:
اللّهُمَّ هذا شَهرُ رَمَضانَ المُبارَكُ الَّذي أنزَلتَ فيهِ القُرآنَ وجَعَلتَهُ هُدىً لِلنّاسِ وبَيِّناتٍ مِنَ الهُدى وَالفُرقانِ قَد حَضَرَ، فَسَلِّمنا فيهِ وسَلِّمهُ لَنا وتَسَلَّمهُ مِنّا في يُسرٍ مِنكَ وعافِيَةٍ.
وأسأَلُكَ اللّهُمَّ أن تَغفِرَ لي في شَهري هذا، وتَرحَمَني فيهِ، وتُعتِقَ رَقَبَتي مِنَ النّارِ، وتُعطِيَني فيهِ
الإقبال [سيّد ابن طاووس گويد]:دعاى ديگرى است كه اگر در شب اوّل ماهِ روزه خواندى، لفظِ «امشبم» را بر «امروزم» مقدّم بدار و اگر در نخستين روز از ماه خواندى، به همان لفظى بخوان كه در دعا آمده است. آنچه در نظر من برتر است، اين است كه اين دعا در اوّلين روز ماه رمضان خوانده شود. اين دعا را با سند خود به ابو محمّد هارون بن موسى تَلَّعُكبرى و با سندش به امام صادق عليه السلام، روايت كرده ايم كه فرمود: «چون ماه رمضان فرا رسد، مى گويى:
خداوندا! اين ماه مبارك رمضان، كه در آن قرآن را فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيده است. پس، ما را در آن و آن را براى ما سلامت بدار و آن را همراه با آسانى و عافيت از سوى خودت، از ما دريافت كن!
خداوندا! از
۱.قلّة الأهل والمال ليست من الذنوب كما هو واضح، ومن هنا يحتمل التصحيف في هذه الفقرة ولعلّ المراد القلّة الناشئة عن الذنوب.
۲.الإقبال: 1 / 119، بحار الأنوار: 97 / 326 / 1.
۳.آشكار است كه كاستى خانواده و دارايى گناه نيست و از اين رو احتمال تصحيف در متن مى رود و شايد مقصود كاستى هايى باشد كه در اثر گناه پديد مى آيد.
۴.اشاره اى است به آيه 32 سوره نساء «وَلاَ تَتَمَنَّوْاْ مَا فَضَّلَ اللَّهُ بِهِى بَعْضَكُمْ عَلَى بَعْضٍ»، يعنى برترى ها و نعمت هايى كه خداوند به برخى عطا كرده است، نبايد موجب برانگيختن آرزوهاى دور و دراز و دست نيافتنى و يا كينه و حسادت شود، اگر چه آرزوى داشتن شبيه آنها، بدون لطمه زدن به نعمت ديگران، غبطه و بى اشكال است.
کلیدواژه‌ها روزهحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعاهای آمادگی برای میهمانی خدا +2 مورد دیگر
مسند ابن حنبل عن أبي حسّان:إنَّ رَجُلاً قالَ لِعائِشةَ: إنَّ أبا هُرَيرَةَ يُحَدِّثُ أنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ: إنَّ الطِّيَرَةَ فِي المَرأةِ وَالدّارِ وَالدّابَّةِ، فَغَضِبَت غَضَباً شَديداً فَطارَت شِقَّةٌ مِنها فِيالسَّماءِ وشِقَّةٌ فِيالأَرضِ.
فَقالَت: إنَّما كانَ أهلُ الجاهِلِيَّةِ يَتَطَيَّرونَ مِن ذلِكَ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابوحسّان ـ: مردى به عايشه گفت كه ابو هريره از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: ناخجستگى، در زن است و خانه و مَركب.
عايشه به شدّت خشمگين شد، گويى كه نيمه اش به آسمان رفت و نيمه ديگرش در زمين ماند. سپس گفت: به درستى كه مردمان جاهليّت، به اين امور، فال بد مى زدند.
۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 487 ح 25223 و ج 10 ص 83 ح 26093، مسند إسحاق بن راهويه: ج 3 ص 751 ح 1365 كلاهما نحوه.
المستدرك على الصحيحين عن عائشة:كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: كانَ أهلُ الجاهِلِيَّةِ يَقولونَ: إنَّمَا الطِّيَرَةُ فِي المَرأةِ وَالدّابَّةِ وَالدّارِ، ثُمَّ قَرَأت: «مَا أصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِى الْأَرْضِ وَ لاَ فِى أنفُسِكُمْ إلاَّ فِى كِتَـبٍ مِّن قَبْلِ أن نَّبْرَأهَا إنَّ ذَ لِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ» ۱. ۲
المستدرك على الصحيحين:عايشه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «مردمان جاهليّت مى گفتند كه شومى، در سه چيز است: زن، مَركب و خانه». سپس اين آيه را خواند: «هيچ مصيبتى نه در زمين و نه در نفْس هاى شما [به شما]نمى رسد، مگر آن كه پيش از اين كه آن را پديد آوريم، در كتابى هست. اين [كار]براى خدا آسان است» .
بحار الأنوار عن اُمّ كلثوم بنت عليّ عليه السلام:لَمّا كانَت لَيلَةُ تِسعَ عَشَرَةَ مِن شَهرِ رَمَضانَ قَدَّمتُ إلَيهِ عِندَ إفطارِهِ طَبَقا فيهِ قُرصانِ مِن خُبزِ الشَّعيرِ وقَصعَةٌ فيها لَبَنٌ ومِلحٌ جَريشٌ، فَلَمّا فَرَغَ مِن صَلاتِهِ أقبَلَ عَلى فُطورِهِ، فَلَمّا نَظَرَ إلَيهِ وتَأَمَّلَهُ حَرَّكَ رَأسَهُ وبَكى بُكاءً شَديدا عالِيا، وقالَ: يا بُنَيَّةُ ما ظَنَنتُ أنَّ بِنتا تَسوءُ أباها كَما قَد أسَأتِ أنتِ إلَيَّ. قالَت: وما ذا يا أباه؟
قالَ: يا بُنَيَّةُ أ تُقَدِّمينَ إلى أبيكَ إدامَينِ في فَردِ طَبَقٍ واحِدٍ؟ أ تُريدينَ أن يَطولَ وُقوفي غَدا بَينَ يَدَيِ اللّهِ عَزَّ وجَلَّ يَومَ القِيامَةِ؟! أنَا اُريدُ أن أتَّبِعَ أخي وَابنَ عَمّي رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله، ما قُدِّمَ
بحار الأنوارـ به نقل از اُمّ كلثوم دختر على عليه السلام ـ: چون شب نوزدهم ماه رمضان شد، هنگام افطار او، يك سينى كه دو قرص نان جو و ظرفى كه در آن شير و نمكِ ساييده بود، پيش او نهادم. چون از نماز فارغ شد، رو به افطار كرد. چون در آن به دقّت نگريست، سرش را تكان داد و به شدّت گريست و فرمود: «دخترم! فكر نمى كردم كه دخترى به پدرش بدى كند، آن طور كه تو به من بدى كردى!».
گفتم: كدام بدى، پدرم؟
فرمود: «دخترم! دو نوع غذا در يك سينى جلوى پدرت مى گذارى؟ آيا مى خواهى فرداى قيامت، توقّف من در برابر خدا طول بكشد؟ دوست دارم كه از برادرم و پسر عمويم پيامبر خدا پيروى كنم كه تا زنده بود، هرگز دو غذا در يك سينى جلويش نگذاشتند.
دخترم! هيچ كس نيست كه خوراك و نوشيدنى و پوشاكش خوب و دلپذير باشد، مگر آن كه روز
۱.كذا في المصدر، والصحيح: «وما دخل الخوفُ له جوفا»، أو «وما دخل الجوفَ له خوفٌ».
۲.بحار الأنوار: ج 42 ص 276 نقلاً عن بعض الكتب القديمة.
۳.بحار الأنوار: ج 42 ص 276. علّامه مجلسى در آغاز اين نقل گفته است: «در برخى كتاب هاى كهن روايتى درباره چگونگى شهادتش ديديم و بخشى از آن را به اختصار به اندازه اى كه با كتاب ما تناسب داشته باشد، آورديم» و اين نقلْ طولانى است و ما بخش هايى از آن را درباره شهادت مولا امير مؤمنان برگرفتيم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[مسئوليت] نُه چيز، از امّت من، برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه ندانند، آنچه نتوانند، آنچه بِدان ناچار باشند، آنچه به زور به آن وادار شوند، فالِ بد زدن، وسوسه در انديشيدن در آفرينش، و رَشك بردن تا زمانى كه به زبان يا دستْ آشكار نشود.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الطِّيَرَةُ شِركٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فال بد زدن، شرك است.
۱.كنز العمّال: ج 10 ص 111 ح 28556.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن رَدَّتهُ الطِّيَرَةُ عَن حاجَتِهِ فَقَد أشرَكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه فال بد زدن، او را از كارش باز دارد، شرك ورزيده است.
۱.كنز العمّال: ج 10 ص 113 ح 28566.
عنه صلى الله عليه و آله:لا طِيَرَةَ. ولا شُؤمَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نه فال بد، درست است. و نه شومى.
۱.الكافي: ج 8 ص 196 ح 234.
مكارم الأخلاق:إنّ النبيَّ صلى الله عليه و آله كانَ يُحِبُّ الفَألَ الحَسَنَ ويَكرَهُ الطِّيَرَةَ، وكانَ صلى الله عليه و آله يَأمُرُ مَن رَأى شَيئا يَكرَهُهُ ويَتَطَيَّرُ مِنهُ أن يقولَ: اللّهُمّ لايُؤتِي الخَيرَ إلّا أنتَ، ولا يَدفَعُ السَّيّئاتِ إلّا أنتَ، ولا حولَ ولاقُوَّةَ إلّا بكَ. ۱
مكارم الأخلاق:پيامبر صلى الله عليه و آله فال خوب زدن را دوست داشت و فال بد زدن را خوش نداشت و مى فرمود: «هر كس چيز ناخوشايندى ديد كه به نظرش بدشُگون مى آيد، بگويد: «خدايا! خوبى را كسى جز تو نمى دهد و بدى ها را كسى جز تو، دفع نمى كند و هيچ دگرگونى و نيرويى نيست، مگر به [يارى]تو».
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 153 ح 2374 و 2375.
مسند ابن حنبل عن أبي حسّان:إنَّ رَجُلًا قالَ لِعائِشةَ: إنَّ أبا هُرَيرَةَ يُحَدِّثُ أنَّ رَسول اللّهِ صلى الله عليه و آله قالَ: إنَّ الطِّيَرَةَ فِي المَرأةِ وَالدّارِ وَالدّابَّةِ.
فَغَضِبَت غَضَباً شَديداً فَطارَت شِقَّةٌ مِنها فِيالسَّماءِ وشِقَّةٌ فِيالأَرضِ، فَقالَت: إنَّما كانَ أهلُ الجاهِلِيَّةِ يَتَطَيَّرونَ مِن ذلِكَ. ۱
مسند ابن حنبلـ به نقل از ابو حسّان ـ: مردى به عايشه گفت كه ابو هريره از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: ناخجستگى، در زن و خانه و مَركب است.
عايشه به شدّت خشمگين شد، گويى كه نيمه اش به آسمان رفت و نيمه ديگرش در زمين ماند. سپس گفت: به درستى كه مردمان جاهليّت، به اين امور، فال بد مى زدند.
۱.مسند ابن حنبل: ج 9 ص 487 ح 25223 و ج 10 ص 83 ح 6093 نحوه.
المستدرك على الصحيحين عن أبي حسّان الأعرج:إنّ عائِشَةَ قالَت: كانَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقولُ: كانَ أهلُ الجاهِلِيَّةِ يَقولونَ: إنَّمَا الطِّيَرَةُ فِي المَرأةِ وَالدّابَّةِ وَالدّارِ. ثُمَّ قَرَأت: «مَا أصَابَ مِن مُّصِيبَةٍ فِى الْأَرْضِ وَ لَا فِى أنفُسِكُمْ إلَا فِى كِتَـبٍ مِّن قَبْلِ أن نَّبْرَأهَا إنَّ ذَ لِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ» ۱. ۲
المستدرك على الصحيحينـ به نقل از ابو حسّان اَعرج ـ: همانا عايشه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمود: «مردمان جاهليّت مى گفتند كه شومى، در سه چيز است: زن، مَركب و خانه».
سپس عايشه اين آيه را خواند: «هيچ مصيبتى، نه در زمين و نه در نفْس هاى شما [به شما] نمى رسد، مگر پيش از اين كه آن را پديد آوريم، در كتابى هست. اين [كار]براى خدا آسان است» .
عنه صلى الله عليه و آله:وُضِعَ عن اُمَّتي تِسعُ خِصالٍ: الخَطأُ، والنِّسيانُ، وما لايَعلَمونَ، وما لا يُطيقونَ، وما اضطُرُّوا إلَيهِ، وما استُكرِهوا علَيهِ، والطِّيَرَةُ، والوَسوَسَةُ في التَّفكُّرِ في الخَلقِ، والحَسَدُ مالَم يَظهَرْ بِلسانٍ أو يَدٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مجازات نُه چيز، از امّت من برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه ندانند، آنچه نتوانند، آنچه بدان مضطرّ شوند، آنچه به زور به آن وا داشته شوند، فال بد زدن، وسوسه در تفكّرِ درباره آفرينش، و رشك بردن؛ در صورتى كه به زبان يا دست آشكار نشود.
۱.الكافي: ج 2 ص 463 ح 2 عن الإمام الصادق عليه السلام، بحارالأنوار: ج 22 ص 443 ح 3.
عنه صلى الله عليه و آله:رُفِعَ عن اُمّتي تِسعَةٌ: الخَطَأُ، والنِّسيانُ، وما اُكرِهُوا علَيهِ، وما لا يَعلَمونَ، وما لا يُطيقونَ، وما اضطُرُّوا إلَيهِ، والحَسَدُ، والطِّيَرَةُ، والتَّفكُّرُ في الوَسوَسَةِ في الخَلقِ ما لم يَنطِقْ بِشَفَةٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[مسئوليت] نُه چيز، از امّت من برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه بِدان مجبور شوند، آنچه نمى دانند، آنچه از توانشان بيرون است، آنچه بِدان ناچار شوند، حسادت، فال بد زدن، و تفكّر وسوسه آميز در آفرينش، تا زمانى كه به زبان آورده نشود.
۱.الخصال: ص 417 ح 9 عن حريز بن عبد اللّه عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 5 ص 303 ح 14.
عنه صلى الله عليه و آله:وُضِعَ عن اُمّتي تِسعُ خِصالٍ: الخَطاءُ، والنِّسيانُ، وما لا يَعلَمونَ، وما لا يُطيقُونَ، وما اضطُرُّوا إلَيهِ، وما استُكرِهُوا علَيهِ، والطِّيَرَةُ، والوَسوَسَةُ في التَّفَكُّرِ في الخَلقِ، والحَسَدُ ما لم يَظهَرْ بلِسانٍ أو يَدٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[تكليف و مسئوليت در برابر]نُه خصلت، از امّت من برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه نمى دانند، آنچه توانش را ندارند، آنچه بِدان ناچارند، آنچه به زور بِدان وادار مى شوند، فال بد زدن، وسوسه تفكّر در آفرينش، و حسادت، تا زمانى كه به زبان يا دست، آشكار نشود.
۱.الكافي: ج 2 ص 463 ح 2 عن الإمام الصادق عليه السلام.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:[مسئوليت] نُه چيز، از امّت من، برداشته شده است: خطا، فراموشى، آنچه ندانند، آنچه نتوانند، آنچه بِدان ناچار باشند، آنچه به زور به آن وادار شوند، فالِ بد زدن، وسوسه در انديشيدن در آفرينش، و رَشك بردن تا زمانى كه به زبان يا دستْ آشكار نشود.
عنه صلى الله عليه و آله:الطِّيَرَةُ شِركٌ، وما مِنّا إلّا! ولكنَّ اللّهَ يُذهِبُهُ بالتَّوكُّلِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فال بد زدن، [نوعى] شرك است و هيچ فردى از ما نيست، مگر [اين كه به نحوى دست خوش فال بد زدن مى شود]؛ امّا خداوند با توكّل كردن او، آن را از بين مى برد.
۱.سنن ابن ماجة: ج 2 ص 1170 ح 3538 عن عبداللّه.
عنه صلى الله عليه و آله:كفّارَةُ الطِّيَرَةِ التَّوَكُّلُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كفّاره فال بد زدن، توكّل است.
۱.الكافي: ج 8 ص 198 ح 236 عن السكوني عن الإمام الصادق عليه السلام.
صحيح مسلم عن أبي هريرة:سمعت النبيّ صلى الله عليه و آله يقول: لاطِيَرةَ، وخَيرُها الفَألُ. قيلَ: يارسولَ اللّهِ، وما الفَألُ؟ قالَ: الكَلِمَةُ الصالِحَةُ يَسمَعُها أحَدُكُم. ۱
صحيح مسلمـ به نقل از ابو هُرَيره ـ: شنيدم كه پيامبر خدا مى فرمايد: «فال بد زدن، سود و زيانى ندارد و بهترين فال، فال خوب زدن است».
گفته شد: اى پيامبر خدا! فال خوب زدن چيست؟
فرمود: «جمله خوبى كه فردى از شما، آن را مى شنود».
۱.صحيح مسلم: ج 4 ص 1745 ح 2223.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۵۹