كنز العمّالـ به نقل از حذيفه ـ: به [يارى]گروهى كه فرزند سميّه (عمّار) در آن است، بشتابيد؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «او را گروه سركش به قتل مى رسانند».

الملاحم و الفتنـ به نقل از عايشه و ابراهيم تميمى ـ: پيامبر خدا، به همسران خود فرمود: «كدام يك از شما، همان كسى است كه سگ هاى حوأب بر او پارس مى كنند؟». هنگامى كه عايشه از اين مكان عبور كرد، سگ ها بر او پارس كردند. عايشه درباره نام اين محل پرسيد. گفتند: اين جا آبگاه حوأب است. عايشه گفت: به گمانم بايد برگردم. به او گفته شد: اى اُمّ المؤمنين! تو فقط براى اصلاح ميان مردم آمده اى [نه چيزى ديگر].

كنز العمّالـ به نقل از ابن عبّاس ـ: امام على عليه السلام به زبير فرمود: «تو را به خدا، آيا يادت هست كه من و تو در سقيفه بنى فلان بوديم و با هم زورآزمايى مى كرديم و پيامبرخدا بر من گذشت و به من فرمود: گويا دوستش دارى؟! و من گفتم: چرا كه نه؟! و پيامبر خدا فرمود: بدان كه او به ستم با تو خواهد جنگيد؟». زبير گفت: آرى. درست است. چيزى را كه فراموش كرده بودم، به يادم آوردى. پس زبير بازگشت و رفت [و از ادامه جنگ، دست كشيد].

امام صادق عليه السلام:هنگامى كه پيامبر خدا خندق را مى كَنْد، مسلمانان به مانعى برخوردند. پيامبر خدا، كلنگ را از دست اميرمؤمنان يا سلمان گرفت و ضربه اى بر آن فرود آورد كه سه تكّه شد. در اين هنگام، پيامبر خدا فرمود: «خداوند، با اين ضربه من، گنج هاى كسرا و قيصر را برايم گشود». يكى از افراد به رفيقش گفت: وعده گنج هاى كسرا و قيصر را به ما مى دهد، در حالى كه هيچ يك از ما [از بيم دشمن] قادر نيست براى قضاى حاجت، بيرون برود!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قيامت برپا نمى شود تا اين كه مسلمانان با يهود بجنگندو [در اين جنگ]مسلمانان، يهود را مى كُشند تا جايى كه يهودى پشتِ سنگ و درخت، پنهان مى شود و آن سنگ و درخت مى گويد: اى مسلمان، اى بنده خدا! اين يهودى در پشت من پنهان است. بيا و او را بكُش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قيامت برپا نمى شود تا آن كه مسلمانان با ترك ها بجنگند؛ مردمى كه صورت هايشان مانند سپرهاى روكش خورده و تُو بر تُوست، لباس هاى مويى مى پوشند و در [كفش هايى از] مو راه مى روند.

صفيّه دختر شيبه:عائشه گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله بامداد خارج شد در حالى كه پوشش پشمى نقش دارى از موى سياه بر تن داشت. پس حسن بن على آمد و پيامبر او را در زير آن جاى داد، به دنبال او حسين آمد كه پيامبر او را نيز در زير آن جاى داد، در پى او فاطمه آمد كه پيامبر او را نيز در زير پوشش خود جاى داد و سرانجام على آمد كه پيامبر او را نيز در زير پوشش خود جا داد و سپس فرمود: «إنّما يريدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمْ الرِّجْسَ أهْلَ البيتِ ويُطَهِّرَكُم تَطْهيراً» .

عوّام بن حوشب به نقل از تميمى:بر عائشه وارد شدم و او به ما گفت: پيامبر خدا را ديده است كه على، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام را فرا خوانده و فرموده است: بار خدايا! اينان اهل بيت من هستند، پس هرگونه پليدى را از آنها دور كن و كاملاً پاكشان گردان.

جميع بن عمير:با مادرم بر عائشه وارد شديم. مادرم از او پرسيد و گفت: به من بگو محبّت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نسبت به على چگونه بود؟ عائشه به او گفت: او در ميان مردان محبوبترين كس نزد پيامبر خدا بود. من ديدم كه او را به همراه فاطمه، حسن و حسين زير جامه خود گرفته است و سپس فرموده: خدايا! اينان اهل بيت من هستند، خدايا! هرگونه پليدى را از آنها دور كن و كاملاً پاكشان گردان. او مى گويد: من هم پيش رفتم تا سرم را زير جامه كنم ولى پيامبر مرا پس زد. گفتم: يا رسول اللّه! آيا من از اهل بيت تو نيستم؟ فرمود: تو بر خير و نيكى هستى، تو بر خير و نيكى هستى.

كنز العمّالـ به نقل از حذيفه ـ: به [يارى]گروهى كه فرزند سميّه (عمّار) در آن است، بشتابيد؛ زيرا از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود: «او را گروه سركش به قتل مى رسانند».

امام على عليه السلام:راستگوى تصديق شده (پيامبر صلى الله عليه و آله) به من خبر داده است كه من نمى ميرم، مگر آن كه بر اين جايم (با اشاره به سمت چپِ جلوى سرش) ضربت فرود آيد و اين، از خون سرم رنگين شود (و محاسنش را گرفت).

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ خطاب به همسران خود كه همگى نزد ايشان جمع بودند ـ: كاش مى دانستم كدام يك از شما سواره آن شترِ پُر مويى هستيد كه سگانِ حَوأب بر او پارس مى كنند و از چپ و راست او افراد بسيارى كشته مى شوند كه همگى در دوزخ اند و خودش از آن جنگ، جانِ سالم به در مى برَد!

الملاحم و الفتنـ به نقل از عايشه و ابراهيم تميمى ـ: پيامبر خدا، به همسران خود فرمود: «كدام يك از شما، همان كسى است كه سگ هاى حوأب بر او پارس مى كنند؟». هنگامى كه عايشه از اين مكان عبور كرد، سگ ها بر او پارس كردند. عايشه درباره نام اين محل پرسيد. گفتند: اين جا آبگاه حوأب است. عايشه گفت: به گمانم بايد برگردم. به او گفته شد: اى اُمّ المؤمنين! تو فقط براى اصلاح ميان مردم آمده اى [نه چيزى ديگر].

كنز العمّالـ به نقل از قتاده ـ: پيامبر خدا، وقتى كه على عليه السلام و زبير را در سقيفه بنى ساعده ديد، فرمود: «آيا او (على) را دوست دارى، اى زبير؟». گفت: چرا دوست نداشته باشم؟ پيامبر خدا فرمود: «پس چگونه اى آن گاه كه به ناحق با او بجنگى؟!».

كنز العمّالـ به نقل از ابن عبّاس ـ: امام على عليه السلام به زبير فرمود: «تو را به خدا، آيا يادت هست كه من و تو در سقيفه بنى فلان بوديم و با هم زورآزمايى مى كرديم و پيامبرخدا بر من گذشت و به من فرمود: گويا دوستش دارى؟! و من گفتم: چرا كه نه؟! و پيامبر خدا فرمود: بدان كه او به ستم با تو خواهد جنگيد؟». زبير گفت: آرى. درست است. چيزى را كه فراموش كرده بودم، به يادم آوردى. پس زبير بازگشت و رفت [و از ادامه جنگ، دست كشيد].

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر آينه، دسته اى از مسلمانان، گنج [پادشاهى] خاندان كسرا در ايران را فتح خواهند كرد.

امام صادق عليه السلام:هنگامى كه پيامبر خدا خندق را مى كَنْد، مسلمانان به مانعى برخوردند. پيامبر خدا، كلنگ را از دست اميرمؤمنان يا سلمان گرفت و ضربه اى بر آن فرود آورد كه سه تكّه شد. در اين هنگام، پيامبر خدا فرمود: «خداوند، با اين ضربه من، گنج هاى كسرا و قيصر را برايم گشود». يكى از افراد به رفيقش گفت: وعده گنج هاى كسرا و قيصر را به ما مى دهد، در حالى كه هيچ يك از ما [از بيم دشمن] قادر نيست براى قضاى حاجت، بيرون برود!

كنز العمّالـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: حسين عليه السلام بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شد. من دَم در نشسته بودم. سَرَك كشيدم. ديدم حسين عليه السلام روى شكم پيامبر صلى الله عليه و آله خوابيده و در دست پيامبر خدا، چيزى است و آن را زير و رو مى كند. گفتم: اى پيامبر خدا! من، سَرَك كشيدم و ديدم كودك روى شكم شما خوابيده و در دستت چيزى هست و آن را زير و رو مى كنى و اشك مى ريزى؟ پيامبر خدا فرمود: «جبرئيل، از آن خاكى كه اين كودك بر آن كشته مى شود، برايم آورد و به من خبر داد كه امّتم او را به قتل مى رسانند».

كنز العمّالـ به نقل از محمّد بن عمرو بن حسين ـ: ما همراه حسين عليه السلام در كنار نهر كربلا بوديم. ايشان به شمر ذى الجوشن نگاهى كرد و فرمود: «خدا و فرستاده او راست گفتند! پيامبر خدا فرمود: گويى سگِ پيسه اى را مى بينم كه در خون اهل بيت من، زبان مى زند!». شمر، پيس بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به على عليه السلام ـ: اى على! به زودى شما با روميان خواهيد جنگيد و افراد بعد از شما نيز با آنان خواهند جنگيد، تا آن كه زبدگان اسلام، [يعنى] حجازيان، كه در راه خدا از سرزنش هيچ سرزنشگرى پروا ندارند، به سوى آنان گسيل مى شوند و با بانگ تسبيح و تكبير، قسطنطنيه را مى گشايند و غنايمى را به دست مى آورند كه مانند آن را به دست نياورده اند.