يزيدبن عبداللّه از شخصى كه برايش حديث كرد:امام باقر عليه السلام به سعدالخير نوشت: به نام خداوند بخشاينده مهربان؛ پس آن گاه، من تو را به تقوا داشتن از خدا سفارش مى كنم، زيرا كه تقوا، سبب ايمن ماندن از تباهى و سود بردن در آخرت است. خداوند عز و جل به واسطه تقوا، بنده را از چيزها [خطرات و مهلكه ها]يى حفظ مى كند كه از دسترس انديشه و خرد او به دورند و به واسطه تقوا، كورى و نادانى او را مى زدايد، به واسطه تقوا بود كه نوح و آنها كه در كشتى با او بودند [از مهلكه طوفان]رستند و صالح و پيروانش از [بلاى]صاعقه. به واسطه تقوا بود كه شكيبايان به رستگارى رسيدند و آن جماعت برگزيده و شريف [نوح و صالح و پيروان آنها و شكيبايان امتهاى پيشين] از مهلكه ها نجات يافتند. اينان را [هم اينك] برادرانى است كه همان راه را

شرح نهج البلاغةـ به نقل از عبد اللّه بن جُناده ـ: در آغاز حكومت على عليه السلام، از حجاز به قصد عراق آمدم. از مكّه گذشتم و عمره گزاردم. سپس وارد مدينه شدم و به مسجد پيامبر خدا آمدم و چون نداى نماز جمعه داده شد، مردم گرد آمدند و على عليه السلام، در حالى كه شمشيرش را حمايل كرده بود، بيرون آمد و چشم ها به او متوجّه شد. او خدا را ستود و بر پيامبرش درود فرستاد و سپس فرمود: «امّا بعد، چون خداوند، پيامبرش را قبض روح كرد، [با خود]گفتيم: ما، خاندان و وارث و خانواده و نزديكان او هستيم، نه ديگر مردم؛ هيچ كس بر سر فرمان روايى او، با ما كشمكش نمى كند و هيچ طمعكارى در حقّ ما طمع نمى ورزد؛ امّا قوممان مانع ما شدند و فرمان روايى پيامبر صلى الله عليه و آله را از ما ربودند. پس، حكومت از آنِ ديگرى شد و ما