اسماعيل بن جابر مى گويد:امام صادق عليه السلام اين نامه را به ياران خود نوشت و به آنان دستور داد كه پيوسته آن را مطالعه كنند و در آن بينديشند و از آن مراقبت به عمل آورند و به كارش بندند. از اين رو، آنها اين نامه را در نمازخانه منازل خود مى گذاشتند و بعد از نماز، در آن تدبّر مى كردند: به نام خداوند بخشنده مهربان اما بعد، از پروردگارتان عافيت بطلبيد و آرام و با وقار و سنگين باشيد، حيا را از دست ندهيد و از آن چه صُلحاى پيش از شما دورى كرده اند دورى كنيد. مبادا زبانهاى خود را به دروغ و بهتان و گناه و تجاوز بيالاييد؛ زيرا اگر زبانهاى خود را از آن چه خداوند ناخوش دارد و شما را از آن نهى كرده است، نگهداريد، براى شما نزد پروردگارتان، بهتر است از اين كه زبانهايتان را به آنها بيالاييد. چه، آلودن

پيامبر خدا صلى‏ الله‏ عليه‏ و‏ آله: در روز قيامت، مردم از صراط مى‏گذرند. صراط، ليز و لغزنده است، به طورى كه عبور كنندگان از خود را واژگون مى‏كند و آتش، قسمتى از بدن آنان را مى‏گيرد، و جهنّم مانند برفى كه مى‏بارد، [شراره‏هاى خود را]بر آنان فرو مى‏ريزد، و جوش و خروشى دارد. در همين حال از جانب خداى مهربان، ندا مى‏آيد كه: «اى بندگان من! شما در سراى دنيا چه كسى را مى‏پرستيديد؟». مى‏گويند: پروردگارا! تو خود مى‏دانى كه ما فقط تو را مى‏پرستيديم. و خداوند با صدايى كه خلايق هرگز مانند آن را نشنيده‏اند، پاسخشان مى‏دهد: «بر من است كه امروز شما را به هيچ كسى غير از خودم واگذار نكنم. پس شما را بخشيدم و از شما خشنود گشتم». در اين هنگام، فرشتگان به شفاعت بر مى‏خيزند و آنان را از آن مكان دور مى‏سازند.