فضائل الأشهر الثلاثة ـ به نقل از ضحّاك، از امام على عليه السلام ـ :پيامبر خدا فرمود: «شعبان، ماه من است و ماه رمضان، ماه خداست. پس هر كه ماه مرا روزه بدارد، در روز قيامت، شفيع او خواهم بود. و هر كس ماه خدا را روزه بدارد، خداوند در گور، وحشت او را به اُنس، تبديل مى كند؛ تنهايى او را [به اُنس خود]پيوند مى دهد؛ و او از گور خويش سفيدرو بيرون مى آيد و نامه عمل را به دست راستش و جاودانگى [در بهشت]را در دست چپش مى گيرد، تا آن كه در پيشگاه پروردگارش مى ايستد. خداوند مى فرمايد: بنده من!. مى گويد: لبّيك، سرورم! مى فرمايد: براى من، روزه گرفتى؟. مى گويد: آرى، سرورم! خداوند متعال مى فرمايد: دست بنده ام را بگيريد و نزد پيامبرم ببريد. او را نزد من مى آورند. من به او مى گويم: ماه مرا روزه

امام باقر عليه السلام:پيامبر خدا در آخرين جمعه شعبان، خطبه خواند. خدا را حمد و ثنا گفت و سپس فرمود: «اى مردم! ماهى بر شما سايه افكنده كه در آن، شبى است بهتر از هزار ماه، و آن، ماه رمضان است. خداوند، روزه اش را واجب ساخته و نماز در شبش را مستحب قرار داده است. پس هر كس يك شب در آن، نماز مستحب بخواند، گويا هفتاد شب نماز مستحب در ماه هاى ديگر خوانده است. و براى كسى كه در آن، كار نيك مستحبّى از كارهاى نيك انجام دهد، پاداشى همچون پاداش كسى قرار داده كه واجبى از واجبات الهى را انجام داده است، و هر كس در آن، واجبى از واجبات خداوند را ادا كند، همچون كسى خواهد بود كه در ماه هاى ديگر، هفتاد واجب از واجبات الهى را انجام داده است. اين ماه، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. اين ماه، ماه مواسات

دعائم الإسلام:در آخرين روز شعبان، پيامبر خدا براى مردم خطبه خواند و فرمود: «اى مردم! ماهى بزرگ بر شما سايه افكنده است، ماهى مبارك، ماهى كه در آن، شبى است كه عمل در آن، بهتر از عمل در هزار ماه است. هر كس با كار نيكى از نيكى ها در آن به خداوند تقرّب جويد، گويا واجبى را در ماه هاى ديگر ادا كرده است، و هر كس واجبى را در آن انجام دهد، همچون كسى است كه هفتاد واجب را در ماه هاى ديگر انجام داده است. و آن، ماه صبر است و پاداش صبر، بهشت است. ماه مواسات (همدردى) است و ماهى است كه روزىِ مؤمن در آن افزوده مى شود. هر كس روزه دارى را در آن افطار دهد، پاداشش آمرزش گناهانش و آزادى اش از آتش است و براى او به اندازه آن [روزه دار]، پاداش است، بى آن كه از اجر او چيزى كاسته شود». برخى گفتند: اى پيامبر خدا!

عيون أخبار الرضا عليه السلام ـ به نقل از عبد السلام بن صالح هروى ـ :در آخرين جمعه ماه شعبان، خدمت امام رضا عليه السلام رسيدم. به من فرمود: «اى ابو صَلْت! بيشترِ شعبان گذشته است و اين، آخرين جمعه از آن است. پس در آنچه از آن مانده، كوتاهى هايت را در آنچه گذشته است، جبران كن. به كارى روى آور كه برايت مفيد باشد و آنچه را بيهوده است و به تو مربوط نيست، وا گذار. زياد دعا و استغفار و تلاوت قرآن داشته باش و از گناهانت به درگاه خدا توبه كن، تا در حالى ماه خدا سوى تو آيد كه براى خدا خالص شده باشى. هيچ امانتى را بر عهده خويش باقى نگذار، مگر آن كه ادا كرده باشى، و هيچ كينه اى را در دلت نسبت به مؤمنى نگاه مدار، مگر آن كه از دل به در آورده باشى، و هيچ گناهى را كه مرتكب مى شدى، رها مكن، مگر اين كه از

امام صادق عليه السلام:ـ از جمله دعاهايى كه در آخرين شب شعبان و اوّلين شب ماه رمضان مى خوانْد ـخداوندا! اين ماه مبارك، كه قرآن را در آن فرو فرستاده اى و آن را مايه هدايت مردم و نشانه هايى روشن از هدايت و فرقان قرار داده اى، فرا رسيد. پس، ما را در اين ماه، سالم بدار و نيز آن را براى ما سالم بدار و آن را با آسانى و تن درستى از سوى خودت، از ما دريافت كن. اى كه اندك را مى گيرى و پاداش بسيار مى دهى! اندك را از من بپذير! خداوندا! از تو مى خواهم كه به سوى هر نيكى، راهى و در برابر هر آنچه دوست ندارى، باز دارنده اى برايم قرار دهى! اى مهربان ترينِ مهربانان؛ اى كه از من و از گناهانى كه در نهان انجام داده ام، چشم پوشيدى؛ اى آن كه مرا به خاطر نافرمانى ها مؤاخذه ننمودى! ببخشاى، ببخشاى، ببخشاى، اى

الكافى ـ به نقل از اسحاق بن عمّار ـ :در حالى كه مردم از امام صادق عليه السلاممى پرسيدند و مى گفتند: «آيا روزى ها در شب نيمه شعبان تقسيم مى شود؟»، فرمود: «نه، به خدا چنين نيست، مگر در شب نوزدهم ماه رمضان و بيست و يكم و بيست و سوم. در شب نوزدهم، دو مجموعه به هم مى رسند و در شب بيست و يكم، «هر كار حكمت آميزى فيصله مى يابد» و در شب بيست و سوم، از آنها آنچه را اراده الهى باشد، حتمى مى شود و آن، شب قدرى است كه خداوند فرموده: «بهتر از هزار ماه است» ». گفتم: معناى اين كه دو مجموعه به هم مى رسند، چيست؟ فرمود: «آنچه را خداوند مى خواهد كه جلو يا عقب بيندازد و آن را اراده و مقدّر كند، در آن شب، گِرد مى آورد». گفتم: معناى اين كه آن را در شب بيست و سوم حتمى مى سازد، چيست؟ فرمود: «آن را در شب