امام على عليه السلام:كسانى كه براى خداى متعال برادرى ورزند دوستى شان مى پايد؛ چون سبب آن دوستى پايدار است.

امام على عليه السلام:كسانى كه براى خدا برادرى ورزند دوستى شان مى پايد؛ چون سبب آن دوستى پايدار است.

امام على عليه السلامـ در تفسير «اللّه» ـفرمود: او كسى است كه هر مخلوقى در هنگام نيازها و گرفتاريها، وقتى اميدش از همه كس قطع مى شود و رشته همه سببها، جز او، بريده مى گردد، به وى روى مى آورد؛ چه آن كه هر انسانى هر چند در اين دنيا خود را رئيس بخواند و بزرگ بداند و بى نيازى و گردن فرازييش بسيار باشد و ديگران به او نياز فراوان داشته باشند، همين نيازمندان نيازهايى برايشان پيدا خواهد شد كه آن شخص، قادر به بر آوردن آنها نيست و براى خود همين شخص نيز نيازهايى پيش مى آيد كه توان بر آوردن آنها را ندارد. پس، هنگام ضرورت و نيازمندى، به خدا روى مى آورد، اما همين كه نيازش برآورده شود، دوباره ره شرك مى پويد.

امام على عليه السلام:سرِ دانش، افتادگى است. و مغزش شناخت اسباب امور است.

امام على عليه السلام:هر چيزى، سببى دارد.

امام على عليه السلام:سبب محبّت، بخشندگى است.

امام على عليه السلام:سبب الفت، وفادارى است.

امام على عليه السلام:سبب درست دينى، پارسايى است.

امام على عليه السلام:سبب تباه شدن يقين، طمع است.

امام على عليه السلام:سبب سامان يافتن ايمان، تقواست.

امام على عليه السلام:سبب تباهى خِرَد، هوس است.

امام على عليه السلام:سبب رنج و بدبختى، دنيا دوستى است.

امام على عليه السلام:سبب زوال نعمتها، ناسپاسى است.

امام على عليه السلام:سبب محبّت، نيكى كردن است.

امام على عليه السلام:سبب هلاكت، فرمانبردارى از خشم است.

امام على عليه السلام:سبب تزكيه اخلاق، حُسن تربيت است.

امام على عليه السلام:سبب افسردگى، حسادت است.

امام على عليه السلام:سبب فتنه ها، كينه توزى است.

امام على عليه السلام:سبب سرورى، بخشندگى است.

امام على عليه السلام:سبب كينه ورزى، ستيزه گرى بسيار است.