فیلترها
نتایج جستجو برای «رفتن به سفر»: ۸ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
المزار الكبيرـ في ذِكرِ ما يُقالُ عِندَ الخُروجِ لِلسَّفَرِ ـ: وتَقولُ أيضا ما رُوِيَ عَن سَيِّدِنا رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّهُ قالَ: جاءَني جَبرَئيلُ عليه السلام فَقالَ: رَبُّكَ يُقرِئُكَ السَّلامَ ويَقولُ لَكَ: يا مُحَمَّدُ! مَن أرادَ مِن اُمَّتِكَ أن أحفَظَهُ في سَفَرِهِ، واُؤَدِّيَهُ سالِما، فَليَقُل: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، تَوَكَّلتُ عَلَى اللّهِ.
فَإِذا وَضَعتَ رِجلَكَ عَلى بابِكَ لِلخُروجِ فَقُل: بِاسمِ اللّهِ، آمَنتُ بِاللّهِ، تَوَكَّلتُ عَلَى اللّهِ، ما شاءَ اللّهُ، لا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ. ۱
المزار الكبيرـ در بيان ذكرهايى كه هنگام رفتن به سفر گفته مى شود ـ: و نيز همان چيزى را مى گويى كه از سَروَرمان، پيامبر خدا، روايت شده است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: پروردگارت به تو سلام مى رساند و مى گويد: اى محمّد! هر كس از امّت تو كه مى خواهد در سفرش از او محافظت كنم و او را به سلامت برسانم، بگويد: به نام خداوند مهرگستر مهربان. به خدا توكّل كردم.
و آن گاه كه براى بيرون رفتن، پايت را دمِ در گذاشتى، بگو: به نام خدا. به خدا ايمان دارم. بر خدا توكّل كردم. هر چه خدا خواهد. توش و توانى نيست، مگر به مدد خدا».
۱.
المزار الكبير: ص49
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از دعاى ايشان در هنگامى كه آهنگ سفر داشت ـ: بار خدايا! از دشوارى هاى سفر، و اندوه بازگشت (/ دل تنگى بازگشت) و روبه رو شدن با منظره ناخوش در خانواده و اموال، به تو پناه مى برم. بار خدايا! زمين را برايمان در هم پيچ (راه را كوتاه نما). و سفر را برايمان آسان گردان».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هر گاه مى خواست به سفرى برود ـ: بار خدايا! تو، هم يار سفر هستى و هم جانشين [مسافر] در خانواده [اش]. بار خدايا! از [بدرفتارى با]همسفران ۳ در سفر، و افسردگى در بازگشت، به تو پناه مى برم.
۱.
الضُّبْنَةُ: ما تحت يدك من مال وعيال ومن تلزمك نفقتهم، أي تعوّذ باللّه من كثرة العيال في مظنّة الحاجة وهو السَّفر (النهاية: ج 3 ص 73 «ضبن»).
۲.
مسند ابن حنبل: ج 1 ص 550 ح 2311
۳.
واژه «ضُبنة» در متن عربى، به معناى دوستانى است كه مخارج راه ندارند. بنا بر اين، منظور، اين است: خدايا! به تو پناه مى برم كه به آنان ناسزا بگويم. نيز در معناى عائله تحت تكفّل به كار مى رود. در اين صورت، مراد اين است كه: پناه مى برم به تو از اين كه در سفر، مخارج عائله زياد باشد.
الإمام عليّ عليه السلامـ مِن كَلامٍ لَهُ عِندَ عَزمِهِ عَلَى المَسيرِ إلَى الشّامِ ـ: اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن وَعثاءِ السَّفَرِ، وكَآبَةِ المُنقَلَبِ، وسوءِ المَنظَرِ ۱ فِي الأَهلِ وَالمالِ وَالوَلَدِ.
اللّهُمَّ أنتَ الصّاحِبُ فِي السَّفَرِ، وأنتَ الخَليفَةُ فِي الأَهلِ، ولا يَجمَعُهُما غَيرُكَ، لِأَنَّ المُستَخلَفَ لا يَكونُ مُستَصحَبا وَالمُستَصحَبُ لا يَكونُ مُستَخلَفا. ۲
امام على عليه السلامـ از گفتار ايشان در هنگامى كه آهنگ حركت به سوى شام كرد ـ: بار خدايا! از سختى سفر، و ناراحتى در بازگشت، و مواجه شدن با منظره ناخوشايند در زن و دارايى و فرزند، به تو پناه مى برم.
بار خدايا! تو، هم رفيق سفر هستى و هم جانشين در خانواده، و جز تو، كسى اين دو حالت را هم زمان ندارد؛ زيرا آن كه جانشين است، همراه نيست و آن كه همراه است، جانشين نيست.
الإمام عليّ عليه السلامـ في دُعائِهِ إذا بَرَزَ لِلسَّفَرِ ـ: أشهَدُ أن لا إلهَ إلَا اللّهُ وَحدَهُ، وأشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا عَبدُهُ ورَسولُهُ، الحَمدُ للّهِِ الَّذي هَدانا لِلإِسلامِ، وجَعَلَنا مِن خَيرِ اُمَّةٍ اُخرِجَت لِلنّاسِ، «سُبْحَـنَ الَّذِى سَخَّرَ لَنَا هَـذَا وَ مَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ» ۱.
اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن وَعثاءِ السَّفَرِ، وكَآبَةِ المُنقَلَبِ، وسوءِ المَنظَرِ فِي الأَهلِ وَالمالِ وَالوَلَدِ.
اللّهُمَّ أنتَ الصّاحِبُ فِي السَّفَرِ، وَالخَليفَةُ فِي الأَهلِ، وَالمُستَعانُ عَلَى الأَمرِ، اطوِ لَنَا البَعيدَ، وسَهِّل لَنا الحُزونَةَ ۲ وَاكفِنَا المُهِمَّ، إنَّكَ عَلى كُلِّ شَيءٍ قَديرٌ. ۳
امام على عليه السلامـ در دعاى ايشان، هر گاه براى سفر، خارج مى شد ـ: گواهى مى دهم كه معبودى جز خداى يگانه نيست، و گواهى مى دهم كه محمّد، بنده و فرستاده اوست. ستايش، خدايى را كه به اسلام، هدايتمان فرمود و ما را از بهترين امّت هايى قرار داد كه براى مردم، پديد آورده شدند «پاكا خدايى كه اين را رام ما ساخت، در حالى كه ما بر آن توانا نبوديم» .
بار خدايا! از دشوارى سفر، و اندوه در بازگشت، و صحنه ناخوشايند در باره زن و خواسته و فرزند، به تو پناه مى برم.
بار خدايا! تويى يار سفر و جانشين در خانواده و آن كه در كارها از او كمك گرفته مى شود. دور را برايمان نزديك نماى، و ناهموارى ها را برايمان هموار گردان، و نيازهايمان را برآورده ساز، كه تو بر هر چيز، توانايى.
الإمام الصادق عليه السلام:إذا خَرَجتَ مِن بَيتِكَ تُريدُ الحَجَّ وَالعُمرَةَ إن شاءَ اللّهُ، فَادعُ دُعاءَ الفَرَجِ وهُوَ:. اللّهُمَّ إنّي أعوذُ بِكَ مِن وَعثاءِ السَّفَرِ، وكَآبَةِ المُنقَلَبِ، وسوءِ المَنظَرِ فِي الأَهلِ وَالمالِ وَالوَلَدِ، اللّهُمَّ أنتَ عَضُدي وناصِري، بِكَ أحُلُّ وبِكَ أسيرُ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر گاه به خواست خدا از خانه ات براى حج و عمره خارج شدى، دعاى فرج را بخوان، و آن، اين است: «. بار خدايا! از دشوارى سفر، و اندوه در بازگشت، و مواجه شدن با صحنه ناخوشايند در باره زن و خواسته و فرزند، به تو پناه مى برم. بار خدايا! تويى بازو و ياور من. به يارى تو، بار مى افكنم و به مدد تو، حركت مى كنم».
۱.
الكافي: ج 4 ص 284 ح 2
المزار الكبيرـ في ذِكرِ ما يُقالُ عِندَ الخُروجِ لِلسَّفَرِ ـ: وتَقولُ أيضا ما رُوِيَ عَن سَيِّدِنا رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّهُ قالَ: جاءَني جَبرَئيلُ عليه السلام فَقالَ: رَبُّكَ يُقرِئُكَ السَّلامَ ويَقولُ لَكَ: يا مُحَمَّدُ! مَن أرادَ مِن اُمَّتِكَ أن أحفَظَهُ في سَفَرِهِ، واُؤَدِّيَهُ سالِما، فَليَقُل: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، تَوَكَّلتُ عَلَى اللّهِ.
فَإِذا وَضَعتَ رِجلَكَ عَلى بابِكَ لِلخُروجِ فَقُل: بِاسمِ اللّهِ، آمَنتُ بِاللّهِ، تَوَكَّلتُ عَلَى اللّهِ، ما شاءَ اللّهُ، لا قُوَّةَ إلّا بِاللّهِ. ۱
المزار الكبيرـ در بيان ذكرهايى كه هنگام رفتن به سفر گفته مى شود ـ: و نيز همان چيزى را مى گويى كه از سَروَرمان، پيامبر خدا، روايت شده است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام نزد من آمد و گفت: پروردگارت به تو سلام مى رساند و مى گويد: اى محمّد! هر كس از امّت تو كه مى خواهد در سفرش از او محافظت كنم و او را به سلامت برسانم، بگويد: به نام خداوند مهرگستر مهربان. به خدا توكّل كردم.
و آن گاه كه براى بيرون رفتن، پايت را دمِ در گذاشتى، بگو: به نام خدا. به خدا ايمان دارم. بر خدا توكّل كردم. هر چه خدا خواهد. توش و توانى نيست، مگر به مدد خدا».
۱.
المزار الكبير: ص 49
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از دعاى ايشان در هنگامى كه آهنگ سفر داشت ـ: بار خدايا! از دشوارى هاى سفر، و اندوه بازگشت (/ دل تنگى بازگشت) و روبه رو شدن با منظره ناخوش در خانواده و اموال، به تو پناه مى برم. بار خدايا! زمين را برايمان در هم پيچ (راه را كوتاه نما). و سفر را برايمان آسان گردان».