حدیث دربارهرفتن به سفر
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ هر گاه مى خواست به سفرى برود ـ: بار خدايا! تو، هم يار سفر هستى و هم جانشين [مسافر] در خانواده [اش]. بار خدايا! از [بدرفتارى با]همسفران ۳ در سفر، و افسردگى در بازگشت، به تو پناه مى برم.
۱.
الضُّبْنَةُ: ما تحت يدك من مال وعيال ومن تلزمك نفقتهم، أي تعوّذ باللّه من كثرة العيال في مظنّة الحاجة وهو السَّفر (النهاية: ج 3 ص 73 «ضبن»).
۲.
مسند ابن حنبل: ج 1 ص 550 ح 2311
۳.
واژه «ضُبنة» در متن عربى، به معناى دوستانى است كه مخارج راه ندارند. بنا بر اين، منظور، اين است: خدايا! به تو پناه مى برم كه به آنان ناسزا بگويم. نيز در معناى عائله تحت تكفّل به كار مى رود. در اين صورت، مراد اين است كه: پناه مى برم به تو از اين كه در سفر، مخارج عائله زياد باشد.