پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نيك بختى فرزند آدم، خشنودى اوست به آنچه خداوند براى او حكم نموده است، و از تيره بختى فرزند آدم، ترك طلب خير از خداوند است، و [نيز] از تيره بختى فرزند آدم، ناخشنودى اش از حكم خداوند درباره اوست.

معانى الأخبارـ به نقل از احمد بن ابى عبد اللّه، از پدرش، در حديثى كه سند آن را به اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: «اى پيامبر خدا! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مرا با هديه اى پيش تو فرستاده كه آن را پيش از تو به كسى عطا ننموده است». پيامبر خدا فرمود: گفتم: آن چيست؟ گفت: «شكيبايى و بهتر از آن». گفتم: آن (بهتر از شكيبايى) چيست؟ گفت: «خُشنودى [به قضا]».

امام صادق عليه السلام:هيچ گاه پيامبر خدا درباره چيزى كه گذشته بود، نمى فرمود: كاش غير اين بود!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «هر كس به قضاى من خشنود نباشد و به قَدَر من ايمان نياورد، بايد در پى خدايى غير از من باشد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از جمله سفارش هايش به على عليه السلام ـ: اى على! بدترينِ مردم، كسى است كه خداوند را در قضايش متّهم كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:وقتى خداوند، آدم را به زمين فرو فرستاد، آدم رو به روى كعبه ايستاد و دو ركعت نماز به جا آورد. آن گاه خداوند، اين دعا را به او الهام فرمود: «. خدايا! از تو ايمانى قلبى مى خواهم و يقينى صادقانه ـ تا بدانم جز آنچه برايم مقرّر داشته اى، به من نمى رسد ـ و [نيز]خشنودى به آنچه برايم تقسيم كرده اى».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل، هر گاه براى بنده اى نيكى بخواهد، او را به آنچه براى او قسمت نموده، خشنود مى سازد و برايش در آن بركت قرار مى دهد، و هنگامى كه براى بنده اى نيكى نخواهد، او را به آنچه قسمتش نموده، خشنود نمى سازد و در آن برايش بركت قرار نمى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ كه ثنايش والاست ـ مى فرمايد: «به عزّت و جلالم سوگند، از ميان آفريدگانم آفريده اى كه نزد من محبوب تر از بنده مؤمنم باشد، نيافريدم و بدين جهت، او را به اسم خودم، مؤمن، نام نهادم. همانا او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است، محروم مى سازم و آن، انتخاب من براى اوست، و او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است، بهره مند مى سازم و آن، انتخاب من براى اوست. پس بايد به قضاى من، خشنود باشد و بر بلاى من، شكيبايى بورزد و نعمت هاى مرا سپاس بگزارد. اى محمّد! او را در شمار صدّيقان نزد خود مى نويسم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از نيك بختى فرزند آدم، خشنودى اوست به آنچه خداوند براى او حكم نموده است، و از تيره بختى فرزند آدم، ترك طلب خير از خداوند است، و [نيز] از تيره بختى فرزند آدم، ناخشنودى اش از حكم خداوند درباره اوست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از خوش بختى فرزند آدم، خشنودى اوست به آنچه خداوند برايش قسمت نموده است.

معانى الأخبارـ به نقل از احمد بن ابى عبد اللّه، از پدرش، در حديثى كه سند آن را به اهل بيت عليهم السلام رسانده است ـ: جبرئيل عليه السلام نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: «اى پيامبر خدا! خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مرا با هديه اى پيش تو فرستاده كه آن را پيش از تو به كسى عطا ننموده است». پيامبر خدا فرمود: گفتم: آن چيست؟ گفت: «شكيبايى و بهتر از آن». گفتم: آن (بهتر از شكيبايى) چيست؟ گفت: «خُشنودى [به قضا]».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:داوود عليه السلام با پروردگارش مناجات كرد و گفت: بار الها! هر پادشاهى، خزانه اى دارد. خزانه تو كجاست؟ خداوند عز و جل فرمود: «خزانه اى دارم كه بزرگ تر از عرش، گسترده تر از كرسى، خوش بوتر از بهشت، و آراسته تر از ملكوت است. و چهار دروازه دارد: دانش، بردبارى، شكيبايى، خشنودى [به قضا]. بدان كه آن [خزانه]، قلب است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ايمان، ده جزء دارد: شناخت، فرمانبرى، دانش، عمل، پارسايى، تلاش، شكيبايى، يقين، خشنودى [به قضا]، و تسليم. صاحب ايمان، هر كدام از اينها را نداشته باشد، ساختار ايمانش به هم مى ريزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى بندگان خدا! شما مانند بيماريد و خداوند، پروردگار جهانيان، چون طبيب است. صلاح بيمار، در آن چيزى است كه طبيب مى داند و تشخيص مى دهد، نه در آنچه بيمار مى خواهد و پيشنهاد مى كند. هان! پس كار خدا را به خود او بسپاريد، تا از رستگاران باشيد.

امام صادق عليه السلام:هيچ گاه پيامبر خدا درباره چيزى كه گذشته بود، نمى فرمود: كاش غير اين بود!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل فرمود: «هر كس به قضاى من خشنود نباشد و به قَدَر من ايمان نياورد، بايد در پى خدايى غير از من باشد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از جمله سفارش هايش به على عليه السلام ـ: اى على! بدترينِ مردم، كسى است كه خداوند را در قضايش متّهم كند.

مسند ابن حنبلـ به نقل از عبادة بن صامت ـ: مردى به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و گفت: اى پيامبر خدا! كدام عمل، بهتر است؟ فرمود: «ايمان به خدا و تصديق او و جهاد در راه او». گفت: اى پيامبر خدا! آسان تر از اين را مى خواهم. فرمود: «بزرگ منشى و شكيبايى». گفت: اى پيامبر خدا! آسان تر از اين را مى خواهم. فرمود: خداوند ـ تبارك و تعالى ـ را در قضايى كه برايت مقدّر كرده، متّهم نكن».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل، هر گاه براى بنده اى نيكى بخواهد، او را به آنچه براى او قسمت نموده، خشنود مى سازد و برايش در آن بركت قرار مى دهد، و هنگامى كه براى بنده اى نيكى نخواهد، او را به آنچه قسمتش نموده، خشنود نمى سازد و در آن برايش بركت قرار نمى دهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداى متعال به موسى عليه السلام وحى فرمود: «تو هرگز با چيزى كه محبوب تر از خشنودى به قضاى من باشد، به من نزديك نمى شوى و هرگز عملى را انجام نمى دهى كه براى نيكى هايت، نابود كننده تر از تكبّر باشد».