حدیث دربارهتشويق به خشنودى از قضا

رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ اللّهَ جَلَّ ثَناؤُهُ يَقولُ: وعِزَّتي وجَلالي، ما خَلَقتُ مِن خَلقي خَلقا أحَبَّ إلَيَّ مِن عَبدِيَ المُؤمِنِ، ولِذلِكَ سَمَّيتُهُ بِاسمي مُؤمِنا، لَأَحرِمُهُ ما بَينَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ وهِيَ خِيَرَةٌ لَهُ مِنّي، وإنّي لَاُمَلِّكُهُ ما بَينَ المَشرِقِ وَالمَغرِبِ وهِيَ خِيَرَةٌ لَهُ مِنّي، فَليَرضَ بِقَضائي، وَليَصبِر عَلى بَلائي، وَليَشكُر نَعمائي، أكتُبهُ يا مُحَمَّدُ مِنَ الصِّدّيقينَ عِندي. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ كه ثنايش والاست ـ مى فرمايد: «به عزّت و جلالم سوگند، از ميان آفريدگانم آفريده اى كه نزد من محبوب تر از بنده مؤمنم باشد، نيافريدم و بدين جهت، او را به اسم خودم، مؤمن، نام نهادم. همانا او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است، محروم مى سازم و آن، انتخاب من براى اوست، و او را از آنچه ميان مشرق و مغرب است، بهره مند مى سازم و آن، انتخاب من براى اوست. پس بايد به قضاى من، خشنود باشد و بر بلاى من، شكيبايى بورزد و نعمت هاى مرا سپاس بگزارد. اى محمّد! او را در شمار صدّيقان نزد خود مى نويسم».
۱.مشكاة الأنوار: ص 73 ح 136 عن الإمام الباقر عليه السلام، بحار الأنوار: ج 71 ص 158 ح 75.

احادیث دیگر این موضوع

۷