پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:عيسى پسر مريم گفت: «رحمان، رحمتگرِ دنيا و رحيم، مهربانِ آخرت است».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعايى كه خدا آن را به وى ياد داد ـ: اى رحمتگر دنيا و آخرت و مهربان آن دو!

امام على عليه السلام:رحمتگرى كه با گستراندنِ روزى، بر ما رحمت مى آورَد، بر ما در دين هاى ما و دنياى ما و آخرت ما، مهربان است.

امام على عليه السلامـ در نامه اش به قيصر ـ: و امّا پرسش تو درباره رحمان؛ او ياور هر كسى است كه به او ايمان آورد و آن، نامى است كه جز [خداى]رحمان ـ تبارك و تعالى ـ بدان ناميده نشده است. امّا رحيم، مهربان بر كسى است كه نافرمانى كرد و بازگشت و ايمان آورْد و كار نيك انجام داد.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «بسم اللّه الرحمن الرحيم؛ به نام خداى رحمتگر مهربان» ـ:. [خداوند عز و جل]رحمتگر به تمامىِ آفريدگانش و مهربان به مؤمنان فقط.

امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير منسوب به ايشان ـ: رحمتگرِ عطوفت كننده به آفريدگانش با روزى، كه موادّ روزىِ خود را از آنان قطع نمى كند، گرچه ايشان از طاعت او باز ايستند. مهربان است به بندگان مؤمنش در سبك كردن تكليف هاى خود بر ايشان، و به بندگان كافرش در مدارا با ايشان در فراخواندنشان به سازش [با] او. امير مؤمنان فرمود: «رحمان، همان عطوفت كننده بر آفريدگان با روزى است».

مصباح المتهجّدـ در تسبيحِ روز دوشنبه ـ: منزّه است كسى كه رحمت را بر خويشتن نگاشته است.

بحار الأنوارـ در دعاى اذن ورود به سرداب مقدّس در سامرّا و حرم امامان عليهم السلام ـ: منزّه است كسى كه پيش از آغازِ آفرينش، رحمت را بر خود نگاشته است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا خداى متعال، از يأس بنده از رحمت او و نااميدى او از گذشت او، با [وجود]گستردگىِ سترگ رحمت او، شگفتى مى نمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: تو به خاطر گستردگى رحمتت، رحمتگرِ مهربان نام گرفته اى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اگر اندازه رحمت خدا را مى دانستيد، بر آن تكيه مى كرديد.

امام على عليه السلام:هر گاه بر پيامبر صلى الله عليه و آله اندوه يا نگرانى اى فرود مى آمد، چنين مى خواند: «اى. رحمتگرِ دنيا و آخرت و مهربان آن دو! بر من رحمتى آور كه مرا با آن، از رحمتِ ديگران بى نياز گردانى، اى مهربان ترينِ مهربانان!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عز و جل به داوود عليه السلام وحى كرد: «اى داوود! چنان كه آفتاب بر هر كه در آن نشيند، تنگ نيايد، رحمت من نيز به همين سان، بر هر كسى كه به آن در آيد، تنگ نباشد».

امام على عليه السلام:او كسى است كه با وجود گستردگىِ رحمتش، كيفر او بر دشمنانش سخت شده، و رحمت او، با وجود سختىِ كيفرش، بر دوستانش گسترده گشته است.

امام على عليه السلام:ستايش، از آنِ خداست. كه رحمتى از او زوال نمى پذيرد و نعمتى از آنِ او گم نمى شود (رحمت او جاودانه، و نعمت او پيوسته است).

امام على عليه السلام:به بلندمرتبگىِ خود، پاك است. به والايىِ خود، بسيار بزرگ است. ديده اى او را در نمى يابد و نگرشى او را فرا نمى گيرد. نيرومند، نفوذ ناپذير، بينا، شنوا، بلندْمرتبه، فرزانه، مهرورز، مهربان، پيروزمند شكست ناپذير و داناست. آن كه او را وصف كند، در وصف او در مى مانَد و آن كه او را بشناسد، در توصيف او بيراهه مى رود. نزديك گشت، پس دور شد و دور گشت، پس نزديك شد. به دعاى آن كسى كه او را مى خوانَد، پاسخ مى گويد و بنده اش را روزى مى دهد و به او عطا مى كند. داراى لطفى نهان و سختْ گرفتنى نيرومند و رحمتى گسترنده و كيفرى دردآور است. رحمت او، بهشت پهناورِ دل انگيز است و كيفر او، آتشِ شعله ورِ در بسته هلاكت آور است.

امام زين العابدين عليه السلام:هيچ مؤمنى، با اين سه خصلتْ هلاك نمى گردد: گواهى به اين كه جز خدا، خدايى نيست و يگانه است و او را انبازى نيست؛ شفاعت پيامبر خدا؛ و گستردگىِ رحمت خدا.

امام زين العابدين عليه السلامـ آن گاه كه روزى به وى گفته شد: حسن بصرى گفته است: شگفت نيست كه شخصِ هلاكْ شده، چه سان هلاك شده است؛ بلكه شگفتى از شخص نجات يافته است، كه چگونه نجات يافت! ـ: من مى گويم: شگفت نيست كه نجاتْ يافته چگونه نجات يافت؛ بلكه شگفتى از هلاكْ شده است كه با وجود گستردگىِ رحمت خداى متعال، چگونه هلاك شد!

امام صادق عليه السلامـ در دعاى ماه رجب ـ: اى كسى كه به هر كس كه از او بخواهد، عطا مى كند، اى كسى كه به آن كه از او درخواست نكرد و به آن كه او را نشناخت، از روىِ مهرورزى و رحمت عطا مى كند.

امام كاظم عليه السلامـ به هشام ـ: بدان كه خدا، اندوهگينان را به اندازه اندوهشان آسودگى نبخشيد؛ بلكه به اندازه مهرورزى و رحمت خود بخشيد. پس به آن مهرورز مهربان چه گمان دارى كه با كسى دوستى مى ورزد كه او را با [آزردنِ]دوستانش، آزار مى دهد؛ پس چگونه خواهد بود با كسى كه در راه او آزار مى بيند؟ و چه گمان دارى به توبه پذير مهربانى كه توبه آن كس را مى پذيرد كه با او دشمنى كرده است؛ پس چگونه خواهد بود با كسى كه خشنودىِ او را مى جويد و دشمنىِ مردمان را در راه او [براى خود]بر مى گزيند [و به جان مى خرد]؟!