فیلترها
نتایج جستجو برای «دعای فرج»: ۱۱ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في دُعاءِ الفَرَجِ ـ: يا سابِغَ النِّعَمِ، يا كاشِفَ الأَلَمِ، يا شافِيَ السُّقمِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى فرج ـ: اى فراوان كننده نعمت ها، اى از ميان بَرنده درد، اى شفابخش بيمارى ها!
۱.مهج الدعوات: ص 120، بحار الأنوار: ج 95 ص 281 ح 4.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
الاحتجاج عن الشعبي وأبي مخنف ويزيد المصري عن الإمام الحسن عليه السلامـ في دُعائِهِ عَلى مُعاوِيَةَ وأصحابِهِ ـ: ما لَهُم! خَرَّ عَلَيهِمُ السَّقفُ مِن فَوقِهِم وأتاهُمُ العَذابُ مِن حَيثُ لا يَشعُرونَ ۱، ثُمَّ قالَ: يا جارِيَةُ أبلِغيني ثِيابي.
ثُمَّ قالَ: اللّهُمَّ إنّي أدرَأُ بِكَ في نُحورِهِم، وأعوذُ بِكَ مِن شُرورِهِم، وأستَعينُ بِكَ عَلَيهِم، فَاكفِنيهِم بِما شِئتَ وأنّى شِئتَ، مِن حَولِكَ وقُوَّتِكَ يا أرحَمَ الرّاحِمينَ.
وقالَ لِلرَّسولِ: هذا كَلامُ الفَرَجِ. فَلَمّا أتى مُعاوِيَةَ رَحَّبَ بِهِ وحَيّاهُ وصافَحَهُ. ۲
الاحتجاجـ به نقل از شَعبى و ابو مِخنَف و يزيد مصرى ـ: امام حسن عليه السلام در نفرينش بر معاويه و ياران او فرمود: «باز، چه مى خواهند؟ سقفِ روى سرشان بر آنان آوار گردد! و عذاب، از جايى كه نفهمند، بر ايشان فرود آيد!».
سپس فرمود: «اى كنيز! جامه ام را بياور».
آن گاه گفت: «بار خدايا! من، تو را سپرِ خود در برابر ايشان قرار مى دهم و از گزندهايشان به تو پناه مى بَرَم و در برابر آنان، از تو كمك مى جويم. پس به نيرو و توان خود، شرّ آنان را هر گونه و هر جا كه تو خود مى خواهى، از من دور فرما، اى مهربان ترينِ مهربانان!».
و به فرستاده [ى معاويه] فرمود: «اين، دعاى فَرَج (نجات) است».
و چون نزد معاويه آمد، معاويه به ايشان خوشآمد و درود گفت و دست داد.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های عبادیدعا و ذکرنفرین کردن به دیگران +2 مورد دیگر
الإمام الصادق عليه السلام:إذا خَرَجتَ مِن بَيتِكَ تُريدُ الحَجَّ وَالعُمرَةَ إن شاءَ اللّهُ، فَادعُ دُعاءَ الفَرَجِ. فَإِذا جَعَلتَ رِجلَكَ فِي الرِّكابِ فَقُل: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، بِاسمِ اللّهِ وَاللّهُ أكبَرُ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر گاه به خواست خدا، از خانه ات به قصد حج و عمره خارج شدى، دعاى فَرَج را بخوان. و چون پايت را در ركاب نهادى، بگو: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. به نام خدا، و خدا بزرگ است.».
۱.الكافي: ج 4 ص 284 ح 2، تهذيب الأحكام: ج 5 ص 50 ح 154 كلاهما عن معاوية بن عمّار.
الإمام الصادق عليه السلام:إذا خَرَجتَ مِن بَيتِكَ تُريدُ الحَجَّ وَالعُمرَةَ إن شاءَ اللّهُ فَادعُ دُعاءَ الفَرَجِ. ثُمَّ قُل: اللّهُمَّ كُن لي جارا مِن كُلِّ جَبّارٍ عَنيدٍ، ومِن كُلِّ شَيطانٍ مَريدٍ»، ثُمَّ قُل: «بِاسمِ اللّهِ دَخَلتُ، وبِاسمِ اللّهِ خَرَجتُ، وفي سَبيلِ اللّهِ، اللّهُمَّ إنّي اُقَدِّمُ بَينَ يَدَي نِسياني وعَجَلَتي بِاسمِ اللّهِ وما شاءَ اللّهُ في سَفَري هذا». ۱
امام صادق عليه السلام:چون به خواست خدا، از خانه ات به قصد حج و عمره خارج شدى، دعاى فرج را بخوان. و سپس بگو: «بار خدايا! مرا از هر زورگوى سركشى و از هر شيطان متمرّدى، در پناه خود بگير». سپس بگو: «به نام خدا داخل شدم، و به نام خدا خارج شدم، و در راه خدا [سفر مى كنم]. بار خدايا! در اين سفرم، پيش از آن كه فراموش كنم يا شتاب ورزم، مى گويم: به نام خدا و آنچه خدا خواهد».
۱.الكافي: ج 4 ص 284 ح 2، تهذيب الأحكام: ج 5 ص 50 ح 154 كلاهما عن معاوية بن عمّار.
الإمام الصادق عليه السلام:إذا خَرَجتَ مِن بَيتِكَ تُريدُ الحَجَّ وَالعُمرَةَ إن شاءَ اللّهُ، فَادعُ دُعاءَ الفَرَجِ. فَإِذا جَعَلتَ رِجلَكَ فِي الرِّكابِ فَقُل: بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحيمِ، بِاسمِ اللّهِ وَاللّهُ أكبَرُ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر گاه به خواست خدا، از خانه ات به قصد حج و عمره خارج شدى، دعاى فَرَج را بخوان. و چون پايت را در ركاب نهادى، بگو: «به نام خداوند مهرگستر مهربان. به نام خدا، و خدا بزرگ است.».
۱.الكافي: ج 4 ص 284 ح 2، تهذيب الأحكام: ج 5 ص 50 ح 154.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ في دُعاءِ الفَرَجِ ـ: يا سابِغَ النِّعَمِ، يا كاشِفَ الأَلَمِ، يا شافِيَ السُّقمِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى فرج ـ: اى فراوان كننده نعمت ها، اى از ميان بَرنده درد، اى شفابخش بيمارى ها!
۱.مهج الدعوات: ص 120.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +1 مورد دیگر
الإرشاد عن الربيع:كُنتُ رَأَيتُ جَعفَرَ بنَ مُحَمَّدٍ عليه السلام حينَ دَخَلَ عَلَى المَنصورِ يُحَرِّكُ شَفَتَيهِ، فَكُلَّما حَرَّكَهُما سَكَنَ غَضَبُ المَنصورِ، حَتّى أدناهُ مِنهُ وقَد رَضِيَ عَنهُ.
فَلَمّا خَرَجَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام مِن عِندِ أبي جَعفَرٍ [المَنصورِ] اتَّبعتُهُ، فَقُلتُ: إنَّ هذَا الرَّجُلَ كانَ مِن أشَدِّ النّاسِ غَضَبا عَلَيكَ، فَلَمّا دَخَلتَ عَلَيهِ دَخَلتَ وأنتَ تُحَرِّكُ شَفَتَيكَ، وكُلَّما حَرَّكتَهُما سَكَنَ غَضَبُهُ، فَبِأَيِّ شَيءٍ كُنتَ تُحَرِّكُهُما؟!
قالَ: بِدُعاءِ جَدِّي الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام.
قُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، وما هذَا الدُّعاءُ؟
قالَ: «يا عُدَّتي عِندَ شِدَّتي، ويا غَوثي عِندَ كُربَتي، اُحرُسني بِعَينِكَ الَّتي لا تَنامُ،
الإرشادـ به نقل از ربيع ـ: امام صادق عليه السلام را ديدم كه به گاه ورود بر منصور عبّاسى، لب هايش را تكان مى داد و هر چه [بيشتر] مى جنبانْد، خشم منصور فرو مى نشست. به نزديكش كه رسيد، منصور از او خشنود شد.
چون امام صادق عليه السلام از نزد منصور خارج شد، او را دنبال كردم و گفتم: اين مرد (منصور) از خشمناك ترينِ مردم بر تو بود. چون وارد شدى، لب هايت را مى جنبانْدى و هر چه بيشتر ادامه مى دادى، خشمش [بيشتر]فرو مى نشست. [لب]به چيز مى جنباندى (چه ذكرى مى گفتى)؟
فرمود: «دعاى جدّم حسين بن على عليه السلام را مى خواندم».
گفتم: فدايت شوم! اين دعا چيست؟
فرمود: «اى ساز و برگ من، به گاه گرفتارى! و اى فريادرس من، به هنگام سختى! مرا با چشمت كه نمى خوابد، حفظ كن و زير سايه ستونت كه خم نمى شود، بگير».
۱.الإرشاد: ج 2 ص 184، كشف الغمّة: ج 2 ص 380، إعلام الورى: ج 1 ص 525، بحار الأنوار: ج 47 ص 175 ح 21.
أبو مُحَمَّدٍ الحَسَنُ بنُ وَجناء:كُنتُ ساجِدًا تَحتَ الميزابِ في رابِعِ أربَعٍ وخَمسينَ حَجَّةً بَعدَ العُمرَةِ وأنَا أتَضَرَّعُ فِي الدُّعاءِ إذ حَرَّكَني مُحَرِّكٌ، فَقالَ لي: قُم يا حَسَنُ بنُ وَجناءَ، فَرَعِشتُ، فَقُمتُ، فَإِذا جارِيَةٌ صَفراءُ نَحيفَةُ البَدَنِ، أقولُ إنَّها مِن بَناتِ أربَعينَ فَما فَوقَها، فَمَشَت بَينَ يَدَيَّ، وأنَا لا أسأَلُها عَن شَيءٍ، حَتّى أتَت دارَ خَديجَةَ عليهاالسلام، وفيها بَيتٌ بابُهُ في وَسَطِ الحائِطِ، و لَهُ دَرَجُ ساجٍ يُرتَقى إلَيهِ، فَصَعِدَتِ الجارِيَةُ وجاءَنِي النِّداءُ: اصعَد يا حَسَنُ، فَصَعِدتُ، فَوَقَفتُ بِالبابِ. فَقالَ لي صاحِبُ الزَّمانِ عليه السلام: يا حَسَنُ، أتُراكَ خَفيتَ عَلَيَّ؟! واللّهِ، ما مِن وَقتٍ في حَجِّكَ إلاّ وأنَا مَعَكَ
ابو محمد، حسن بن وجناء:پس از عمره چهارمين حج ـ از پنجاه و چهار حجى كه بجا آوردم ـ، زير ناودان در حال سجده و مشغول تضرّع و ناليدن در دعا بودم كه كسى مرا تكان داد و به من گفت: اى حسن بن وجناء، برخيز!
من لرزيدم. سپس ايستادم، زنى لاغر و زرد چهره ديدم، به نظرم چهل ساله و بيشتر مى آمد. جلوتر راه مى رفت و من چيزى از او نمى پرسيدم. تا اينكه به خانه حضرت خديجه عليهاالسلام در آمد. در آن جا اتاقى بود كه درش وسط ديوار قرار داشت، با پله هايى چوبى كه از آن بالا مى رفتند.
آن زن بالا رفت. صدايى به گوشم آمد كه: «حسن! بيا بالا». بالا رفتم و دم در ايستادم. حضرت صاحب الزمان عليه السلام به من فرمود:
اى حسن! خيال كردى از چشم من پنهانى؟ به خدا قسم، هيچ وقتى از حجِ تو نبود، مگر اينكه همراه تو بودم».
و شروع
۱.الثاقب في المناقب: 612 / 558.
الإمام الصادق عليه السلام:إذا خَرَجتَ مِن بَيتِكَ تُريدُ الحَجَّ والعُمرَةَ إن شاءَ اللّهُ فَادعُ دُعاءَ الفَرَجِ، وهُوَ:
«لا إلهَ اءلاَّ اللّهُ الحَليمُ الكَريمُ، لا إلهَ إلاَّ اللّهُ العَلِيُّ العَظيمُ، سُبحانَ اللّهِ رَبِّ السَّماواتِ السَّبعِ، ورَبِّ الأَرَضينَ السَّبعِ، ورَبِّ العَرشِ العَظيمِ، والحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ».
ثُمَّ قُل: «اللّهُمَّ كُن لي جارًا مِن كُلِّ جَبّارٍ عَنيدٍ، ومِن كُلِّ شَيطانٍ مَريدٍ».
ثُمَّ قُل:
«بِسمِ اللّهِ دَخَلتُ، وبِسمِ اللّهِ خَرَجتُ، وفي سَبيلِ اللّهِ. اللّهُمَّ إنّي اُقَدِّمُ بَينَ يَدَي نِسياني وعَجَلَتي بِسمِ اللّهِ وما شاءَ اللّهُ في سَفَري هذا، ذَكَرتُهُ أو نَسيتُهُ. اللّهُمَّ أنتَ المُستَعانُ عَلَى الاُمورِ كُلِّها، وأنتَ الصّاحِبُ
امام صادق عليه السلام:هرگاه از خانه ات به قصد سفر حج بيرون بروى، دعاى فرج بخوان، كه چنين است:
«هيچ خدايى جز خداى بردبار بزرگوار نيست، هيچ خدايى جز خداى والا و بزرگ نيست. منزّه است خداى آسمان هاى هفتگانه و زمين هاى هفتگانه و پروردگار بزرگِ عرش. و ستايش، مخصوص پروردگار جهانيان است».
سپس بگو:
«خدايا! پناه من باش در مقابل هرطغيانگرِ سركش و هرشيطانِ نافرمان».
سپس بگو:
«به نام خدا وارد شدم و به نام خدا و در راه خدا، خارج شدم. پروردگارا! من «بسم اللّه» و «ما شاء اللّه» را در مقابل فراموشى و شتابم در اين سفر، پيش مى آورم، چه به ياد داشته باشم و چه فراموش كنم. خدايا، در همه كارها، تو يارى كننده اى، تو همراه مسافر و جانشين اويى در خانواده اش. خدايا! سفرمان را آسان كن و زمين را زير پايمان در
الإرشاد عن الربيع:كُنتُ رَأَيتُ جَعفَرَ بنَ مُحَمَّدٍ عليه السلام حينَ دَخَلَ عَلَى المَنصورِ يُحَرِّكُ شَفَتَيهِ، فَكُلَّما حَرَّكَهُما سَكَنَ غَضَبُ المَنصورِ، حَتّى أدناهُ مِنهُ وقَد رَضِيَ عَنهُ.
فَلَمّا خَرَجَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام مِن عِندِ أبي جَعفَرٍ [المَنصورِ] اتَّبعتُهُ، فَقُلتُ: إنَّ هذَا الرَّجُلَ كانَ مِن أشَدِّ النّاسِ غَضَبا عَلَيكَ، فَلَمّا دَخَلتَ عَلَيهِ دَخَلتَ وأنتَ تُحَرِّكُ شَفَتَيكَ، وكُلَّما حَرَّكتَهُما سَكَنَ غَضَبُهُ، فَبِأَيِّ شَيءٍ كُنتَ تُحَرِّكُهُما؟!
قالَ: بِدُعاءِ جَدِّي الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليه السلام.
قُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، وما هذَا الدُّعاءُ؟
قالَ: «يا عُدَّتي عِندَ شِدَّتي، ويا غَوثي عِندَ كُربَتي، اُحرُسني بِعَينِكَ الَّتي لا تَنامُ،
الإرشادـ به نقل از ربيع ـ: امام صادق عليه السلام را ديدم كه به گاه ورود بر منصور عبّاسى، لب هايش را تكان مى داد و هر چه [بيشتر]مى جنبانْد، خشم منصور فرو مى نشست. به نزديكش كه رسيد، منصور از او خشنود شد.
چون امام صادق عليه السلام از نزد منصور خارج شد، او را دنبال كردم و گفتم: اين مرد (منصور) از خشمناك ترينِ مردم بر تو بود. چون وارد شدى، لب هايت را مى جنبانْدى و هر چه بيشتر ادامه مى دادى، خشمش [بيشتر]فرو مى نشست. [لب] به چيز مى جنباندى (چه ذكرى مى گفتى)؟
فرمود: «دعاى جدّم امام حسين عليه السلام را مى خواندم».
گفتم: فدايت شوم! اين دعا چيست؟
فرمود: «اى ساز و برگ من، به گاه گرفتارى! و اى فريادرس من، به هنگام سختى! مرا با چشمت كه نمى خوابد، حفظ كن و زير سايه ستونت كه خم نمى شود، بگير».
۱.الإرشاد: ج 2 ص 184، كشف الغمّة: ج 2 ص 380، إعلام الورى: ج 1 ص 525، بحار الأنوار: ج 47 ص 175 ح 21.
عنه صلى الله عليه و آلهـ في دُعاءِ الفَرَجِ ـ: يا سابِغَ النِّعَمِ، يا كاشِفَ الأَلَمِ، يا شافِيَ السُّقمِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى فرج ـ: اى فراوان كننده نعمت ها، اى از ميان بَرنده درد، اى شفابخش بيمارى ها!
۱.مهج الدعوات: ص 120، بحار الأنوار: ج 95 ص 281 ح 4.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر