امام صادق عليه السلام:شيعه ما كسى است كه دست نياز به سوى مردم دراز نمى كند، گر چه از گرسنگى بميرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! اگر دست خود را تا آرنج در دهان افعى كنم، برايم خوشتر است تا از تازه به دوران رسيده چيزى بخواهم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر!. هرگاه چيزى طلبيدى، از خداوند عزّ و جلّ بطلب و هرگاه كمك خواستى از خدا كمك بخواه.

امام على عليه السلام:جز از خداى سبحان چيزى مخواهيد؛ زيرا خداوند اگر چيزى به شما عطا كند، با احترام مى دهد و اگر ندهد بهترش را به شما عطا مى فرمايد.

امام على عليه السلام:هر كه از غير خدا چيزى بخواهد، سزاوار محروميت باشد.

امام حسين عليه السلام: هرگاه روزگار بر تو سخت گرفت، به خلق روى نياور و جز از خداوند متعال كه قسمت كننده روزى است درخواست مكن زيرا اگر آنقدر زندگى كنى كه از غرب تا شرق عالم را بگردى هرگز كسى را نخواهى يافت كه بتواند كسى را خوشبخت كند يا بدبخت.

امام باقر عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ ابراهيم را خليل خود كرد؛ چون او دست رد به سينه هيچ سائلى نزد و دست نياز به سوى احدى جز خداوند عزّ و جلّ دراز نكرد.

كنز العمّال:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: چه كسى به من قول مى دهد كه از مردم چيزى نخواهد تا من قول بهشت را به او دهم؟ ثوبان گفت: من. پس از آن ثوبان ديگر از مردم چيزى نمى طلبيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابوذر هنگامى كه بهشت را با شرايطى براى او تضمين نمود ـفرمود: به شرط آن كه هيچ چيز از مردم نخواهى، حتى اگر تازيانه ات به زمين افتاد، خودت پياده شوى و آن را بردارى.

بحار الأنوار:روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله به اصحاب خود فرمود: با من بيعت كنيد بر اين كه چيزى از مردم نخواهيد. از آن پس، اگر چوبدست كسى از دستش مى افتاد، خودش [از مركب] پياده مى شد و آن را بر مى داشت و به كسى نمى گفت: آن را به من بده.

امام على عليه السلام:مردى به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد: اى رسول خدا! مرا كارى بياموز كه ميان آن كار و بهشت حايلى نباشد. حضرت فرمود: خشمگين مشو، و از مردم نيز چيزى مخواه.

امام صادق عليه السلامـ پس از بيان اين مطلب كه رسول خدا صلى الله عليه و آله بهشت را براى گروهى از انصار تضمين كرد، به شرط آن كه از هيچ كس چيزى نخواهند ـفرمود: چنين شده بود كه سواره اى تازيانه اش مى افتاد، اما براى آن كه از كسى خواهشى نكند، خود از مركب پياده مى شد و آن را برمى داشت و اگر كسى بند كفشش پاره مى شد، خوش نداشت از كسى بند كفشى بخواهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:درخواست كردن روا نيست، مگر براى [رفع] فقر كُشنده يا وام كمر شكن.

امام حسن عليه السلام:درخواست كردن روا نيست، مگر در يكى از اين سه جا: خون بهاى سنگين، يا بدهكارى توان فرسا، يا فقر كُشنده.

امام على عليه السلام:آبروى تو، يخِ منجمد است و سؤال و خواهش، آن را قطره قطره مى چكاند. پس، بنگر كه آن را نزد چه كسى فرو مى چكانى.

امام على عليه السلام:با نيازمندى به سر بردن، آسانتر است از دست نياز به سوى نااهل دراز كردن.

امام على عليه السلام:مبادا از صاحبان دستهاى خشك (بى خير) و چهره هاى در هم كشيده، بخششى بخواهى و [حتى] يك پول سياه بگيرى؛ زيرا اين افراد اگر چيزى بدهند، منّت مى گذارند و اگر ندهند رنجور سازند.

امام على عليه السلام:چيزى دردناكتر از اين نيست كه انسان ناچار شود از افراد نا آزموده كار چيزى بخواهد.

امام كاظم عليه السلام:چه زشت است براى مرد كه از وى چيزى خواسته شود و او «نه» بگويد.

امام كاظم عليه السلام:هر كه برادر مؤمنش براى حاجتى نزد او آيد، [بداند كه] آن رحمتى است از جانب خداى تبارك و تعالى كه به سوى وى كشانده است. پس، اگر، بپذيرد و برآورد، به ولايت ما پيوسته است كه ما نيز به ولايت خداى تبارك و تعالى پيوسته ايم.