فیلترها
نتایج جستجو برای «خمس و زکات»: ۹ حدیث
معانى الأخبارـ به سَنَدش، از امام حسين عليه السلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: جنايت حيوان [كه اختيارش به دست انسان نيست]، هدر است [و از كسى خسارت گرفته نمى شود]. سقوط در چاه و معدن [، بدون دخالت صاحب آنها]، هدر است و معادن (گنج)، خمس دارند.
۱.العَجماء: البَهِيمة، سمّيت به لأنّها لا تتكلّم (النهاية: ج 3 ص 187 «عجم»).
۲.جُبار: الهَدَرُ، يعني لا غَرَمَ فيه (مجمع البحرين: ج 1 ص 268 «جبر»).
۳.الرِّكزَةُ: القِطعة من جواهر الأرض المركوزة فيها، والجمع: رِكاز (النهاية: ج 2 ص 258 «ركز»).
۴.معاني الأخبار: ص 303 ح 1 عن زيد بن علي عن الإمام زين العابدين عليه السلام، بحار الأنوار: ج 96 ص 190 ح 5. يقسّم الخمس ستّة أسهم. ثلاثة منها لرسول اللّه 9.
صحيح البخارىـ به نقل از زُهْرى ـ: على بن الحسين (زين العابدين عليه السلام) به من خبر داد كه حسين بن على عليه السلام به من خبر داد كه على عليه السلام فرمود: «من، ماده شترى مُسِن از غنيمت جنگ بدر، سهم داشتم. پيامبر صلى الله عليه و آله آن را از خمس ۳ به من عطا كرد».
۱.الشّارِفُ: الناقَةُ المُسِنَّة (النهاية: ج 2 ص 462 «شرف»).
۲.صحيح البخاري: ج 3 ص 1125 ح 2925 و ج 4 ص 1470 ح 3781، صحيح مسلم: ج 3 ص 1569 ح 2، سنن أبي داوود: ج 3 ص 148 ح 2986، السنن الكبرى: ج 6 ص 555 ح 12956، السيرة النبويّة لابن كثير: ج 2 ص 541، كنز العمّال: ج 5 ص 502 ح 13742.
۳.خمس، شش قسمت مى شود كه سه سهم آن، دراختيار پيامبر خدا صلى الله عليه و آله و مِلك ايشان است.
دعائم الإسلامـ از امام حسين عليه السلام ـ: زكات فطريه، بر هر شهرى و روستايى، واجب است.
تحف العقول عن الإمام الحسين عليه السلامـ فِي الأَمرِ بِالمَعروفِ وَالنَّهيِ عَنِ المُنكَرِ، ويُروى عَن أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام ـ: اِعتَبِروا أيُّهَا النّاسُ بِما وَعَظَ اللّهُ بِهِ أولِياءَهُ مِن سوءِ ثَنائِهِ عَلَى الأَحبارِ ۱، إذ يَقولُ: «لَوْلَا يَنْهَـلـهُمُ الرَّبَّـنِيُّونَ ۲ وَالْأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ الْاءِثْمَ» ۳، وقالَ: «لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِى إِسْرَائيلَ» إلى قَولِهِ: «لَبِئْسَ مَا كَانُواْ يَفْعَلُونَ» ۴، وإنَّما عابَ اللّهُ ذلِكَ عَلَيهِم لِأَنَّهُم كانوا يَرَونَ مِنَ الظَّلَمَةِ الَّذينَ بَينَ أظهُرِهِمُ المُنكَرَ وَالفَسادَ فَلا يَنهَونَهُم عَن ذلِكَ، رَغبَةً فيما كانوا يَنالونَ مِنهُم، ورَهبَةً مِمّا يَحذَرونَ، وَاللّهُ يَقولُ: «فَلَا تَخْشَوُاْ
تُحفَ العُقولـ از امام حسين عليه السلام، ۱۵ در امر به معروف ونهى از منكر ـ: اى مردم! از آنچه خدا، دوستانش را بدان پند داده، پند گيريد؛ همچون بدگويى او از دانشمندان يهود، آن جا كه مى فرمايد: «چرا علماى ربّانى و دانشمندانشان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند؟» و مى فرمايد: «كافران بنى اسرائيل، لعنت شدند» تا آن جا كه مى فرمايد: «چه بد بود، آنچه مى كردند!» . خداوند، ايشان را نكوهيد؛ زيرا از ستمكارانى كه در ميانشان بودند، زشتى و فساد بسيار مى ديدند، ولى به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و از بيم آن كه بى نصيب بمانند، ايشان را نهى نمى كردند، در حالى كه خدا مى فرمايد: «از مردم نترسيد؛ بكه از من، پروا كنيد» و نيز مى فرمايد: «مردان و زنان مؤمن، دوستان يكديگرند و امر به معروف
۱.الحِبر والحَبر: العالِم، ذمّيّا كانَ أو مسلما، بعد أن يكون من أهل الكتاب. وقال الجوهري: هو واحِد أحبارِ اليهود، وبالكسر أفصح (راجع: لسان العرب: ج 4 ص 157 «حبر»).
۲.الرَّبَّاني: المتَألِّهُ العارف باللّه تعالى (الصحاح: ج 1 ص 130 «ربب»).
۳.المائدة: 63.
۴.المائدة: 78 و 79.
۵.المائدة: 44.
۶.التوبة: 71.
۷.الزَّمانَة: العاهة. يقال: هو زَمِنٌ، والجمع: زَمنى (راجع: القاموس المحيط: ج 4 ص 232 «زمن»).
۸.في المصدر: «واستسلمتم»، والتصويب من بحار الأنوار.
۹.الخَطيبُ المِصقَعُ: أيالبليغ الماهر في خطبته الداعي إلى الفتن الذي يحرّض الناس عليها، والصّقع: رفع الصوت ومتابعته (النهاية: ج 3 ص 42 «صقع»).
۱۰.شاغرة: أي واسعة (لسان العرب: ج 4 ص 418 «شغر»).
۱۱.الخَوَل: مثال الخَدَم والحَشَم وزنا ومعنى (المصباح المنير: ص 184 «خول»).
۱۲.الغَشْمُ: الظُلْمُ (الصحاح: ج 5 ص 1996 «غشم»).
۱۳.الإنابة: الرجوع إلى اللّه بالتوبة (النهاية: ج 5 ص 123 «نوب»).
۱۴.تحف العقول: ص 237، بحار الأنوار: ج 100 ص 79 ح 37.
۱۵.اين روايت، به امام على عليه السلام نيز نسبت داده شده است.
۱۶.در ترجمه اين حديث، از ترجمه استاد پرويز اتابكى در تحف العقول (رهاورد خِرد)، استفاده شده است. م.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ ثَعْلَبَةَ بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ حَمْزَةَ بْنِ مُحَمَّدٍ الطَّيَّارِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْمَا بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُم مَّا يَتَّقُونَ» ، قَالَ:«حَتّى يُعَرِّفَهُمْ مَا يُرْضِيهِ وَمَا يُسْخِطُهُ». وَقَالَ: «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا» ، قَالَ: «بَيَّنَ لَهَا مَا تَأْتِي وَمَا تَتْرُكُ».
وَقَالَ: «إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَ إِمَّا كَفُورًا» ، قَالَ: «عَرَّفْنَاهُ، إِمَّا آخِذٌ وَإِمَّا تَارِكٌ». وَعَنْ قَوْلِهِ: «وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند از احمد بن محمد بن خالد، از ابن فضّال، از ثَعلبه بن ميمون، از حمزة بن محمد طيّار، از امام جعفر صادق عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ: «وَ مَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْمَا بَعْدَ إِذْ هَدَهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُم مَّا يَتَّقُونَ» ۱، يعنى:«و نيست خدا كه اضلال فرمايد (مراد آن است كه در حكمت آن جناب روا نيست كه گروهى را باطل و هلاك و ضايع گرداند كه نام ضلالت و گمراهى را بر ايشان گذارد) و بعد از آن كه ايشان را راه راست نموده باشد (و به اسلام هدايت فرموده باشد)، تا روشن سازد از براى ايشان آنچه را كه واجب است كه از آن پرهيز كنند»، كه آن حضرت فرمود: «معنى آن است كه تا بشناساند به ايشان آنچه او را خشنود مى گرداند، و آنچه او را به خشم مى آورد» (يعنى آنچه
أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعاً، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ رَاشِدٍ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ:كُنْتُ عِنْدَ أَبِي الْحَسَنِ مُوسى عليه السلام إِذْ أَتَاهُ رَجُلٌ نَصْرَانِيٌّ ـ وَ نَحْنُ مَعَهُ بِالْعُرَيْضِ ـ فَقَالَ لَهُ النَّصْرَانِيُّ: إِنِّي أَتَيْتُكَ مِنْ بَلَدٍ بَعِيدٍ، وَ سَفَرٍ شَاقٍّ، وَ سَأَلْتُ رَبِّي مُنْذُ ثَـلَاثِينَ سَنَةً أَنْ يُرْشِدَنِي إِلى خَيْرِ الْأَدْيَانِ، وَ إِلى خَيْرِ الْعِبَادِ وَ أَعْلَمِهِمْ، وَ أَتَانِي آتٍ فِي النَّوْمِ، فَوَصَفَ لِي رَجُلًا بِعُلْيَا دِمَشْقَ، فَانْطَلَقْتُ حَتّى أَتَيْتُهُ، فَكَلَّمْتُهُ، فَقَالَ: أَنَا أَعْلَمُ أَهْلِ دِينِي، وَ غَيْرِي أَعْلَمُ مِنِّي،
احمد بن مهران و على بن ابراهيم هر دو روايت كرده است از محمد بن على، از حسن بن راشد، از يعقوب بن جعفر بن ابراهيم كه گفت: در خدمت ابوالحسن حضرت امام موسى كاظم عليه السلام بودم كه ناگاه مرد ترسايى به خدمت آن حضرت آمد و ما با آن حضرت در عُريض بوديم. ۱ آن ترسا به حضرت عرض كرد كه: من از شهر دور و سفر پر زحمتى به نزد تو آمده ام، و مدّت سى سال است كه از پروردگار خويش خواستم كه مرا به بهترين دين ها و بهترين بندگان و داناترين ايشان رهنمايى كند، و در عالم خواب كسى به نزد من آمد و مردى را كه در بالاى دمشق مى باشد، براى من وصف كرد. پس رفتم تا به نزد او آمدم و با او سخن گفتم. بعد از آن گفت كه: من از اهل دين خود داناترم، و غير من از من داناتر است. گفتم: مرا به سوى كسى كه از تو داناتر باشد، رهنمايى كن؛
۱.و عُريض بر وزن زبير، وادى يا دهى است نزديك مدينه. مترجم
۲.و نقيع، بانون كَلمَن چاهى است پر آب، و در بعضى از نسخ كافى، بقيع با باى ابجد است، و آن تصحيف است؛ زيرا كه بقيع قبرستان مدينه است و آن در بيرون شهر است و آن را بقيع فرقد مى نامند. مترجم
۳.و تكفير به معنى خم شدن و سر به زير آوردن است؛ به طورى كه نزديك به ركوع باشد و در اين زمان آن را كُرنش مى گويند و بعضى گفته اند كه: به معنى دست در بر گرفتن است. مترجم
۴.و بُرنس، به ضمّ با و نون و سكون را، كلاه فرنگى را گويند، و بر داشتن آن در وقت سخن گفتن، نشانه تعظيم و تواضع مخاطب است، و در صراح است كه آن كلاهى است كه در اوّل اسلام آن را مى پوشيده اند. مترجم
۵.دخان، 1 ـ 4.
۶.و مرثا به لغت عربى، وهيبه است، و آن به معنى چيزكى است بخشيده شده. مترجم
۷.و ميّه، به تشديد ياى حطّى، از نام هاى زنان است و اهل لغت معنى آن را بيان نكرده اند. مترجم
۸.و صليب، چَليپا است كه ترسايان در گردن كنند و بر خود بياويزند. مترجم
معانى الأخبارـ به نقل از زيد بن على، از پدرش امام زين العابدين، از امام حسين، از امام على عليهم السلام ـ: پيامبر خدا فرمود: «جنايت حيوان [كه اختيارش به دست انسان نيست]، هدر است [و از كسى خسارت گرفته نمى شود]. سقوط در چاه و معدن [بدون دخالت صاحب آنها]، هدر است و معادن (گنج)، خمس دارد.
۱.العَجماء: البَهِيمة، سمّيت به لأنّها لا تتكلّم (النهاية: ج 3 ص 187 «عجم»).
۲.جُبار: الهَدَرُ، يعني لا غَرَمَ فيه (مجمع البحرين: ج 1 ص 268 «جبر»).
۳.الرِّكزَةُ: القِطعة من جواهر الأرض المركوزة فيها، والجمع: رِكاز (النهاية: ج 2 ص 258 «ركز»).
۴.معاني الأخبار: ص 303 ح 1، بحار الأنوار: ج 96 ص 190 ح 5. يقسّم الخمس ستّة أسهم. ثلاثة منها لرسول اللّه صلى الله عليه و آله.
صحيح البخارىـ به نقل از زُهْرى ـ: امام زين العابدين عليه السلام به من خبر داد كه امام حسين عليه السلام به من خبر داد كه امام على عليه السلام فرمود: «من، ماده شترى مُسِن از غنيمت جنگ بدر، سهم داشتم. پيامبر صلى الله عليه و آله آن را از خمس ۳ به من عطا كرد».
۱.الشّارِفُ: الناقَةُ المُسِنَّة (النهاية: ج 2 ص 462 «شرف»).
۲.صحيح البخاري: ج 3 ص 1125 ح 2925 و ج 4 ص 1470 ح 3781، صحيح مسلم: ج 3 ص 1569 الرقم 2، سنن أبي داوود: ج 3 ص 148 ح 2986، السنن الكبرى: ج 6 ص 555 ح 12956، السيرة النبويّة لابن كثير: ج 2 ص 541، البداية والنهاية: ج 3 ص 345، كنز العمّال: ج 5 ص 502 ح 13742.
۳.خمس، شش قسمت مى شود كه سه سهم آن، در اختيار پيامبر خدا و مِلك ايشان است.
دعائم الإسلامـ از امام حسين عليه السلام ـ: زكات فطريه، بر هر شهرى و روستايى، واجب است.