امام رضا عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به پيامبرى از پيامبرانش وحى فرمود: چون صبح خود را آغاز كردى نخستين چيزى را كه با آن رو به رو شدى بخور و دومين چيز را مخفى كن و سومين را پذيرا شو (پناه ده) و چهارمين را نوميد مكن و از پنجمى بگريز. صبح كه شد آن پيامبر به راه افتاد و با كوه سياه بزرگى رو به رو شد. ايستاد و گفت: پروردگارم عزّ و جلّ مرا فرموده است كه اين را بخورم و متحيّر ماند، ولى به خود آمد و گفت: پروردگارم ـ جلّ جلاله ـ مرا به كارى كه توانش را ندارم فرمان نمى دهد. لذا به طرف كوه رفت تا آن را بخورد. هرچه به آن نزديك تر مى شد، كوه كوچكتر مى گشت و وقتى به آن رسيد كوه را لقمه اى يافت و آن را خورد و ديد خوش مزه ترين چيزى است كه تاكنون خورده است. سپس به راهش ادامه داد و تشتى زرين يافت، به خود

الكافىـ به نقل از ابو ربيع ـ: در سالى كه هشام بن عبد الملك به حجّ رفته بود، من همراه حضرت باقر عليه السلام به حجّ رفتم. در اين سفر نافع، مولاى عمر بن خطاب، نيز همراه هشام بود. نافع چشمش به حضرت باقر عليه السلام در ركن خانه كعبه افتاد كه مردم گِردش را گرفته بودند. نافع گفت: اى امير المؤمنين! اين كسى كه مردم گردش جمع شده اند، كيست؟ هشام گفت: اين پيامبر اهل كوفه است. او محمّد بن على است! نافع گفت: هم اينك نزدش مى روم و سؤالاتى از او مى كنم كه جواب آنها را جز كسى كه پيامبر يا فرزند پيامبر و يا وصىّ پيامبر باشد نمى تواند بدهد. هشام گفت: برو و از او بپرس، شايد خجالت زده اش كنى. نافع آمد و پشت به مردم و رو به ابو جعفر (حضرت باقر عليه السلام) ايستاد و گفت: اى محمّد بن على! من تورات و انجيل