امام هادى عليه السلامـ در زيارت «جامعه كبيره» ـ: و پليدى را از شما زدود و پاكِ پاكتان نمود. پس شما نيز در برابر مقام پُرشكوه او تعظيم كرديد و منزلتش را بزرگ داشتيد و بزرگوارى اش را ارج نهاديد و پيوسته، به ياد او پرداختيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ تبارك و تعالى ـ هر گاه اهل شهرى را ببيند كه در گناهان زياده روى كرده اند، اگر [حتّى]سه نفر مؤمن نيز در ميان آنان باشد، او ـ كه شكوهش گرامى است و نام هايش مقدّس اند ـ آنان را ندا مى دهد كه: «اى نافرمانان من! اگر در ميان شما مؤمنانى نبودند كه به خاطر عظمت من، با يكديگر دوستى مى ورزند و با نماز خود، زمين مرا و مسجدهاى مرا آباد مى كنند و از بيم من، در سحرگاهان آمرزش مى طلبند، بى گمان، عذابم را بر شما فرو مى فرستادم و باكى نداشتم».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اختلاف نكنيد؛ زيرا پيشينيانِ شما اختلاف كردند و نابود شدند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى فرزندان عبد المطّلب! به راستى، به خداوند سوگند، جوانى را در ميان عرب نمى شناسم كه بهتر از آنچه من برايتان آورده ام، [براى جامعه خويش]آورده باشد. به راستى كه براى شما خوبى هاى دنيا و آخرت را آورده ام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس مردمى را دوست بدارد، [در روز قيامت] با آنان برانگيخته خواهد شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به ابن مسعود ـ: اى پسر مسعود! صالحان را دوست بدار كه انسان، همراه كسى است كه دوستش مى دارد. اگر توان نيكوكارى ندارى، پس عالمان را دوست بدار كه [خداوند]مى فرمايد: «هر كه از خدا و پيامبرش اطاعت كند، همراه كسانى خواهد بود كه خدا نعمتشان داده است؛ يعنى انبيا و صدّيقان و شهيدان و صالحان. و اينان، چه نيكو رفيقانى هستند!» .

بشارة المصطفىـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى، خطاب به عطيّه عوفى ـ: اى عطيّه! از محبوبم، پيامبر خدا، شنيدم كه مى گفت: «هر كه مردمى را دوست داشته باشد، با آنان محشور خواهد شد و هر كه كردار مردمى را دوست داشته باشد، شريك كردارشان خواهد بود. اى عطيّه!. دوستدار خاندان محمّد را تا هنگامى كه دوستشان مى دارد، دوست بدار و دشمن خاندان محمّد را تا هنگامى كه دشمنشان مى دارد، دشمن بدار؛ گر چه بسيار روزه گير و شب زنده دار باشد. با دوستدار محمّد و خاندان محمّد، نرمى كن؛ زيرا اگر بر اثر گناهان بسيارش يك گام او بلغزد، بر اثر محبّتشان گام ديگرش استوار مى ماند. در حقيقت، بازگشتِ دوستدارشان، به بهشت است و بازگشت دشمنشان، به دوزخ».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از هنگام بعثتم تا روز قيامت، هر آن دو تنى كه در راه خدا با يكديگر دوستى و برادرى كنند، من شفيعشان هستم.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه در راه خدا با كسى برادرى كند، خداوند، او را در بهشت به چنان منزلت والايى برمى كشد كه با ديگر اعمالش بدان دست نمى يابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در راه اسلام، برادرى تازه را به دوستى بگيرد، خداوند در بهشت، برايش بُرجى از گوهر مى سازد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اتاق هاى دوستانِ خدايى در بهشت، همچون ستاره درخشان شرقى يا غربى ديده مى شود. پس گفته مى شود: اينان كيستند؟ پاسخ داده مى شود: «اينان، دوستى كنندگان در راه خداوند عز و جل هستند».

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابن عبّاس ـ: چون آيه «همانا مؤمنان، برادرند» نازل شد، پيامبر خدا ميان مسلمانان، برادرى برقرار كرد: ابو بكر و عمر را با هم قرار داد، عثمان و عبد الرحمان را با هم، و فلانى و فلانى را با هم، تا آن كه ميان همه يارانش، برحَسَب منزلتشان، پيوند برادرى برقرار ساخت. آن گاه به على بن ابى طالب عليه السلام فرمود: «من و تو نيز با هم برادريم».

الاستيعاب:پيامبر خدا، در مكّه، ميان مهاجران برادرى افكند و سپس در مدينه، ميان مهاجران و انصار پيوند برادرى برقرار ساخت و در هر دو مورد، به على عليه السلام فرمود: «تو در دنيا و آخرت، برادر منى» و ميان او و خود، برادرى افكند.

مسند أبى يعلىـ به نقل از اَنَس ـ: پيامبر خدا ميان يارانش، دو به دو، برادرى مى افكند. پس هر يك از آن دو، [بر اثر شوق ديدار برادرش] شب درازى را سپرى مى كرد تا برادرش را ديدار كند و [صبحگاه،] او را با دوستى و لطف، ديدار مى كرد و مى گفت: بعد از من چگونه بودى؟ امّا عموم [مسلمانان]، بر هر يك از آنها سه شب نمى گذشت كه از حال برادر [دينى]خود، خبر نداشته باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بسا ايمان آورنده اى به من كه مرا نديده است! و بسا تصديق كننده [حقانيّت و نبوّت]من كه مرا مشاهده نكرده است! اينان، به راستى برادران من اند.

الأمالى، مفيدـ به نقل از عوف بن مالك ـ: روزى پيامبر خدا فرمود: «اى كاش برادرانم را مى ديدم!». ابو بكر و عمر گفتند: مگر ما برادران تو نيستيم؟ به تو ايمان آورديم و با تو هجرت كرديم. فرمود: «البته شما ايمان آورديد و هجرت كرديد؛ [ولى]اى كاش برادرانم را ملاقات مى كردم!». آن دو، سخن خود را تكرار كردند. پيامبر خدا فرمود: «شما ياران منيد؛ امّا برادران من، آن كسانى هستند كه بعد از شما مى آيند، به من ايمان مى آورند و دوستم مى دارند و يارى ام مى رسانند و تصديقم مى كنند، در حالى كه مرا نديده اند. پس اى كاش برادرانم را ملاقات مى كردم!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در وصف برادرانش كه پس از او مى آيند ـ: اگر هر يك از آنان، يك تسبيح بگويد، برايش بهتر از آن است كه كوه هاى دنيا براى او طلا شوند. يك نگاه به يكى از آنان، نزد من محبوب تر از نگاه كردن به بيت اللّه الحرام است. اگر فردى از آنان در بين يارانش در سختى بميرد، پاداش كسى را دارد كه در ميان رُكن و مقام، به قتل رسيده باشد، و مزد كسى را دارد كه در حرم خدا بميرد. كسى كه در حرم خدا بميرد، خداوند، او را از آن وحشت بزرگ [در روز قيامت]، در امان مى دارد و به بهشتش مى بَرَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:جبرئيل عليه السلام درباره هيچ چيز به اندازه دورى كردن از دشمنى با مردم، به من سفارش نكرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من بعد از نهى شدن از بت پرستى، از چيزى به اندازه كشمكش كردن با مردمان، نهى نشده ام.