فیلترها
نتایج جستجو برای «تفسیر حمد»: ۱۶ حدیث
امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: حمد، نوعى سپاس گزارى است.
۱.شرح نهج البلاغة: ج 20 ص 261 ح 51 وراجع الدرّ المنثور: ج 1 ص 30.
عنه عليه السلامـ في كِتابِهِ إلى مَلِكِ الرّومِ حينَ سَأَلَهُ عَن تَفسيرِ فاتِحَةِ الكِتابِ ـ: أمّا قَولُهُ: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» فَذلِكَ ثَناءٌ مِنّا عَلى رَبِّنا تَبارَكَ وتَعالى بِما أنعَمَ عَلَينا. ۱
امام على عليه السلامـ در نامه اش به پادشاه روم كه از ايشان، در باره تفسير «فاتحة الكتاب» پرسيده بود ـ: امّا سخن خداوند «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، سپاس گزارى ماست از پروردگارمان ـ تبارك و تعالى ـ براى نعمت هايى كه به ما ارزانى داشته است.
۱.إرشاد القلوب: ص 366، بحار الأنوار: ج 92 ص 259 ح 53 وج10 ص 61 ح 4.
الإمام الرضا عليه السلام:إنَّ قَولَهُ عز و جل: «الْحَمْدُ لِلَّهِ» إنَّما هُوَ أداءٌ لِما أوجَبَ اللّهُ عز و جلعَلى خَلقِهِ مِنَ الشُّكرِ، وشُكرٌ لِما وَفَّقَ عَبدَهُ مِنَ الخَيرِ. ۱
امام رضا عليه السلام:سخن خداوند: «ستايش خداى را» ، در واقع، به جا آوردن وظيفه سپاس گزارى است كه خداوند عز و جل بر عهده خلقش نهاده است و شكرگزارى براى كار نيكى است كه خداوند، توفيق انجام دادن آن را به بنده اش داده است.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: ج 1 ص 310 ح 926، بحار الأنوار: ج 85 ص 54 ح 46.
الإمام الجواد عليه السلام:جاءَ رَجُلٌ إلَى الرِّضا عليه السلام فَقالَ لَهُ: يَابنَ رَسولِ اللّهِ، أخبِرني عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» ما تَفسيرُهُ؟ فَقالَ: لَقَد حَدَّثَني أبي عَن جَدّي عَنِ الباقِرِ عَن زَينِ العابِدينَ عَن أبيهِ عليهم السلام: إنَّ رَجُلاً جاءَ إلى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام فَقالَ: أخبِرني عَن قَولِ اللّهِ عز و جل: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ» ما تَفسيرُهُ؟
فَقالَ: «الحَمدُ للّهِِ» هُوَ أن عَرَّفَ عِبادَهُ بَعضَ نِعَمِهِ عَلَيهِم جُمَلاً؛ إذ لا يَقدِرونَ عَلى مَعرِفَةِ جَميعِها بِالتَّفصيلِ؛ لِأَنَّها أكثَرُ مِن أن تُحصى أو تُعرَفَ، فَقالَ لَهُم: قولوا: الحَمدُ للّهِِ عَلى ما أنعَمَ بِهِ عَلَينا رَبُّ العالَمينَ،
امام جواد:مردى نزد امام رضا عليه السلام آمد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! مرا از تفسير سخن خداوند عز و جل كه: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، آگاه فرما كه تفسيرش چيست؟ فرمود: «پدرم، از جدّم، از باقر، از زين العابدين، از پدرش عليهم السلام برايم حديث كرد كه: مردى نزد امير مؤمنان آمد و گفت: مرا از تفسير سخن خداوند كه: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، آگاه فرما.
فرمود: «ستايش، خداى را» ، يعنى اين كه خداوند، به بندگانش برخى از نعمت هايى را كه به آنها داده است، مختصرا شناسانده است؛ زيرا بندگان نمى توانند تمام نعمت هاى او را به تفصيل بشناسند؛ چه، اين نعمت ها بيشتر از آن است كه شماره شوند يا شناخته گردند. از اين رو، به آنان فرمود: بگوييد: ستايش، خداوند را به سبب نعمت هايى كه
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:«الحَمدُ للّهِِ» رَأسُ الشُّكرِ، ما شَكَرَ اللّهَ عَبدٌ لا يَحمَدُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «ستايش، خداى را» ، اصل سپاس گزارى است و بنده اى كه خدا را سپاس نگويد، او را ستايش نكرده است.
۱.نوادر الاُصول: ج 1 ص 412، الآداب للبيهقي: ص 459 ح 1029، كنزالعمّال: ج 3 ص 255 ح 6419.
امام على عليه السلام:پيامبر خدا، گُردانى را اعزام كرد و گفت: «بار خدايا! با تو پيمان مى بندم كه اگر اينان را به سلامت و با غنيمت باز گردانى، تو را به سزامندترين سپاس گزارى، سپاس گويم».
ديرى نگذشت كه سپاهيان، آن چنان كه پيامبر صلى الله عليه و آله خواسته بود، باز گشتند. پس پيامبر خدا گفت: «ستايش، خداى را بر نعمت هاى سرشار او».
مكارم الأخلاق:نَفَرَت بَغلَةٌ لِأَبي جَعفَرٍ عليه السلام فيما بَينَ مَكّةَ وَالمَدينَةِ، فَقالَ: لَئِن رَدَّهَا اللّهُ عَلَيَّ لَأَشكُرَنَّهُ حَقَّ شُكرِهِ.
فَلَّما أخَذَها قالَ: «الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ» ثَلاثَ مَرّاتٍ، ثُمَّ قالَ ثَلاثَ مَرّاتٍ: «شُكرا للّهِِ». ۱
مكارم الأخلاق:قاطر امام باقر عليه السلام، در راه مكّه و مدينه، رم كرد و گريخت. ايشان فرمود: «اگر خداوند، آن را به من بازگردانَد، او را چنان كه سزاوار سپاس گزارى از اوست، سپاس خواهم گفت».
پس چون آن را گرفت، سه بار گفت: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است».
سپس سه بار گفت: «ستايش، خداى را».
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 78 ح 2197، بحار الأنوار: ج 93 ص 215 ح 18.
الكافي عن حمّاد بن عثمان:خَرَجَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام مِنَ المَسجِدِ وقَد ضاعَت دابَّتُهُ، فَقالَ: لَئِن رَدَّهَا اللّهُ عَلَيَّ لَأَشكُرَنَّ اللّهَ حَقَّ شُكرِهِ. قالَ: فَما لَبِثَ أن اُتِيَ بِها، فَقالَ: الحَمدُ للّهِِ.
فَقالَ لَهُ قائِلٌ: جُعِلتُ فِداكَ، ألَيسَ قُلتَ: لَأَشكُرَنَّ اللّهَ حقَّ شُكرِهِ؟!
فَقالَ أبو عَبدِ اللّهِ عليه السلام: ألَم تَسمَعني قُلتُ: الحَمدُ للّهِِ؟ ۱
الكافىـ به نقل از حمّاد بن عثمان ـ: امام صادق عليه السلام از مسجد بيرون آمد. ديد كه مركَبش گم شده است. فرمود: «اگر خدا آن را به من بازگردانَد، خداى را چنان كه حقّ سپاس گزارى اوست، سپاس خواهم گفت».
طولى نكشيد كه آن را آوردند. امام عليه السلام فرمود: «ستايش، خداى را».
گوينده اى گفت: فدايت شوم! مگر نفرمودى: «خداى را چنان كه حقّ سپاس گزارى اوست، سپاس خواهم گفت»؟!
امام صادق عليه السلام فرمود: «مگر نشنيدى كه گفتم: ستايش، خداى را؟».
۱.الكافي: ج 2 ص 97 ح 18؛ الشكر لابن أبي الدنيا: ص 54 ح 106، حلية الأولياء: ج 3 ص 186 كلّها نحوه.
الكافي عن أبي بصير:قُلتُ لِأَبي عَبدِ اللّهِ عليه السلام: هَل لِلشُّكرِ حَدٌّ إذا فَعَلَهُ العَبدُ كانَ شاكِرا؟ قالَ: نَعَم، قُلتُ: ما هُوَ؟ قالَ: يَحمَدُ اللّهَ عَلى كُلِّ نِعمَةٍ عَلَيهِ في أهلٍ ومالٍ، وإن كانَ فيما أنعَمَ عَلَيهِ في مالِهِ حَقٌّ أدّاهُ. ۱
الكافىـ به نقل از ابو بصير ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم: آيا براى سپاس گزارى از خدا، حدّى هست كه هر گاه بنده آن را به جا آورَد، سپاس گزار باشد؟
فرمود: «آرى».
گفتم: آن حد چيست؟
فرمود: «خداى را بر هر نعمتى كه با خانواده و اموالش به او داده است، ستايش گويد و اگر در اموالى كه به او ارزانى داشته، حقّى داشته باشد، آن را بپردازد».
۱.الكافي: ج 2 ص 96 ح 12، تفسير العيّاشي: ج 1 ص 67 ح 120 نحوه، بحار الأنوار: ج 71 ص 29 ح 7.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:التَّوحيدُ ثَمَنُ الجَنَّةِ، وَالحَمدُ للّهِِ وَفاءُ شُكرِ كُلِّ نِعمَةٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:توحيد، بهاى بهشت است و ستايش خدا گفتن، سپاس گزارى كامل از هر نعمتى است.
۱.الأمالي للطوسي: ص 570 ح 1178، تنبيه الخواطر: ج 2 ص 70؛ الدرّ المنثور: ج 1 ص 32.
الإمام الصادق عليه السلام:شُكرُ النِّعمَةِ اجتِنابُ المَحارِمِ، وتَمامُ الشُّكرِ قَولُ الرَّجُلِ: الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ. ۱
امام صادق عليه السلام:شكرانه نعمت، دورى كردن از حرام هاست و شكرِ تمام، گفتن مرد كه: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است».
۱.الكافي: ج 2 ص 95 ح 10، مشكاة الأنوار: ص 71 ح 121، بحار الأنوار: ج 71 ص 40 ح 29.
عنه عليه السلام:شُكرُ كُلِّ نِعمَةٍ وإن عَظُمَت أن تَحمَدَ اللّهَ عز و جل عَلَيها. ۱
امام صادق عليه السلام:سپاس هر نعمتى، هر چند آن نعمت بزرگ باشد، اين است كه خداوند عز و جلرا بر آن، ستايش گويى.
۱.الكافي: ج 2 ص 95 ح 11، الخصال: ص 21 ح 73، بحار الأنوار: ج 93 ص 210 ح 3.
عنه عليه السلام:ما أنعَمَ اللّهُ عَلى عَبدٍ بِنِعمَةٍ ـ صَغُرَت أو كَبُرَت ـ فَقالَ: «الحَمدُ للّهِِ» إلّا أدّى شُكرَها. ۱
امام صادق عليه السلام:هر نعمتى، كوچك يا بزرگ، كه خداوند به بنده اى ارزانى مى دارد، اگر بنده بگويد: «ستايش، خداى را»، بى گمان، شكر آن نعمت را به جا آورده است.
۱.الكافي: ج 2 ص 96 ح 14، بحار الأنوار: ج 71 ص 32 ح 9.
عنه عليه السلام:مَن قالَ أربَعَ مَرّاتٍ إذا أصبَحَ: «الحَمدُ للّهِِ رَبِّ العالَمينَ» فَقَد أدّى شُكرَ يَومِهِ، ومَن قالَها إذا أمسى فَقَد أدّى شُكرَ لَيلَتِهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس چون صبح كند، چهار مرتبه بگويد: «ستايش، خداى را كه پروردگارِ جهانيان است»، شكر آن روزش را به جا آورده است، و هر كس چون شب كند، همين گونه بگويد، شكر آن شبِ خود را نيز به جا آورده است.
۱.الكافي: ج 2 ص 503 ح 5، ثواب الأعمال: ص 13 ح 1؛ كنزالعمّال: ج 2 ص 136 ح 3486.
عنه عليه السلام:مَن قالَ في كُلِّ يَومٍ سَبعَ مَرّاتٍ: «الحَمدُ للّهِِ عَلى كُلِّ نِعمَةٍ كانَت أو هِيَ كائِنَةٌ»، فَقَد أدّى شُكرَ ما مَضى وشُكرَ ما بَقِيَ. ۱
امام صادق عليه السلام:هر كس در هر روز، هفت مرتبه بگويد: «ستايش، خداى را بر هر نعمتى كه به من داده يا خواهد داد»، ۲ بى گمان، شكر نعمت هاى گذشته و آينده را به جا آورده است.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنَّ إبراهيمَ عليه السلام سَأَلَ رَبَّهُ عز و جل قالَ: يا رَبِّ ما جَزاءُ مَن حَمِدَكَ؟ قالَ: الحَمدُ مِفتاحُ الشُّكرِ وخاتَمُ الشُّكرِ، وَالحَمدُ يُعرَجُ بِهِ إلى عَرشِ رَبِّ العالَمينَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ابراهيم عليه السلام از پروردگارش عز و جل پرسيد: پروردگارا! پاداش كسى كه تو را ستايش گويد، چيست؟
فرمود: «ستايش، آغازِ سپاس گزارى و فرجامِ سپاس گزارى است. ستايش، به سوى عرش پروردگار جهانيان، بالا برده مى شود».
۱.الفردوس: ج 1 ص 223 ح 857، تاريخ دمشق: ج 6 ص 242 ح 1516 نحوه.