حدیث دربارهسپاس گفتنِ نعمت ها

امام جواد:مردى نزد امام رضا عليه السلام آمد و گفت: اى فرزند پيامبر خدا! مرا از تفسير سخن خداوند عز و جل كه: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، آگاه فرما كه تفسيرش چيست؟ فرمود: «پدرم، از جدّم، از باقر، از زين العابدين، از پدرش عليهم السلام برايم حديث كرد كه: مردى نزد امير مؤمنان آمد و گفت: مرا از تفسير سخن خداوند كه: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است» ، آگاه فرما. فرمود: «ستايش، خداى را» ، يعنى اين كه خداوند، به بندگانش برخى از نعمت هايى را كه به آنها داده است، مختصرا شناسانده است؛ زيرا بندگان نمى توانند تمام نعمت هاى او را به تفصيل بشناسند؛ چه، اين نعمت ها بيشتر از آن است كه شماره شوند يا شناخته گردند. از اين رو، به آنان فرمود: بگوييد: ستايش، خداوند را به سبب نعمت هايى كه پروردگار جهانيان، به ما ارزانى داشته است. جهانيان، عبارت اند از: جماعاتى از هر مخلوقى، از بى جان و جاندار. جانداران را با قدرت خويش، جا به جا مى كند و از روزى خويش، آنها را تغذيه مى كند و آنها را در پناه خود، نگهدارى مى كند و هر يك را بنا بر مصلحتش، اداره مى نمايد. و موجودات بى جان را با قدرت خويش، نگه مى دارد و آنهايى را كه به يكديگر پيوسته اند، از فرو پاشيدن، حفظ مى كند و آنها را كه از هم جدايند، از به هم پيوستن، نگه مى دارد. آسمان را از اين كه بر زمين افتد (مگر با اجازه خود او)، حفظ مى كند و زمين را از اين كه فرو ريزد (مگر به اجازه خود او) نگه مى دارد، چرا كه او نسبت به بندگانش، رئوف و مهربان است.