الكافىـ به نقل از نعمان رازى ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: در جنگ اُحُد، مسلمانان از گرد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله پراكنده گشتند و ايشان، سختْ خشمگين شد. پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه خشمگين مى شد، عرق، مانند دانه هاى مرواريد از پيشانى اش سرازير مى گشت. پيامبر صلى الله عليه و آله نگاه كرد و على عليه السلام را در كنار خويش ديد. به او فرمود: «تو نيز با كسانى كه از گرد پيامبر خدا پراكنده اند، به پسران پدرت بپيوند!». على عليه السلام گفت: اى پيامبر خدا! الگوى من شماييد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «پس، اينان را از من دور كن». على عليه السلام حمله كرد و بر نخستين كس از دشمن كه رسيد، ضربتى فرود آورد. جبرئيل عليه السلام گفت: اين است مواسات (فداكارى)، اى محمّد! پيامبر صلى الله

الكافىـ به نقل از مُعَلّى بن خُنَيس ـ: امام صادق عليه السلام در شبى كه نَم نَمْ باران مى آمد، به قصد صُفّه ۶ بنى ساعده خارج شد. من در پى ايشان به راه افتادم. ناگاه، چيزى از دست ايشان افتاد. گفت: «بسم اللّه. خدايا! به ما برگردان». من جلو رفتم و سلام كردم. فرمود: «معلّى؟». گفتم: بله، فدايت شوم! فرمود: «با دستت بگرد و آنچه يافتى، به من بده». من گشتم. ديدم مقدار زيادى نان، روى زمين، پراكنده شده است، و هر چه مى يافتم، تحويل ايشان مى دادم. ناگاه كيسه چرمينى پر از نان يافتم كه نمى توانستم آن را بلند كنم. گفتم: فدايت شوم! آن را روى سرم حمل مى كنم. فرمود: «نه. من به اين كار، از تو سزاوارترم؛ امّا همراهم بيا». ما به صُفّه بنى ساعده رفتيم. عدّه اى را ديديم كه خوابيده اند. امام عليه السلام آهسته يكى