بحار الأنوارـ به نقل از اسحاق بن عمّار صيرفى ـ: من در كوفه بودم و برادران زيادى به ديدن من مى آمدند و من از شهرت بدم مى آمد و ترسيدم كه شهرت دينى پيدا كنم. از اين رو به غلام خود دستور دادم كه هر وقت كسى از آنها آمد و مرا خواست بگويد: او اين جا نيست. اسحاق مى گويد: در آن سال به حج رفتم و امام صادق عليه السلام را ديدار كردم، اما ديدم حضرت نسبت به من سرسنگين و متغيّر است. عرض كردم: فدايت شوم! چرا نسبت به من تغيير كرده ايد؟ فرمود: چون رفتار تو با مؤمنان تغيير كرده است. عرض كردم: فدايت شوم، من از شهرت ترسيدم و خدا مى داند كه من چقدر شما را دوست دارم. فرمود: اى اسحاق! از ديدار برادرانت ملول مشو.

بحار الأنوارـ به نقل از فائد ـ: خدمت امام كاظم عليه السلام رسيدم و عرض كردم: فدايت شوم! مردم، چه آنهايى كه به اين امر (امامت) معتقدند و چه آنان كه منكرند، به زيارت حسين عليه السلام مى روند و [حتى]زنان، سواره براى زيارت، رهسپار مى شوند و حالت شهرت به وجود آمده است و من به علّت ترس از شهرت، از رفتن به زيارت باز ايستاده ام. حضرت لختى درنگ كرد و جوابم را نداد. سپس رو به من كرد و فرمود: اى مرد عراقى! اگر آنها خودشان را شهره مى كنند، تو خود را شهره مساز. به خدا قسم هر كس با شناخت و آگاهى به حقِّ حسين، به زيارت او رود، خداوند گناهان گذشته و آينده او را ببخشد.