پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از سخنرانى ايشان در حَجَّةُ الوداع ـ: شگفتا از آن مردمى كه دارايى هايشان سرگرمشان ساخته است و آرزوهايشان، دراز است و عمرهايشان، كوتاه؛ به زيستن در جوار پروردگارشان چشم دوخته اند، حال آن كه بدين آرزو نمى رسند، مگر با عمل، و عمل انجام نمى گيرد، مگر با خِرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى اسماى حُسنا ـ: اين دو دست من، اى سرور و اى مولاى من! به سوى تو بلند شده است و تكيه ام به توست و از كردارهاى بد و رفتارهاى زشت خويش و آرزوهاى دور و درازم به درگاه تو توبه آورده ام.

المعجم الكبيرـ به نقل از اُمّ وليد دختر عمر ـ: يك روز عصر، پيامبر خدا بيرون آمد و فرمود: «اى مردم! آيا شرم نمى كنيد؟». گفتند: از چه اى پيامبر خدا؟! فرمود: «گرد مى آوريد، آنچه نمى خوريد و مى سازيد، آنچه در آن سكونت نمى كنيد و آرزو مى كنيد، آنچه كه به آن نمى رسيد. آيا از اين كارها شرم نمى كنيد؟!».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در نصيحتش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! از به فردا افكندن آرزويت بپرهيز؛ زيرا تو در امروزِ خويش هستى، نه در فردا. پس اگر فردايى برايت بود، در آن فردا نيز چنان باشى كه امروز هستى و اگر فردايى برايت نبود، افسوس نخواهى خورد كه امروز، كوتاهى كرده اى.

امام على عليه السلام:من بر شما از دو چيز مى ترسم: پيروى از هوس و آرزوىِ دراز؛ زيرا پيروىِ هوس، از حق باز مى دارد و آرزوى دراز، آخرت را از ياد مى بَرَد.

امام على عليه السلام:خداوندِ پاك، از بلند آرزوىِ بدكردار، نفرت دارد.

امام على عليه السلام:بدترينِ مردم، كسى است كه بلند آرزو و بدكردار باشد.

امام على عليه السلام:از آرزوى دراز بپرهيز؛ زيرا بسا فريب خورده اى كه فريبِ آرزوى درازش را خورد و عملش را تباه كرد و عمرش را به سر آورد و نه به آرزويش رسيد و نه [عمر و عملِ] از دست رفته را جبران كرد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در سفارش به فرزندش امام باقر عليه السلام ـ: بدان كه اين ساعت ها عمر تو را مى بَرَند و تو به نعمتى نمى رسى، مگر با جدا شدن از نعمتى. پس، از آرزوى دراز بپرهيز؛ زيرا اى بسا آرزومند آرزويى كه به آن نمى رسد و گرد آورنده مالى كه آن را نمى خورَد!

امام صادق عليه السلامـ در يكى از دعاهايش ـ: ستايش، خداوند را كه صاحب ستايش، شايسته آن، پايان آن و جايگاه آن و. است. پروردگارا! چه بد است، كردار من و چه زشت است، رفتار، چه سخت است، دلم و چه دراز است، آرزويم و چه كوتاه است، عمرم و چه گستاخم بر نافرمانى از كسى كه مرا آفريده است!. پروردگارا! چه دراز است آرزويم، در برابر كوتاهى عمرم و چه كوتاه است عمرم، در برابر دور و درازى آرزويم و چه زشت است اندرون و آشكارم (نيّت و كردارم)!

امام على عليه السلام:از آرزوهاى پوچ بپرهيزيد؛ زيرا بسا كسى كه روزى را آغازيده، امّاآن را پشت سر ننهاده است و بسا كسى كه در آغازِ شب، رشك انگيز بوده؛ ليكن در آخرِ شب، گريه كنندگانش برخاسته اند.

امام على عليه السلامـ در وصف دنيا ـ: بدان ـ اى انسان ـ كه دنيا، آرام گرفته ساكن [در خود]را مى كوچانَد و شادمانِ آسوده خاطر را دردمند مى سازد. آنچه ازدنيا پشت كرده و رفته است، باز نمى گردد و آنچه هم مى آيد، معلوم نيست تا از آن حذر توان كرد. آرزوهايش دروغ و آمالش پوچ است.

امام على عليه السلام:از آرزويى كه شكست مى خورَد و از نعمتى كه گرفته مى شود، دورى كنيد.

امام على عليه السلام:از آرزوهاى فريبنده بپرهيزيد؛ زيرا، اى بسا آرزومند روزى كه آن را در نيافته است و بسا سازنده بنايى كه در آن، ننشسته است و بسا گِرد آورنده مالى كه از آن نخورده است و شايد آن را از راهى باطل يا نپرداختن حقّى گرد آورده است؛ از حرام آن را به دست آورده و بدين سبب، بار گناهانى را بر دوش خويش نهاده است.

امام على عليه السلام:دروغ مى گويد آن كه ادّعاى ايمان كند، امّا دل بسته آرزوهاى فريبنده و سرگرمى هاى دروغين دنياست.

امام على عليه السلام:هركه به آرزوها تكيه كند، بدون رسيدن به آرزويش مى ميرد.

امام على عليه السلام:آرزو، فريبنده، گم راه كننده و زيان رسان است.

امام على عليه السلام:آرزو مى فريبد.

امام على عليه السلام:آرزوها، گول مى زنند.

امام على عليه السلام:آرزوها، تو را گول مى زنند و در هنگام [آشكار شدن]حقايق، رهايت مى كنند.