امام على عليه السلام:اگر از عمر گذشته خود كه تلف كرده اى عبرت گيرى، بى گمان باقيمانده عمرت راپاس دارى.

امام على عليه السلام:اگر از عمر گذشته خود كه تلف كرده اى عبرت گيرى، بى گمان باقيمانده عمرت را پاس دارى.

امام على عليه السلام:بدترين چيزى كه آدمى وقت خود را مصروف آن سازد، كارهاى زائد است.

امام على عليه السلام:هر كس به چيزى كه مهمّ نيست بپردازد، آنچه را كه اهميت بيشترى دارد از دست مى دهد.

امام على عليه السلام:زنهار كه عمر خود را براى چيزى هدر دهيد كه برايتان باقى نمى ماند؛ زيرا عمرهاى از دست رفته بر نمى گردد.

امام على عليه السلام:كجايند كسانى كه عمر بسيار كردند و در ناز و نعمت زيستند و علم آموخته شدند و فهم و دانايى يافتند و مهلت داده شدند و به غفلت گذراندند و سلامتى داده شدند و فراموش كردند!؟ مهلت زيادى به آنها داده شد و احسان و نيكويى ديدند؟

امام على عليه السلامـ در وصف كسانى كه غافلگير مرگ مى شوند ـفرمود: آن گاه مرگ به پيكر آنان بيشتر و بيشتر نفوذ مى كند و شخص را از سخن گفتن مى اندازد، در حالى كه ميان اعضاى خانواده خويش است و با چشمانش [آنان را] مى بيند و با گوشش مى شنود و خِردش سالم و عقلش به جاست. به اين مى انديشد كه عمرش را در چه راهى صرف كرده و روزگارش را چگونه به سر برده است!

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در باقيمانده عمر خويش كار نيك كند، به گناهان گذشته اش مؤاخذه نشود و هر كس در باقيمانده عمرش گناه و بدى كند، درباره اعمال سراسر عمرش باز خواست شود. ۲

امام على عليه السلام:باقيمانده عمر مؤمن، قيمت ناپذير است، به وسيله آن گذشته را جبران مى كند و آنچه را مُرده است زنده مى گرداند.

امام على عليه السلام:ارزش باقيمانده عمر خويش را نداند، مگر پيامبر يا صدّيق.

امام على عليه السلام:چيزى گرانبهاتر از كبريت احمر نيست، مگر باقيمانده عمر مؤمن.

مصباح الشريعةـ در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده است ـ: كسى كه كار خود را به خدا وا گذارد، در آسايش جاودان و زندگى اى هميشه خوش است. و وا گذارنده حقيقى كسى است كه از هر خواهش و خواسته اى جز خدا دست شويد. همچون اين سخن منظوم امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام: خشنودم به آنچه خدا قسمتم كرده و كارم را به آفريدگارم همى سپارم، همچنان كه در گذشته خداوند احسان كرد، در باقيمانده عمرم نيز احسان مى كند. كسى كه كارش را به خدا وا گذارد، شبش را با سلامت از هر گزند و آفتى به روز رساند و روزش را با دينى سالم به شب آورد.