فیلترها
نتایج جستجو برای «باب در بیان شکر»: ۳۰ حدیث
فیلترها
فیلترها
کتاب
موضوع
معصوم
طول حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النَّوْفَلِيِّ، عَنِ السَّكُونِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: الطَّاعِمُ الشَّاكِرُ، لَهُ مِنَ الْأَجْرِ كَأَجْرِ الصَّائِمِ الْمُحْتَسِبِ، وَالْمُعَافَى الشَّاكِرُ، لَهُ مِنَ الْأَجْرِ كَأَجْرِ الْمُبْتَلَى الصَّابِرِ، وَالْمُعْطَى الشَّاكِرُ، لَهُ مِنَ الْأَجْرِ كَأَجْرِ الْمَحْرُومِ الْقَانِعِ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از براى صاحب طعامِ شاكر است از اجر، مانند اجر روزه دارى كه مزد خويش را از خدا طلبد. و از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند اجر مبتلى و صاحب مصيبتى كه صابر باشد. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر محروم و بى بهره اى كه قانع باشد».
وَ بِهذَا الْاءِسْنَادِ، قَالَ:«قَالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: مَا فَتَحَ اللّهُ عَلى عَبْدٍ بَابَ شُكْرٍ، فَخَزَنَ عَنْهُ بَابَ الزِّيَادَةِ».
و به همين اسناد روايت است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا بر هيچ بنده اى درِ شكر را نگشود، كه درِ زيادتى را از او پوشيده داشته باشد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْبَغْدَادِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ إِسْحَاقَ الْجَعْفَرِيِّ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَكْتُوبٌ فِي التَّوْرَاةِ: اشْكُرْ مَنْ أَنْعَمَ عَلَيْكَ، وَأَنْعِمْ عَلى مَنْ شَكَرَكَ؛ فَإِنَّهُ لَا زَوَالَ لِلنَّعْمَاءِ إِذَا شُكِرَتْ، وَلَا بَقَاءَ لَهَا إِذَا كُفِرَتْ؛ الشُّكْرُ زِيَادَةٌ فِي النِّعَمِ، وَأَمَانٌ مِنَ الْغِيَرِ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از جعفر بن محمد بغدادى، از عبداللّه بن اسحاق جعفرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در تورات نوشته است كه شكر كن، هر كه را كه بر تو انعام كرده، و انعام كن، بر هر كه تو را شكر كرده؛ زيرا كه نعمت ها را زوالى نيست، چون شكر آن گفته شود، و آنها را بقايى نيست، چون كفران شود. و شكر باعث زيادتى است در نعمت ها، و موجب ايمنى است از تغيّر حال و انتقال آن از صلاح به سوى تباهى».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اللّهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَسْبَاطٍ، عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ أَوْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليهماالسلام، قَالَ:«الْمُعَافَى الشَّاكِرُ، لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مَا لِلْمُبْتَلَى الصَّابِرِ، وَالْمُعْطَى الشَّاكِرُ، لَهُ مِنَ الْأَجْرِ كَالْمَحْرُومِ الْقَانِعِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن ابى عبداللّه، از محمد بن على، از على بن اسباط، از يعقوب بن سالم، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند آن چه از براى مبتلاى صابر است. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر بى بهره اى كه قانع باشد».
عَنْهُ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَصْرٍ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ، عَنْ فَضْلٍ الْبَقْبَاقِ، قَالَ:
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَجَلَّ: «وَ أَمّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» قَالَ:«الَّذِي أَنْعَمَ عَلَيْكَ بِمَا فَضَّلَكَ وَأَعْطَاكَ وَأَحْسَنَ إِلَيْكَ». ثُمَّ قَالَ: «فَحَدَّثَ بِدِينِهِ وَمَا أَعْطَاهُ اللّهُ وَمَا أَنْعَمَ بِهِ عَلَيْهِ».
از او، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از داود بن حصين، از فضل بقباق روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل «وَأَمّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» ۱ فرمود كه:«حديث كن به نعمتِ آنكه بر تو انعام فرموده، به آن چه تو را زيادتى داده و به تو عطا فرموده و با تو احسان نموده». بعد از آن فرمود كه: «پس پيغمبر به دين خود و به آن چه خدا او را عطا فرموده، و به آن چه به آن بر او انعام نموده بود، حديث كرده [است]».
۱.ضُحى، 11.
حُمَيْدُ بْنُ زِيَادٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَمَاعَةَ، عَنْ وُهَيْبِ بْنِ حَفْصٍ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله عِنْدَ عَائِشَةَ لَيْلَتَهَا، فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللّهِ، لِمَ تُتْعِبُ نَفْسَكَ وَقَدْ غَفَرَ اللّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ؟ فَقَالَ: يَا عَائِشَةُ، أَ لَا أَكُونُ عَبْداً شَكُوراً؟».
قَالَ: «وَ كَانَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله يَقُومُ عَلى أَطْرَافِ أَصَابِعِ رِجْلَيْهِ، فَأَنْزَلَ اللّهُ سُبْحَانَهُ وَتَعَالى: «طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى» ».
حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از وهيب بن حفص، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله در نزد عايشه بود در شبِ نوبتش؛ پس عايشه عرض كرد كه: يا رسول اللّه! چرا نفس خود را به تعب مى اندازى و حال آنكه از برايت آمرزيده شده، آن چه پيش گذشت از گناهان تو و آن چه بعد از اين باشد. فرمود كه: اى عايشه! آيا بنده اى شاكر نباشم». و حضرت فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله بر اطراف انگشتان پاهاى خويش مى ايستاد و به عبادت قيام مى فرمود؛ پس خداى ـ سبحانه و تعالى ـ اين آيه را فرو فرستاد كه: «طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرانَ لِتَشْقى» ۱؛ يعنى: «اى طه! ـ يا اى ماه شب چهارده!، يا سوگند به چهارده معصوم!، يا به طهارت ايشان!، يا اى محمد! ـ كف
۱.طه، 1 و 2.
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ، عَنْ حَسَنِ بْنِ جَهْمٍ، عَنْ أَبِي الْيَقْظَانِ، عَنْ عُبَيْدِ اللّهِ بْنِ الْوَلِيدِ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«ثَلَاثٌ لَا يَضُرُّ مَعَهُنَّ شَيْءٌ: الدُّعَاءُ عِنْدَ الْكَرْبِ، وَالِاسْتِغْفَارُ عِنْدَ الذَّنْبِ، وَالشُّكْرُ عِنْدَ النِّعْمَةِ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از حسن بن جهم، از ابواليقظان، از عبيداللّه بن وليد كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«سه چيز است كه به او، وجود آنها چيزى زيان نمى رساند: يكى دعا در نزد اندوه؛ و ديگرى طلب آمرزش در نزد گناه؛ و سيم شكر در نزد نعمت».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ جَبَلَةَ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ أُعْطِيَ الشُّكْرَ أُعْطِيَ الزِّيَادَةَ؛ يَقُولُ اللّهُ عَزَّ وَجَلَّ: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ» ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللّه بن جبله، از معاوية بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه شكر به او عطا شود، زيادتى به او عطا مى شود. خداى عز و جل مى فرمايد كه: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَزيدَنَّكُمْ» ۱؛ يعنى: «هر آينه اگر شكر كنيد، البتّه نعمت شما را مى افزايم». ۲
أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ، عَنْ صَفْوَانَ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِنَا سَمِعَاهُ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَا أَنْعَمَ اللّهُ عَلى عَبْدٍ مِنْ نِعْمَةٍ، فَعَرَفَهَا بِقَلْبِهِ، وَحَمِدَ اللّهَ ظَاهِراً بِلِسَانِهِ فَتَمَّ كَلَامُهُ، حَتّى يُؤْمَرَ لَهُ بِالْمَزِيدِ».
ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از صفوان، از اسحاق بن عمّار، از دو مردى كه اين حديث را از امام جعفر صادق عليه السلام شنيدند روايت كرده است كه فرمود:«خدا بر هيچ بنده اى نعمتى را انعام نفرموده، كه آن بنده آن نعمت را به دل خويش بشناسد، و در ظاهر خدا را به زبان خويش حمد و ستايش كند، و سخنش تمام شود، مگر آنكه از براى او به زيادتى امر شود».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ مُيَسِّرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«شُكْرُ النِّعْمَةِ اجْتِنَابُ الْمَحَارِمِ، وَتَمَامُ الشُّكْرِ قَوْلُ الرَّجُلِ: الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ».
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب ما، از محمد بن هشام، از ميسر، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«شكر نعمت دورى كردن است از محرّمات الهى، و تمام شكر گفتن مرد است كه: «اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمينَ» ۱.
۱.فاتحه، 2.
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ:
سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«شُكْرُ كُلِّ نِعْمَةٍ ـ وَ إِنْ عَظُمَتْ ـ أَنْ تَحْمَدَ اللّهَ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ عَلَيْهَا».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از على بن عيينه، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«شكر هر نعمتى و هر چند كه آن نعمت بزرگ باشد، آن است كه خداى عز و جل را حمد كنى».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: هَلْ لِلشُّكْرِ حَدٌّ إِذَا فَعَلَهُ الْعَبْدُ كَانَ شَاكِراً؟ قَالَ:«نَعَمْ». قُلْتُ: مَا هُوَ؟ قَالَ: «يَحْمَدُ اللّهَ عَلى كُلِّ نِعْمَةٍ عَلَيْهِ فِي أَهْلٍ وَمَالٍ، وَإِنْ كَانَ فِيمَا أَنْعَمَ عَلَيْهِ فِي مَالِهِ حَقٌّ أَدَّاهُ، وَمِنْهُ قَوْلُهُ جَلَّ وَعَزَّ: «سُبْحانَ الَّذِى سَخَّرَ لَنا هذا وَما كُنّا لَهُ مُقْرِنِينَ» وَمِنْهُ قَوْلُهُ تَعَالى: «رَبِّ أَنْزِلْنِى مُنْزَلًا مُبارَكاً وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ» وَقَوْلُهُ: «رَبِّ أَدْخِلْنِى مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِى
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از سيف بن عميره، از ابوبصير كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: آيا شكر را اندازه اى هست كه هرگاه بنده آن را به فعل آورد، شاكر باشد؟ فرمود:«آرى». عرض كردم كه: آن چيست؟ فرمود كه: «خدا را حمد مى كند بر هر نعمتى در باب اهل و مال. و اگر در آن چه خدا بر او انعام فرموده در باب مالش حقّى باشد، آن را ادا كند. و از اين است قول خداى عز و جل «سُبْحانَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هَذا وَما كُنّا لَهُ مُقْرِنينَ» ۱؛ يعنى: «پاك و منزّه مى شمارم آن خدايى را كه مسخّر و رام گردانيده از براى ما اين مركوب را، كه كشتى است يا حيوان، تا به مدد سوارى آن قطع دريا و بيابان كنيم، و نيستيم ما اين مركوب را به قوّت خود طاقت
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ مُعَمَّرِ بْنِ خَلَادٍ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ـ صَلَوَاتُ اللّهِ عَلَيْهِ ـ يَقُولُ:«مَنْ حَمِدَ اللّهَ عَلَى النِّعْمَةِ فَقَدْ شَكَرَهُ، وَكَانَ الْحَمْدُ أَفْضَلَ مِنْ تِلْكَ النِّعْمَةِ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از معمّر بن خلّاد روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه خدا را به جهت نعمتى حمد كند، شكر او را به جا آورد، و حمد خدا از آن نعمت فاضل تر و بهتر است».
مُحَمَّدٌ، عَنْ أَحْمَدَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ صَفْوَانَ الْجَمَّالِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ: قَالَ لِي:«مَا أَنْعَمَ اللّهُ عَلى عَبْدٍ بِنِعْمَةٍ ـ صَغُرَتْ أَوْ كَبُرَتْ ـ فَقَالَ: الْحَمْدُ لِلّهِ إِلَا أَدّى شُكْرَهَا».
محمد بن احمد، از على بن حكم، از صفوان جمّال، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت به من فرمود كه:«خدا نعمتى را بر هيچ بنده اى انعام نفرموده؛ خواه آن نعمت كوچك باشد و خواه بزرگ، كه آن بنده گفته باشد كه: اَلْحَمْدُلِلّهِ، مگر آنكه شكر آن نعمت را به جا آورده است».
أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ، عَنْ عِيسَى بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مَهْزِيَارَ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي الْحَسَنِ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِ بِنِعْمَةٍ، فَعَرَفَهَا بِقَلْبِهِ، فَقَدْ أَدّى شُكْرَهَا».
ابوعلى اشعرى، از عيسى بن ايّوب، از على بن مهزيار، از قاسم بن محمد، از اسماعيل بن ابوالحسن، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه خدا نعمتى را بر او انعام كند، پس آن نعمت را به دل خويش بشناسد، به حقيقت كه شكر آن را به جا آورده است».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، قَالَ:
قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«إِنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ لَيَشْرَبُ الشَّرْبَةَ مِنَ الْمَاءِ، فَيُوجِبُ اللّهُ لَهُ بِهَا الْجَنَّةَ».
ثُمَّ قَالَ: «إِنَّهُ لَيَأْخُذُ الْاءِنَاءَ، فَيَضَعُهُ عَلى فِيهِ فَيُسَمِّي، ثُمَّ يَشْرَبُ، فَيُنَحِّيهِ وَهُوَ يَشْتَهِيهِ، فَيَحْمَدُ اللّهَ، ثُمَّ يَعُودُ فَيَشْرَبُ، ثُمَّ يُنَحِّيهِ، فَيَحْمَدُ اللّهَ، ثُمَّ يَعُودُ فَيَشْرَبُ، ثُمَّ يُنَحِّيهِ، فَيَحْمَدُ اللّهَ، فَيُوجِبُ اللّهُ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ بِهَا لَهُ الْجَنَّةَ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«به درستى كه مردى از شما شربت آبى مى نوشد، بعد از آن خدا را حمد مى كند؛ پس خدا از برايش به همان شربتِ آب، بهشت را واجب مى گرداند».
بعد از آن فرمود كه: «كسى ظرف آب را مى گيرد و آن را بر دهان خويش مى گذارد و بسم اللّه مى گويد و آب مى نوشد؛ پس آن ظرف را از دهان دور مى سازد با آنكه هنوز سيراب نشده و خواهش آن دارد؛ پس خدا را حمد مى كند و برمى گردد و مى نوشد، و باز آن از دهان دور مى سازد و خدا را حمد مى كند و باز مى گردد و مى نوشد، و باز آن را دور مى سازد و خدا را حمد مى كند؛ پس خداى عز و جل به آن شربتِ آب، بهشت را از برايش واجب مى گرداند».
ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ:
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: إِنِّي سَأَلْتُ اللّهَ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ أَنْ يَرْزُقَنِي مَالًا، فَرَزَقَنِي، وَإِنِّي سَأَلْتُ اللّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي وَلَداً، فَرَزَقَنِي وَلَداً، وَسَأَلْتُهُ أَنْ يَرْزُقَنِي دَاراً، فَرَزَقَنِي، وَقَدْ خِفْتُ أَنْ يَكُونَ ذلِكَ اسْتِدْرَاجاً؟
فَقَالَ:«أَمَا وَاللّهِ، مَعَ الْحَمْدِ فَلَا».
ابن ابى عمير، از حسن بن عطيّه، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من از خداى عز و جل سؤال كردم كه مرا مالى روزى كند؛ پس مرا روزى كرد. و خدا را سؤال كردم كه مرا فرزندى روزى كند؛ پس مرا فرزندى روزى كرد. و از او سؤال كردم كه مرا خانه اى روزى كند؛ پس مرا روزى كرد. و مى ترسم كه اين اعطا بر سبيل استدراج باشد كه اندك اندك به ازدياد نعمت مرا به عقوبت خود نزديك گرداند. فرمود كه:«به خدا سوگند كه با حمد خدا استدراج نخواهد بود».
الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْوَشَّاءِ، عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، قَالَ:
خَرَجَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام مِنَ الْمَسْجِدِ، وَقَدْ ضَاعَتْ دَابَّتُهُ، فَقَالَ:«لَئِنْ رَدَّهَا اللّهُ عَلَيَّ، لَأَشْكُرَنَّ اللّهَ حَقَّ شُكْرِهِ». قَالَ: فَمَا لَبِثَ أَنْ أُتِيَ بِهَا، فَقَالَ: «الْحَمْدُ لِلّهِ». فَقَالَ قَائِلٌ لَهُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، أَ لَيْسَ قُلْتَ: لَأَشْكُرَنَّ اللّهَ حَقَّ شُكْرِهِ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: «أَ لَمْ تَسْمَعْنِي قُلْتُ: الْحَمْدُ لِلّهِ؟».
حسين بن محمد، از معلىّ بن محمد، از وشّاء، از حمّاد بن عثمان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام از مسجد بيرون آمد و اسب آن حضرت گم شده بود. فرمود كه:«اگر خدا آن را به من برگرداند، خدا را شكر مى كنم چنان كه حقّ شكر او باشد». راوى مى گويد كه: درنگى نفرمود كه آن اسب را به خدمتش آوردند. فرمود: «الحمد اللّه». كسى به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! آيا نفرمودى كه خدا را شكر مى كنم چنان كه حقّ شكر او باشد. حضرت صادق عليه السلام فرمود كه: «آيا از من نشنيدى كه گفتم: الحمد اللّه؟!».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ يَحْيى، عَنْ جَدِّهِ الْحَسَنِ بْنِ رَاشِدٍ، عَنِ الْمُثَنَّى الْحَنَّاطِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله إِذَا وَرَدَ عَلَيْهِ أَمْرٌ يَسُرُّهُ، قَالَ: الْحَمْدُ لِلّهِ عَلى هذِهِ النِّعْمَةِ، وَإِذَا وَرَدَ عَلَيْهِ أَمْرٌ يَغْتَمُّ بِهِ، قَالَ: الْحَمْدُ لِلّهِ عَلى كُلِّ حَالٍ».
محّمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از قاسم يحيى، از جدّش حسن بن راشد، از مثنّى حنّاط، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«عادت رسول خدا صلى الله عليه و آله اين بود كه چون امرى بر او وارد مى شد كه او را شاد و خوشحال مى ساخت، مى فرمود كه: اَلْحَمْدُ لِلّهِ عَلى هذِهِ النِّعْمَةِ؛ يعنى: «حمد و ستايش از براى خدا است، به ازاى اين ناز و نعمت». و چون امرى بر او وارد مى شد كه او را غمگين مى گردانيد، مى فرمود: اَلْحَمْدُ لِلّهِ عَلى كُلِّ حالٍ؛ يعنى: «حمد از براى خدا است بر هر حال».
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْخَرَّازِ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ إِذَا نَظَرْتَ إِلَى الْمُبْتَلى مِنْ غَيْرِ أَنْ تُسْمِعَهُ: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ، وَلَوْ شَاءَ فَعَلَ» قَالَ: «مَنْ قَالَ ذلِكَ، لَمْ يُصِبْهُ ذلِكَ الْبَلَاءُ أَبَداً».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابوايّوب خزّاز، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون نظر كنى به كسى كه به ناخوشى مبتلا شده باشد، سه مرتبه مى گويى، بى آنكه به او بشنوانى: اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى عافانى مِمَّا ابْتَلاكَ بِهِ و لَوْ شآء فَعَلَ؛ يعنى: «حمد از براى خدايى كه مرا عافيت داده، از آن چه تو را به آن مبتلى ساخته، و اگر مى خواست با من چنين مى كرد». و حضرت فرمود كه: «هر كه اين را بگويد هرگز آن بلاء به او نرسد».
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۰