حدیث دربارهباب در بيان شكر

ابْنُ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ عُمَرَ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام: إِنِّي سَأَلْتُ اللّهَ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ أَنْ يَرْزُقَنِي مَالًا، فَرَزَقَنِي، وَإِنِّي سَأَلْتُ اللّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي وَلَداً، فَرَزَقَنِي وَلَداً، وَسَأَلْتُهُ أَنْ يَرْزُقَنِي دَاراً، فَرَزَقَنِي، وَقَدْ خِفْتُ أَنْ يَكُونَ ذلِكَ اسْتِدْرَاجاً؟ فَقَالَ:«أَمَا وَاللّهِ، مَعَ الْحَمْدِ فَلَا».

ابن ابى عمير، از حسن بن عطيّه، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: من از خداى عز و جل سؤال كردم كه مرا مالى روزى كند؛ پس مرا روزى كرد. و خدا را سؤال كردم كه مرا فرزندى روزى كند؛ پس مرا فرزندى روزى كرد. و از او سؤال كردم كه مرا خانه اى روزى كند؛ پس مرا روزى كرد. و مى ترسم كه اين اعطا بر سبيل استدراج باشد كه اندك اندك به ازدياد نعمت مرا به عقوبت خود نزديك گرداند. فرمود كه:«به خدا سوگند كه با حمد خدا استدراج نخواهد بود».

کلیدواژه‌ها 5 کتاب ایمان و کفر باب در بیان شکر

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: از براى صاحب طعامِ شاكر است از اجر، مانند اجر روزه دارى كه مزد خويش را از خدا طلبد. و از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند اجر مبتلى و صاحب مصيبتى كه صابر باشد. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر محروم و بى بهره اى كه قانع باشد».

و به همين اسناد روايت است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خدا بر هيچ بنده اى درِ شكر را نگشود، كه درِ زيادتى را از او پوشيده داشته باشد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از جعفر بن محمد بغدادى، از عبداللّه بن اسحاق جعفرى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در تورات نوشته است كه شكر كن، هر كه را كه بر تو انعام كرده، و انعام كن، بر هر كه تو را شكر كرده؛ زيرا كه نعمت ها را زوالى نيست، چون شكر آن گفته شود، و آنها را بقايى نيست، چون كفران شود. و شكر باعث زيادتى است در نعمت ها، و موجب ايمنى است از تغيّر حال و انتقال آن از صلاح به سوى تباهى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن ابى عبداللّه، از محمد بن على، از على بن اسباط، از يعقوب بن سالم، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«از براى صاحب عافيتِ شاكر است از اجر، مانند آن چه از براى مبتلاى صابر است. و از براى عطاكننده ى شاكر است از اجر، مانند اجر بى بهره اى كه قانع باشد».

از او، از احمد بن محمد بن ابى نصر، از داود بن حصين، از فضل بقباق روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل «وَأَمّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» ضُحى، 11. فرمود كه:«حديث كن به نعمتِ آنكه بر تو انعام فرموده، به آن چه تو را زيادتى داده و به تو عطا فرموده و با تو احسان نموده». بعد از آن فرمود كه: «پس پيغمبر به دين خود و به آن چه خدا او را عطا فرموده، و به آن چه به آن بر او انعام نموده بود، حديث كرده [است]».

حميد بن زياد، از حسن بن محمد بن سماعه، از وهيب بن حفص، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله در نزد عايشه بود در شبِ نوبتش؛ پس عايشه عرض كرد كه: يا رسول اللّه! چرا نفس خود را به تعب مى اندازى و حال آنكه از برايت آمرزيده شده، آن چه پيش گذشت از گناهان تو و آن چه بعد از اين باشد. فرمود كه: اى عايشه! آيا بنده اى شاكر نباشم». و حضرت فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله بر اطراف انگشتان پاهاى خويش مى ايستاد و به عبادت قيام مى فرمود؛ پس خداى ـ سبحانه و تعالى ـ اين آيه را فرو فرستاد كه: «طه * ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرانَ لِتَشْقى» طه، 1 و 2.؛ يعنى: «اى طه! ـ يا اى ماه شب چهارده!، يا سوگند به چهارده معصوم!، يا به طهارت ايشان!، يا اى محمد! ـ كف پاهاى خود را بر زمين گذار، كه ما فرو نفرستاديم بر تو قرآن را، از براى آنكه تو در رنج افتى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از حسن بن جهم، از ابواليقظان، از عبيداللّه بن وليد كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«سه چيز است كه به او، وجود آنها چيزى زيان نمى رساند: يكى دعا در نزد اندوه؛ و ديگرى طلب آمرزش در نزد گناه؛ و سيم شكر در نزد نعمت».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از يحيى بن مبارك، از عبداللّه بن جبله، از معاوية بن وهب، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه شكر به او عطا شود، زيادتى به او عطا مى شود. خداى عز و جل مى فرمايد كه: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَاَزيدَنَّكُمْ» إبراهيم، 7.؛ يعنى: «هر آينه اگر شكر كنيد، البتّه نعمت شما را مى افزايم». و همين حديث در باب تفويض و توكّل گذشت و در آنجا جزو حديث بود. (مترجم)