امام على عليه السلام:آن كس كه به او وصفِ چگونگى مى دهد، او را يگانه نمى داند، و آن كه براى او نمونه مى آورد، حقيقت او را درنيافته، و آن كه او را تشبيه مى كند، [در واقع]او را اراده نمى كند، و آن كه به او اشاره مى نمايد و او را تصوّر مى كند، بى نيازش نمى شمرد. هر چيزى كه به خودش شناخته شده باشد، ساخته شده خواهد بود، و هر به پا ايستاده به وسيله ديگرى، معلول است. او كننده است، ولى نه با حركت اندام ها؛ تقدير كننده است، امّا نه با جولان دادن انديشه؛ بى نياز است، نه با بهره بردن [از دارايى ها]. زمان ها او را همراهى نمى كنند و ابزارها در پى او نمى افتند. هستى اش بر زمان ها، و بودنش بر نبودن، و ازلى بودنش بر آغاز، پيشى گرفته است. با قرار دادن قواى ادراكى [در انسان]، فهميده مى شود كه او را قوّه

تاريخ دمشقـ به نقل از ابراهيم ـ: چون پيامبر خدا درگذشت، اشعث بن قيس و گروهى از عرب، مرتد شدند و گفتند: نماز مى خوانيم؛ ولى زكات نمى دهيم. ابو بكر، اين را نپذيرفت و گفت: حكمى را كه پيامبر خدا آورده، وا نمى گذارم و آنچه را آزاد نهاده، محدود نمى كنم و درباره آنچه پيامبر خدا از شما مى گرفته، ذرّه اى كوتاه نمى آيم و با شما مى جنگم و اگر حتّى پايبند شترى را كه پيامبر خدا از شما مى گرفت، از من دريغ داريد، بر سر آن با شما مى جنگم. ابو بكر، سپس تلاوت كرد: «و محمّد، جز پيام آورى كه پيش از او هم پيام آورانى [آمدند و] درگذشتند، نيست» . پس اشعث بن قيس و گروهى از قومش در قلعه اى پناه گرفتند. اشعث [به ابو بكر]گفت: به هفتاد نفر ما امان دهيد. امان دادند و خود او پس از آن هفتاد نفر، از قلعه پايين آمد

أنساب الأشراف:معاويه به حسين بن على عليه السلام نوشت: امّا بعد، در باره تو، خبر امورى به من رسيده كه دوست دارم تو را از آنها دور ببينم. اگر خبرْ درست باشد، از تو نمى پذيرم ـ و به جانم سوگند، كسى كه دست وفا و عهد داده و پيمان بسته، سزاوار وفا كردن است ـ، و اگر نادرست باشد، تو كام رواترينِ مردم به آن هستى و حظّ خود مى برى و به عهد خدا، وفا مى كنى. پس مرا وادار مكن كه از تو ببُرم و به تو بدى نمايم، كه من هر گاه سرزنشت كنم، انكارم مى كنى و هر گاه به من نيرنگ بزنى، به تو نيرنگ مى زنم. پس، از در هم شكستن اجتماع اين امّت و بازگرداندن آنها به فتنه، پروا كن؛ چرا كه تو مردم را آزموده اى و تجربه كرده اى و پدرت از تو برتر بود و همه اين افرادى كه به تو پناه آورده اند، گرد او جمع شده بودند و گمان نمى برم

رجال الكشّى:نقل شده كه مروان بن حكم، كارگزار معاويه در مدينه، به او نوشت: امّا بعد، عمرو بن عثمان گزارش كرده كه مردانى از عراق و سرشناسان حجاز، نزد حسين بن على رفت و آمد مى كنند و گفته كه از قيام او ايمن نيست. من كاوش كردم و به من خبر رسيده كه او در فلان روز، قصد شورش دارد و من نيز آن را در آينده، محتمل مى دانم و از آن ايمن نيستم. در اين باره، نظرت را برايم بنويس. والسلام. معاويه به او نوشت: امّا بعد، نامه ات به من رسيد و آنچه را در باره حسين گزارش كرده اى، فهميدم. مبادا به حسين، اندك تعرّضى كنى. حسين را تا آن گاه كه تو را وا نهاده، وا بگذار، كه ما نمى خواهيم تو كوچك ترين تعرّضى به او بكنى، تا آن گاه كه به بيعت با ما وفادار است و بر سلطنت ما نپريده است. پس تا روى به دشمنى نگشوده است، تو

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:محمّد بن اشعث براى عبيد اللّه بن زياد، پيغام فرستاد كه: اى امير! گمان مى كنى مرا به سوى يكى از بقّال هاى كوفه و يا به سوى كفشدوزى از كفشدوزهاى حيره فرستاده اى؟ اى امير! آيا نمى دانى كه مرا به سوى شيرى درنده و قهرمانى بزرگ فرستاده اى كه شمشيرى بُرنده در دست دارد و از آن، مرگ مى چكد؟ ابن زياد برايش پيغام فرستاد كه: به وى امان بده. به راستى كه نمى توانى بر او دست يابى، مگر به امان دادنى كه با سوگند، تأكيد شود. آن گاه محمّد بن اشعث، مسلم را صدا زد: واى بر تو، اى پسر عقيل! خودت را به كشتن مده. تو در امانى. مسلم هم مى گفت: مرا به امانِ اهل نيرنگ و فاجران، نيازى نيست. و اين شعر را مى خواند: سوگند خورده ام كه جز به آزادگى، كشته نشوم،گرچه مرگ را تلخ مى

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:چون مسلم بر استر سوار شد و شمشيرش از وى ستانده شد، استرجاع (إنّا للّه.) گفت و گفت: اين، آغاز نيرنگ است. و از جان خود، نااميد شد و دانست كه امانى از جانب آن قوم برايش نيست. از اين رو به محمّد بن اشعث گفت: من گمان مى كنم كه تو از امان دادن به من، ناتوانى. آيا مى توانى مردى از جانب من به سوى حسين بفرستى ـ چرا كه مى دانم او و خاندانش به سوى شما حركت كرده است ـ و [اين پيام را] به حسين بگويد: «مرا مسلم فرستاده است و او در چنگال دشمن، گرفتار است و او را به سمت كشتن مى بَرند. به همراه خانواده ات باز گرد و كوفيان، تو را نفريبند. آنان، همان ياران پدرت هستند كه آرزو داشت با مرگ يا كشته شدن، از آنان رهايى يابد. به راستى، كوفيان به من دروغ گفتند و من هم همان را براى شما

تاريخ الطبرى:ابو مِخنَف مى گويد: قدامة بن سعيد بن زائدة بن قدامه ثقفى، در باره رفتار محمّد بن اشعث با مسلم بن عقيل و اسارت وى نقل كرد كه: آن گاه، مسلم، رو به محمّد بن اشعث كرد و گفت: اى بنده خدا! به خدا سوگند كه مى بينم از امان دادن به من، ناتوانى. آيا خيرى در تو هست؟ آيا مى توانى يكى را بفرستى كه از زبان من براى حسين عليه السلام پيغام ببرد ـ چرا كه مى دانم امروز با خاندان خويش به سوى شما روان شده، يا فردا روان مى شود و اين نگرانى و اندوهى كه [در وجود من]مى بينى، به سبب آن است ـ و بگويد: «ابن عقيل، مرا پيش تو فرستاد، در حالى كه به دست اين قوم، اسير بود و مى دانست كه كشته مى شود. او مى گفت: با خاندان خويش، باز گرد. مردم كوفه، فريبت ندهند، كه آنان، همان ياران پدرت هستند كه آرزوى جدايى از آنها

تاريخ الطبرىـ به نقل از موسى بن عامر ابو الأشعر ـ: روزى مختار ـ كه براى هم مجلسى هاى خود سخن مى گفت ـ، اظهار داشت: فردا مردى گُنده پا، گود چشم و پر ابرو را مى كشم كه كشته شدن او، اهل ايمان و فرشتگان مقرّب را خوش حال مى كند. هيثم بن اسود نخعى، نزد مختار بود كه اين گفته را شنيد و در دلش افتاد كه آن كسى كه مختار قصد او را دارد، عمر بن سعد بن ابى وقّاص است. وقتى به منزلش باز گشت، پسرش عُريان را خواست و گفت: امشب با ابن سعد ديدار مى كنى و او را از فلان و فلان مسئله، خبردار مى سازى و مى گويى: مراقبتِ لازم را به عمل بياور كه مختار، جز تو را قصد نكرده است. پسر هيثم، نزد عمر بن سعد آمد و ماجرا را باز گفت. عمر بن سعد به وى گفت: خدا به پدرت و به خاطر رعايت حقّ برادرى، جزاى خير دهد! مختار، چگونه

أنساب الأشراف:معاويه به حسين بن على عليه السلام نوشت: «امّا بعد، خبر كارهايى از تو به من رسيده كه آنها را از تو بعيد مى دانم. اگر آن خبرها درست باشد، با تو بر آنها موافقت نمى كنم. به جانم سوگند، كسى كه به پيمان خود و عهد و ميثاق الهى وفا كند، سزاوار وفاست؛ و اگر آنها درست نباشند، تو در ميان مردم، بيشترين سهم را از اين دارى و به بهره خود مى آغازى و به عهد خدا، وفا مى كنى. مرا به قطع پيوند و بدى با خود، وادار مكن. اگر مرا انكار كنى، انكارت مى كنم و اگر به من نيرنگ بزنى، به تو نيرنگ مى زنم. از شكستن اجتماع اين امّت و باز گرداندن آنها به فتنه، بپرهيز. تو مردم را تجربه كرده و آزموده اى و پدرت از تو برتر بود، و نظر كسانى كه به تو پناه مى آورند، بر او گِرد آمده بود و گمان نمى برم آنچه براى پدرت

و از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه آن حضرت فرمود كه:«هر آينه خداى جلّ ذكره شب قدر را آفريد در اوّل آفريدن دنيا، و آفريد در آن شب، اول پيغمبرى را كه موجود مى شد، و اوّل جانشين پيغمبرى را كه به هم مى رسيد. و به تحقيق كه خدا حكم فرموده كه در هر سال، شبى باشد كه فرشتگان در آن فرود آيند با بيان تمام امور كه اتّفاق مى افتد تا مثل آن شب از سال آينده. و هر كه اين را انكار كند، علم خداى عزّوجلّ را بر او ردّ كرده است؛ زيرا كه پيغمبران و رسولان و محدّثان برپا نمى باشند، مگر اين كه بر ايشان حجّتى باشد به وساطت آنچه به ايشان مى رسد در اين شب، يا حجّتى كه جبرئيل عليه السلام در اوقات ديگر به نزد ايشان مى آورد». راوى مى گويد كه: گفتم: محدَّثان نيز جبرئيل عليه السلام، يا غير او از فرشتگان به نزد

أنساب الأشراف:معاويه به امام حسين عليه السلام نوشت: امّا بعد، خبر كارهايى از تو به من رسيده كه آنها را از تو بعيد مى دانم. اگر آن خبرها درست باشد، با تو بر آنها موافقت نمى كنم. به جانم سوگند، كسى كه به پيمان خود و عهد و ميثاق الهى وفا كند، سزاوار وفاست؛ و اگر آنها درست نباشند، تو در ميان مردم، بيشترين سهم را از اين دارى و به بهره خود مى آغازى و به عهد خدا وفا مى كنى. مرا به قطع پيوند و بدى با خود، وادار مكن. اگر مرا انكار كنى، انكارت مى كنم و اگر به من نيرنگ بزنى، به تو نيرنگ مى زنم. از شكستن اجتماع اين امّت و بازگرداندن آنها به فتنه بپرهيز. تو مردم را تجربه كرده و آزموده اى و پدرت از تو برتر بود، و نظر كسانى كه به تو پناه مى آورند، بر او گِرد آمده بود و گمان نمى برم آنچه براى پدرت نكردند،