الطبقات الكبرىـ به نقل از ابو عبيد ضَبّى ـ: بر ابو هَرثَم ضبّى (از سپاهيان على عليه السلام درصِفّين) وقتى كه از صِفّين برگشته بود، وارد شديم و او روى سكّويى نشسته بود. وى زنى داشت به نام جَرداء كه بسيار به على عليه السلام علاقه داشت و سخنان وى راپيش از همه تصديق مى كرد. گوسفندى از آن جا گذشت و سرگين انداخت. هَرثَم گفت: سرگين اين گوسفند، سخنى از على را به ياد من آورد. گفتند: على عليه السلام از كجا به سرگين انداختن اين گوسفند، آگاهى داشت؟ گفت: در بازگشت از صِفّين، در كربلا پياده شديم و على، نماز صبح را با ما به جماعت در بين درختان و بوته هاى اسفند به جاى آورد. سپس مُشتى از سرگين آهوان را برداشت و بوييد و آن گاه گفت: «آه، آه! در اين بيابان، گروهى كشته خواهند شد كه بدون محاسبه وارد بهشت

أنساب الأشراف:ابن زياد به سخنرانى پرداخت و گفت: ستايش، خدايى كه دروغگو پسر دروغگو، حسين، و پيروانش را كشت! عبد اللّه بن عفيف اَزدىِ غامِدى ـ كه شيعه بود و چشم چپش را در جنگ جَمَل و چشم راستش را در پيكار صِفّين از دست داده بود و از مسجد اعظمِ كوفه جدا نمى شد ـ، هنگامى كه سخن ابن زياد را شنيد، به او گفت: اى پسر مرجانه! دروغگو، تو و پدرت هستيد و كسى كه به او حكومت داد و نيز پدرش. اى پسر مرجانه! آيا فرزندان پيامبران را مى كشيد و سخن صدّيقان را مى گوييد؟! ابن زياد گفت: او را برايم بياوريد. عبد اللّه، شعار قبيله اَزْد را سر داد: اى آمرزيده! اى آمرزيده (مَبْرورُ، يا مَبْرور)! آن روز، هفت صد تن از اَزْديان، در كوفه حاضر بودند. برجَستند و او را خلاص كردند و به نزد خانواده اش آوردند. ابن

السيرة النبوية، ابن هشامـ به نقل از ابن اسحاق ـ: هر گاه پيامبر خدا در مجلسى، مردم را به خداوند متعال فرا مى خواند و در آن، قرآن تلاوت مى كرد و قريش را از آنچه بر امّت هاى پيشين رفته، هشدار مى داد و از آن مجلس برمى خواست، نضر بن حارث بن علقمة بن كلدة بن عبد مناف بن عبد الدار بن قُصَى، در آن مجلس، به جاى پيامبر صلى الله عليه و آله مى نشست و براى مردم، قصّه رستم پهلوان و اسفنديار و پادشاهان فارس را بازگو مى كرد و آن گاه مى گفت: به خداوند سوگند، محمّد بهتر از من حكايت نمى كند و حكايت او، جز افسانه هاى پيشينيان نيست. آنها را براى خود نوشته، همان طور كه من آنها را نوشته ام. پس خداوند، درباره او اين آيات را فرو فرستاد: «و گفتند: افسانه هاى پيشينيان است كه آنها را براى خود نوشته و صبح و شام، بر