الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):مردى از شاميان، على اكبر، فرزند حسين عليه السلام را ـ كه مادرش آمنه، دختر ابو مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى بود، و مادر آمنه نيز دختر ابو سفيان بن حَرب (جدّ يزيد) بود ـ، فرا خواند و گفت: تو با امير مؤمنان [يزيد]، خويشاوندى دارى و به او نزديكى. اگر بخواهى، ما به تو امان مى دهيم و به هر كجا كه دوست داشتى، برو! على اكبر گفت: «بدان كه ـ به خدا سوگند ـ رعايتِ خويشاوندىِ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، لازم تر از رعايت خويشاوندى ابو سفيان است!». سپس، به او هجوم بُرد و چنين سرود: من على، پسر حسين بن على ام.به خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم از شمر و عمر [بن سعد] و ابن زياد! مردى از بنى عبد قيس به نام مُرّة بنِ

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام جعفر صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: هنگامى كه على اكبر عليه السلام براى مبارزه به سوى دشمن رفت، چشمان حسين عليه السلام، گريان شد و گفت: «خدايا! تو بر ايشان گواه باش، كه فرزند پيامبرت و شبيه ترينِ مردم به او در صورت و سيرت، به سوى آنان مى رود». على اكبر عليه السلام نيز چنين رَجَز مى خواند: من على، پسر حسين بن على امبه خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم. آيا نمى بينيد كه چگونه از پدرم، حمايت مى كنم؟ آن گاه، ده تن از آنان را كُشت و سپس به نزد پدرش باز گشت و گفت: اى پدر! تشنه ام. حسين عليه السلام فرمود: «شكيبايى كن، پسر عزيزم! جدّت با كاسه اى پُر به تو مى

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: زُهَير بن عبد الرحمان بن زُهَير خَثعَمى برايم نقل كرد كه: آخرين بازمانده ياران حسين عليه السلام [در روز عاشورا]، سُوَيد بن عمرو بن ابى مُطاع خَثعَمى بود، و نخستين كشته خاندان ابو طالب در آن روز [كه پس از ياران حسين عليه السلام به ميدان رفت]، على اكبر، پسر حسين عليه السلام بود كه مادرش ليلا، دختر ابو مُرّة بن عُروة بن مسعود ثَقَفى بود و شهادتش، بدين گونه بود كه بر دشمن، حمله مى بُرد و چنين رَجَز مى خواند: من على، پسر حسين بن على ام.به خداى كعبه سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم! و به خدا سوگند كه آن پسر بى نَسَب (ابن زياد)، نمى تواند بر ما حكم برانَد. او اين كار (حمله و رَجَزخوانى) را بارها به انجام رساند. مُرّة بن مُنقِذ

الإرشاد:ياران امام حسين عليه السلام، يكى يكى پيش مى آمدند و مى جنگيدند و كُشته مى شدند تا آن كه جز خانواده اش، كسى با حسين عليه السلام نماند. آن گاه پسرش على اكبر عليه السلام ـ كه مادرش ليلا، دختر ابى مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى بود ـ، قدم به ميدان نهاد. او از زيباروى ترينِ مردمان و آن هنگام، هجده ـ نوزده ساله بود. او به دشمن، حمله بُرد و چنين خواند: من على، پسر حسين بن على امبه خانه خدا سوگند، كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم. و به خدا سوگند، كه پسر بى نَسَب (ابن زياد) نمى تواند بر ما حكم براند.با شمشير مى زنم و از پدرم، حمايت مى كنم؛ شمشير زدنِ جوان هاشمىِ قُرَشى. او اين كار را بارها به انجام رساند و كوفيان، از كُشتن او پروا مى كردند كه مُرّة بن مُنقِذ

الملهوف:هنگامى كه جز اهل بيتِ امام عليه السلام، كسى با او نمانْد، على اكبر عليه السلام ـ كه از زيباروى ترين و خوش خوترينِ مردم بود ـ، بيرون آمد و از پدر، اجازه نبرد خواست. امام عليه السلام به او اجازه داد. سپس، مأيوسانه به او نگريست و سرش را پايين انداخت و گريست. سپس گفت: «خدايا! گواه باش. جوانى به نبرد آنها مى رود كه از نظر صورت و سيرت و سخن گفتن، شبيه ترينِ مردم به پيامبر توست و ما هر گاه مشتاق پيامبرت مى شديم، به او مى نگريستيم». سپس، بانگ برآورد و فرمود: «اى پسر سعد! خداوند، رَحِمت را قطع كند، همان گونه كه رَحِم مرا قطع كردى». سپس على اكبر عليه السلام به پيش آمد و به سختى با دشمن جنگيد و گروه فراوانى را كُشت. سپس به نزد پدرش باز گشت و گفت: اى پدر! تشنگى، مرا كُشت و سنگينىِ آهن [زره

مقاتل الطالبيّين:مدائنى مى گويد: عبّاس بن محمّد بن رَزين، از على بن طلحه و ابومِخنَف، از عبد الرحمان بن يزيد بن جابر، از حُمَيد بن مسلم؛ و نيز عمر بن سعد بصرى، از ابو مِخَنف، از زُهَير بن عبد اللّه خَثعَمى؛ و همچنين، احمد بن سعيد، از يحيى بن حسن علوى، از بَكْر بن عبد الوهّاب، از اسماعيل بن ابى ادريس، از پدرش، از صادق عليه السلام، از پدرش باقر عليه السلام، برايم نقل كرده اند كه مجموع هر سه نقل، اين است: نخستين كُشته خاندان ابو طالب در كنار حسين عليه السلام، فرزندش على اكبر بود. او بر دشمن، هجوم مى بُرد و مى گفت: من على، پسر حسين بن على ام.به خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم، از اين شَبَث [بن رِبْعى] و از شمرِ پَست.شما را [آن قدر] با شمشير مى زنم، تا اين

المناقب، ابن شهرآشوب:على اكبر عليه السلام، فرزند حسين عليه السلام، پيش آمد. او جوانى هجده ساله (و گفته شده كه 25 ساله) بود و صورت و سيرت و سخن گفتنش به پيامبر صلى الله عليه و آله مى مانْد. او رَجَز مى خواند و مى گفت: من على، پسر حسين بن على امكه جدّ پدرى شان پيامبر صلى الله عليه و آله است. به خانه خدا سوگند كه ما به داشتن وصى، شايسته تريمو به خدا سوگند كه بى نسب (ابن زياد)، نمى تواند بر ما حكم براند! شما را با شمشير مى زنم و از پدرم، حمايت مى كنمو [آن قدر] با نيزه شما را مى زنم تا اين كه خم شود شمشير زدنِ جوان هاشمىِ عَلَوى. آن گاه، هفتاد تن از جنگجويان آنان را كُشت. سپس به سوى پدرش باز گشت و در حالى كه زخم هايى به او رسيده بود، گفت: اى پدر! تشنه ام. حسين عليه السلام

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:على اكبر عليه السلام ـ كه مادرش ليلا، دختر ابى مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى و آن هنگام، هجده ساله بود ـ، گام پيش نهاد. هنگامى كه حسين عليه السلام او را ديد، محاسن سپيدش را رو به آسمان كرد و گفت: «خدايا! تو بر اين قوم، گواه باش كه جوانى به سوى آنان رفت كه از نظر صورت، سيرت و سخن گفتن، شبيه ترين مردم به پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله بود و ما هر گاه مشتاق روى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى شديم، به روى او مى نگريستيم. خدايا! بركت هاى زمين را از آنان، باز دار و چون چنين كردى، آنها را دچار تفرقه و گروه گروه كن و هر يك را به راهى ببر و حاكمان را هيچ گاه از آنان، راضى مدار، كه آنانْ ما را دعوت كردند تا يارى مان دهند؛ امّا بر ما هجوم آوردند كه با ما بجنگند و

الملهوف:هنگامى كه حسين عليه السلام، شهادت جوانان و محبوبانش را ديد، تصميم گرفت كه خود به ميدان برود و ندا داد: «آيا مدافعى هست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، دفاع كند؟ آيا يكتاپرستى هست كه در باره ما از خدا بترسد؟ آيا دادرسى هست كه به خاطر خدا، به داد ما برسد؟ آيا يارى دهنده اى هست كه به خاطر خدا، ما را يارى دهد؟». پس صداى زنان، به ناله برخاست. امام عليه السلام، به جلوى درِ خيمه آمد و به زينب عليهاالسلامفرمود: «كودك خُردسالم را به من بده تا با او، خداحافظى كنم». او را گرفت و مى خواست او را ببوسد كه حَرمَلة بن كاهِل، تيرى به سوى او انداخت كه در گلويش نشست و او را ذبح كرد. امام عليه السلام به زينب عليهاالسلام فرمود: «او را بگير!». سپس، كف دستانش را زير خون [گلوى او]گرفت تا

تاريخ الطبرىـ به نقل از ابو مِخنَف ـ: سليمان بن ابى راشد، از حُمَيد بن مسلم برايم نقل كرد كه: وقتى حسين عليه السلام نشست، يكى از كودكانش را برايش آوردند. حسين عليه السلام، او را در دامانش نشاند. اين كودك را عبد اللّه بن حسين پنداشته اند. عُقْبة بن بشير اسدى، گفته است: امام باقر عليه السلام به من فرمود: «ما از شما بنى اسد، خونى طلب داريم». گفتم: گناه من در اين ميان چيست ـ خدايتْ رحمت كند، اى ابو جعفر ـ؟ ماجرا چيست؟ حسين عليه السلام فرمود: «[روز عاشورا،] يكى از كودكان حسين عليه السلام را برايش آوردند. در دامانش نشسته بود كه يكى از شما ـ اى بنى اسد ـ، تيرى به سويش انداخت و او را ذبح كرد. حسين عليه السلام، خونش را گرفت و هنگامى كه كفِ دو دستش از آن خون، پُر شد، آن را بر زمين ريخت و سپس گفت:

مثير الأحزانـ به نقل از حُمَيد بن مسلم ـ: وقتى حسين عليه السلام ديد كه از خاندان و يارانش، جز اندكى باقى نمانده است، برخاست و ندا داد: «آيا كسى هست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دفاع كند؟ آيا يكتاپرستى هست؟ آيا فريادرسى هست؟ آيا ياورى هست؟». صداى مردم، به گريه بلند شد. سپس به جلوى درِ خيمه آمد و فرزندش عبد اللّه را ـ كه خردسال بود ـ، خواست. او را آوردند تا با او خداحافظى كند كه مردى از بنى اسد، تيرى به سوى او انداخت كه در گلويش نشست و او را ذبح كرد. حسين عليه السلام، خون [او] را با كفِ دو دستش گرفت و آن را به سوى آسمان پاشيد و آن گاه گفت: «پروردگارا! اگر يارىِ آسمانى ات را از ما دريغ داشتى، آن را براى جاى بهترى قرار ده و انتقام ما را از اين ستمكاران، بگير». امام باقر عليه

تذكرة الخواصّـ به نقل از هشام بن محمّد ـ: وقتى حسين عليه السلام ديد كه آنها بر كُشتن او پافشارى مى كنند، قرآنى را گرفت و آن را باز كرد و بر سرش نهاد و ندا داد: «كتاب خدا و نيز جدّم محمّد، فرستاده خدا، ميان من و شما [، داورى كند]. اى مردم! براى چه خونم را حلال مى شمريد؟!.». همچنين حسين عليه السلام، به سوى يكى از كودكانش كه از تشنگى مى گريست، رفت. او را بر سرِ دست گرفت و گفت: «اى قوم! اگر بر من رحم نمى كنيد، بر اين كودك، رحم كنيد». در اين حال، مردى از آنان، تيرى به سوى او انداخت و ذبحش كرد. حسين عليه السلام مى گريست و مى گفت: «خدايا! ميان ما و گروهى كه ما را دعوت كردند تا ما را يارى دهند، امّا ما را كُشتند، داورى كن». در اين هنگام، از آسمان، ندايى رسيد: «او را وا گذار ـ اى حسين ـ، كه او