حدیث دربارهعلى اكبر

الأمالي للصدوق عن عبد اللّه بن منصور عن جعفر بن محمّد بن عليّ بن الحسين عن أبيه عن جدّه [زين العابدين] عليهم السلام: إنَّ الحُسَينَ عليه السلام قَد نَزَلَ الرُّهَيمَةَ ۱، فَأَسرى [ابنُ زِيادٍ] إلَيهِ الحُرَّ بنَ يَزيدَ في ألفِ فارِسٍ. فَرَهِقَهُ عِندَ صَلاةِ الظُّهرِ، فَأَمَرَ الحُسَينُ عليه السلام ابنَهُ فَأَذَّنَ وأقامَ، وقامَ الحُسَينُ عليه السلام فَصَلّى بِالفَريقَينِ جَميعا. ۲

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: حسين عليه السلام، در رُهَيمه، ۳ فرود آمد و ابن زياد، حُرّ بن يزيد را با هزار سوار، شبانه به سوى او گسيل كرد. و او هنگام نماز ظهر، به امام عليه السلام رسيد. حسين عليه السلام به پسرش [على اكبر] فرمان داد تا اذان و اقامه بگويد. سپس، حسين عليه السلام قامت بست و هر دو گروه، با او نماز خواندند.

۱.راجع: الخريطة رقم 4 في آخر مجلّد 5.

۲.الأمالي للصدوق: ص 218 ح 239، بحار الأنوار: ج 44 ص 314.

۳.ر. ك: نقشه شماره 4 در پايان جلد 5.

کلیدواژه‌ها زندگی خانوادگی امام حسین علیه السلام فرزندان علی اکبر مقدمه گزیده +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الطبقات الكبرى (الطبقة الخامسة من الصحابة):مردى از شاميان، على اكبر، فرزند حسين عليه السلام را ـ كه مادرش آمنه، دختر ابو مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى بود، و مادر آمنه نيز دختر ابو سفيان بن حَرب (جدّ يزيد) بود ـ، فرا خواند و گفت: تو با امير مؤمنان [يزيد]، خويشاوندى دارى و به او نزديكى. اگر بخواهى، ما به تو امان مى دهيم و به هر كجا كه دوست داشتى، برو! على اكبر گفت: «بدان كه ـ به خدا سوگند ـ رعايتِ خويشاوندىِ پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، لازم تر از رعايت خويشاوندى ابو سفيان است!». سپس، به او هجوم بُرد و چنين سرود: من على، پسر حسين بن على ام.به خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم از شمر و عمر [بن سعد] و ابن زياد! مردى از بنى عبد قيس به نام مُرّة بنِ مُنقِذ بن نُعمان، به او حمله كرد و نيزه اى بر او زد. على اكبر عليه السلام را بُردند و نزديك پدرش، بر زمين نهادند. حسين عليه السلام، خطاب به او فرمود: «پسر عزيزم! تو را كُشتند. دنيا، پس از تو ويران باد!». آن گاه، او را به خود چسبانْد تا جان داد. همچنين حسين عليه السلام گفت: «خدايا! ما را خواندند تا يارى مان دهند؛ ولى ما را وا نهادند و ما را كُشتند. خدايا! باران را از آنان، دريغ بدار و بركت هاى زمين را از آنان، باز دار و اگر هم مدّتى بهره مندشان كردى، دچار اختلاف و تفرقه شان كن و هر يك را به راهى ببر و هيچ گاه، حاكمان را از آنها، راضى مگردان».

الأمالى، صدوقـ به نقل از عبد اللّه بن منصور، از امام جعفر صادق، از پدرش امام باقر، از جدّش امام زين العابدين عليهم السلام ـ: هنگامى كه على اكبر عليه السلام براى مبارزه به سوى دشمن رفت، چشمان حسين عليه السلام، گريان شد و گفت: «خدايا! تو بر ايشان گواه باش، كه فرزند پيامبرت و شبيه ترينِ مردم به او در صورت و سيرت، به سوى آنان مى رود». على اكبر عليه السلام نيز چنين رَجَز مى خواند: من على، پسر حسين بن على امبه خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله، نزديك تريم. آيا نمى بينيد كه چگونه از پدرم، حمايت مى كنم؟ آن گاه، ده تن از آنان را كُشت و سپس به نزد پدرش باز گشت و گفت: اى پدر! تشنه ام. حسين عليه السلام فرمود: «شكيبايى كن، پسر عزيزم! جدّت با كاسه اى پُر به تو مى نوشانَد». او باز گشت و جنگيد و 44 تن از دشمنان را كُشت و سپس، به شهادت رسيد. درود خدا بر او باد!

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمى:على اكبر عليه السلام ـ كه مادرش ليلا، دختر ابى مُرّة بن عُروة بن مسعود ثقفى و آن هنگام، هجده ساله بود ـ، گام پيش نهاد. هنگامى كه حسين عليه السلام او را ديد، محاسن سپيدش را رو به آسمان كرد و گفت: «خدايا! تو بر اين قوم، گواه باش كه جوانى به سوى آنان رفت كه از نظر صورت، سيرت و سخن گفتن، شبيه ترين مردم به پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله بود و ما هر گاه مشتاق روى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى شديم، به روى او مى نگريستيم. خدايا! بركت هاى زمين را از آنان، باز دار و چون چنين كردى، آنها را دچار تفرقه و گروه گروه كن و هر يك را به راهى ببر و حاكمان را هيچ گاه از آنان، راضى مدار، كه آنانْ ما را دعوت كردند تا يارى مان دهند؛ امّا بر ما هجوم آوردند كه با ما بجنگند و ما را بكُشند». آن گاه، حسين عليه السلام بر عمر بن سعد، بانگ بر آورد كه: «چه مى خواهى؟ خداوند، خويشاوندىِ تو را قطع كند و كارت را بر تو مبارك نگردانَد و كسى را بر تو مسلّط كند كه تو را در بسترت بكُشد، همان گونه كه خويشان مرا از ميان بردى و نزديكى ام به پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را پاس نداشتى». آن گاه، صدايش را بلند كرد و [اين آيه را] قرائت كرد: «خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد. آنها دودمانى بودند كه برخى، از برخى ديگر گرفته شده بودند؛ و خداوند، شنوا و داناست» ». سپس على اكبر عليه السلام، حمله بُرد و چنين رَجَز خواند: من على، پسر حسين بن على ام.به خانه خدا سوگند كه ما به پيامبر صلى الله عليه و آله نزديك تريم. و به خدا سوگند كه بى نَسَب (ابن زياد)، نمى تواند بر ما حكم برانَد.شما را [آن قدر] با نيزه مى زنم تا اين كه خم شود [و آن قدر] شما را با شمشير مى زنم تا آن كه در هم پيچد؛زدنِ جوان هاشمىِ علوى. وى، پيوسته مى جنگيد تا ضجّه كوفيان، از فراوانىِ كُشتگانشان، بلند شد. حتّى روايت شده كه او با وجود تشنگى، صد و بيست مرد از آنان را كُشت. سپس به سوى پدرش باز گشت و در حالى كه زخم هاى فراوانى به او زده بودند، گفت: اى پدر! تشنگى مرا كُشت و سنگينىِ آهن، تاب مرا بُرد. آيا آبى براى نوشيدن هست تا با آن در برابر دشمن، نيرو بيابم؟ حسين عليه السلام گريست و فرمود: «اى پسر عزيزم! بر محمّد و على و پدرت، سخت است كه از آنان، چيزى بخواهى و آن را اجابت نكنند، و از آنان، يارى بخواهى و تو را يارى نكنند. پسر عزيزم! زبانت را [بيرون] بياور». آن گاه، زبانش را گرفت و آن را مكيد. سپس، انگشترش را به او داد و فرمود: «اين انگشتر را به دهانت بگير و براى نبرد با دشمنت، باز گرد كه من، اميد مى برَم كه شب نرسيده، از كاسه لبريز جدّت، چنان شربتى بنوشى كه پس از آن، ديگر هرگز تشنه نشوى». پس على اكبر عليه السلام به ميدان باز گشت و حمله بُرد و چنين رَجَز مى خواند: حقيقتِ جنگ، نمايان شده استو پس از آن، راستى و پايدارى، آشكار مى شود. به خداى صاحب عرش، سوگند، نه شما را رها مى كنيمو نه شمشيرهايمان را غلاف مى كنيم. او به جنگ، ادامه داد و دويست نفر را كُشت. سپس، مُنقِذ بن مُرّه عبدى، ضربه اى بر فرقِ سرش زد كه او را به زمين انداخت. [ديگر] سپاهيان نيز شمشيرهايشان را بر او فرود آوردند. او از گردن اسب، آويخت. اسب، او را به ميان دشمن بُرد و آنان، او را با شمشيرهايشان، تكّه تكّه كردند. چون جان به گلويش رسيد، با بالاترين صدايش ندا داد: اى پدر! اين، جدّم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله است كه با كاسه لبريزش، به من شربتى نوشانْد كه پس از آن، هرگز تشنه نخواهم شد و به تو مى فرمايد: «بشتاب كه كاسه اى برايت، نگاه داشته اند!». حسين عليه السلام، بانگ بر آورد: «خداوند، بكُشد كسانى را كه تو را كُشتند، اى پسر عزيزم! چه قدر در برابر خدا و بر هتك حرمت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، گستاخ بودند! دنيا، پس از تو، ويران باد!». حُمَيد بن مسلم مى گويد: گويى هم اينك به زنى مى نگرم كه به سان خورشيدِ هنگام طلوع، به شتاب، بيرون مى آيد و آه و ناله سرداده، فرياد مى كشد: واى، محبوب من! واى، ميوه دلم و نور چشمم! در باره اش پرسيدم. گفتند او زينب، دختر على است. سپس، آمد تا خود را بر روى [پيكر] او انداخت. حسين عليه السلام به سوى او آمد و دستش را گرفت و [بلند كرد و] به خيمه اش باز گردانْد. آن گاه، با جوانان [خاندان خود] به سوى فرزندش رفت و فرمود: «برادرتان را ببريد!» آنها، او را از آن جايى كه بر زمين افتاده بود، برداشتند و آوردند و پيشِ روى خيمه اى نهادند كه جلوى آن مى جنگيدند.