تاريخ الطبرىـ به نقل از عُقْبه سَمعان ـ: از مدينه بيرون رفتيم و راه بزرگ (اصلى) را پيش گرفتيم. خاندان حسين عليه السلام به وى گفتند: بهتر، آن است كه از راه بزرگ (اصلى) صرف نظر كنى تا تعقيب كنندگان به تو نرسند، چنان كه ابن زبير، چنين كرد. فرمود: «نه، به خدا! از اين راه، جدا نمى شوم تا خدا، هر چه را دوست مى دارد، پيش آوَرَد». عبد اللّه بن مطيع، به پيشواز ما آمد ۳ و به حسين عليه السلام گفت: فدايت شوم! كجا مى روى؟ فرمود: «اكنون به سوى مكّه مى روم و پس از آن، از خدا، خير مى جويم». گفت: خدا، براى تو خير بخواهد و ما را فداى تو كند! اگر به مكّه رفتى، مبادا به كوفه نزديك شوى كه شهرى است شوم! پدرت، آن جا كشته شد و برادرت را بى يار گذاشتند و به غافلگيرى، ضربتى به وى زدند كه نزديك بود او را بكشد.

أنساب الأشراف:حسين عليه السلام رو به سوى مكّه نهاد. عبد اللّه بن مطيع عَدَوى، از قريش، به ديدار او رفت و به وى گفت: فدايت گردم! كجا مى روى؟ فرمود: «اكنون به مكّه مى روم و پس از رسيدن به مكّه، از خدا خير مى جويم». گفت: خدا برايت خير بخواهد ـ اى فرزند دختر پيامبر ـ و مرا فدايت گَرداند! چون به مكّه وارد شدى، از خدا پروا كن و به كوفه نرو كه شهرى است شوم. در آن جا پدرت كشته شد و برادرت ضربت خورد. نظر من، اين است كه به حرم بروى و در آن جا بمانى، كه تو سَرور عرب هستى و مردم حجاز، هرگز كسى را به جاى تو نمى گيرند. به خدا سوگند، اگر تو نابود شوى، ما پس از تو به بردگى خواهيم رفت. نيز گفته مى شود: حسين عليه السلام را در آبگاهى در مسير راه، هنگامى كه از مكّه به كوفه روى آورْد، ديد و به او گفت: نظر

الأخبار الطِّوال:حسين عليه السلام داشت منزل ها را در مى نورديد كه عبد اللّه بن مطيع ـ كه از مكّه به سوى مدينه باز مى گشت ـ با ايشان رو به رو شد و گفت: كجا مى روى؟ حسين عليه السلام فرمود: «اكنون به مكّه!». گفت: خدا، برايت خير بخواهد! من پيشنهادى دارم. حسين عليه السلام فرمود: «چيست؟». گفت: چون به مكّه وارد شدى و خواستى از آن جا به شهرى از شهرها بروى، زينهار از كوفه كه شهر بدشگونى است. پدرت در آن، كشته شد و برادرت در آن، تنها ماند و با نيزه، چنان به او شبيخون زدند كه نزديك بود كشته شود. همنشين حرم باش كه مردم حجاز، هيچ كس را به جاى تو برنمى گيرند. سپس پيروان خويش را از هر سرزمينى فرا بخوان، كه همگى به تو مى پيوندند. حسين عليه السلام به او فرمود: «خدا، آنچه را دوست دارد، رقم مى زند»

الفتوح:در آن هنگام كه حسين عليه السلام اين چنين در ميان مكّه و مدينه بود، عبد اللّه بن مطيعِ عَدَوى، با او رو به رو شد و گفت: كجا مى روى، اى ابا عبد اللّه؟! فدايت شوم! فرمود: «اينك به سوى مكّه مى روم و چون بدان جا رسيدم، از خدا مى خواهم كه از آن پس، خير پيش آورد». عبد اللّه بن مطيع به او گفت: خدا برايت ـ اى فرزند دختر پيامبر خدا ـ در اين تصميمى كه دارى، خير بخواهد! من پيشنهادى دارم. از من بپذير. حسين عليه السلام فرمود: «پيشنهادت چيست، اى ابن مطيع؟». گفت: چون به مكّه رسيدى، زينهار كه كوفيان فريبت ندهند، كه پدرت در آن جا كشته شد و برادرت با نيزه اى كه نزديك بود به كشتن او بينجامد، آسيب ديد. پس در حرم نشيمن گير كه تو سالار عرب در اين روزگارى. به خدا، اگر كشته شوى، دودمانت با مرگ تو

العقد الفريدـ به نقل از ابو عبيد قاسم بن سلّام ـ: حسين عليه السلام مركبش را خواست و بر آن سوار شد و از راه اصلى به سوى مكّه ره سپار شد. ابن زبير نيز بر مركبش بِرذَون ۴ نشست و راه عَرْج ۵ را پيش گرفت، تا به مكّه وارد شد. حسين عليه السلام رفت تا بر عبد اللّه بن مطيع وارد شد و او بر كنار چاهش بود. حسين عليه السلام آن جا فرود آمد. به حسين عليه السلام گفت: اى ابا عبد اللّه! پس از تو، خدا، ما را از آب پاكيزه سيراب نكند! كجا مى روى؟ فرمود: «عراق». گفت: سبحان اللّه! چرا؟ فرمود: «معاويه مُرد و بيش از يك خورجين نامه نوشته اند». گفت: اى ابا عبد اللّه! چنين نكن. به خدا، پدرت را كه از تو بهتر بود، نگاه نداشتند. پس چگونه تو را نگاه مى دارند؟ به خدا سوگند كه اگر كشته شوى، پس از تو هيچ حرمتى

الطبقات الكبرىـ به نقل از ابو عون ـ: حسين عليه السلام چون از مدينه به سوى مكّه روانه شد، به ابن مطيع ـ كه چاه خود را حفر مى كرد ـ رسيد. ابن مطيع به او گفت: پدر و مادرم به فدايت! كجا؟ فرمود: «به مكّه مى روم.» و يادآورى كرد كه شيعيانش در كوفه، به او نامه نوشته اند. ابن مطيع به او گفت: پدر و مادرم به فداى تو! ما را از خويش بهره مند كن و به سوى آنان نرو. ولى حسين عليه السلام نپذيرفت. ابن مطيع به او گفت: اين چاه را تازه به آب رسانده ايم و امروز، اوّلين بار، مقدارى آب با دَلْو براى ما بيرون آمده است. دعا كن كه خدا براى ما در آن، بركت قرار دهد. فرمود: «از آبش برگير». او با دَلْو از آن آب براى حسين عليه السلام آورد و وى از آن نوشيد و مَزه مَزه كرد و سپس آن را به چاه برگرداند. آب آن، گوارا

تاريخ الطبرىـ به نقل از محمّد بن قيس ـ: پس از آن، حسين عليه السلام به سوى كوفه روان بود تا به يكى از آبگاه هاى عرب رسيد. عبد اللّه بن مُطيعِ عَدَوى را ديد كه آن جا فرود آمده است. او چون حسين عليه السلام را ديد، پيش پاى وى برخاست و گفت: اى پسر پيامبر خدا! پدر و مادرم به فدايت! براى چه آمده اى؟ و او را در بر گرفت و فرود آورد. حسين عليه السلام به او فرمود: «معاويه ـ چنان كه شنيده اى ـ مُرده است و مردم عراق به من [نامه]نوشته اند و مرا به سوى خويش خوانده اند». عبد اللّه بن مطيع گفت: اى پسر پيامبر خدا! تو را به خدا، مگذار حرمت اسلام بشكند. تو را به خدا، حرمت پيامبر صلى الله عليه و آله را حفظ كن. تو را به خدا، حرمت عرب را حفظ كن. به خدا، اگر آنچه را بنى اميّه به دست دارند، مطالبه كنى، حتما تو

الإرشاد:پس حسين عليه السلام از منزل حاجِز، حركت كرد و به سوى كوفه آمد تا به آبى از آب هاى عرب رسيد كه عبد اللّه بن مطيعِ عَدَوى، در كنار آن فرود آمده بود. او چون حسين عليه السلام را ديد، پيش پاى ايشان برخاست و گفت: پدر و مادرم به فدايت، اى فرزند پيامبر خدا! چه چيزى تو را به اين جا كشانده است؟ سپس، ايشان را در بر گرفت و فرود آورد. حسين عليه السلام به او فرمود: «از مرگ معاويه كه خبر دارى. مردم عراق، [نامه]نوشته اند و مرا به سوى خود، فرا خوانده اند». عبد اللّه بن مطيع به او گفت: اى فرزند پيامبر خدا! خدا را به تو يادآور مى شوم كه مبادا حرمت اسلام، شكسته شود! تو را به خدا، در باره حرمت قريش و حرمت عرب، سوگند مى دهم. به خدا، اگر آنچه را كه در دستان بنى اميّه است، بخواهى، حتما تو را مى كشند

تاريخ الطبرىـ به نقل از عمر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام مخزومى ۷ ـ: چون نامه هاى مردم عراق به حسين عليه السلام رسيد و او آماده سفر به عراق شد، نزد او آمدم و در مكّه بر او وارد شدم. پس خدا را سپاس گفتم و ستايش كردم و آن گاه گفتم: امّا بعد، ـ اى پسرعمو ـ براى كارى، پيش تو آمده ام و مى خواهم از روى نيكخواهى، آن را به تو يادآور شوم. اگر مرا خيرخواهِ خود مى دانى، بگويم؛ وگر نه از آنچه مى خواهم بگويم، خوددارى مى ورزم. فرمود: «بگو. به خدا سوگند، تو را بدعقيده و دوستدار كار زشت و امور ناپسند نمى پندارم». به وى گفتم: به من خبر رسيده كه تو آهنگ حركت به عراق دارى و من از رفتن تو، نگرانم. تو به سرزمينى مى روى كه كارگزاران و فرمان روايانش در آن هستند و بيت المال، در كفشان است و مردم، بردگان اين

الفتوح:حسين عليه السلام آهنگ حركت به سوى عراق كرد. عمر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام مخزومى، بر وى وارد شد و گفت: اى پسر دختر پيامبر خدا! براى خواسته اى نزد تو آمده ام و مى خواهم آن را بيان كنم. من در اين خواسته، اهل نيرنگ نيستم. آيا آن را از من مى شنوى؟ حسين عليه السلام فرمود: «بگو. به خدا سوگند، تو نزد من، بدعقيده نيستى. هر چه دوست دارى، بگو». او گفت: به من خبر رسيده كه به عراق مى روى و من، از اين سفر براى تو بيمناكم. تو بر مردمى وارد مى شوى كه فرمان روايانشان در آن جا حضور دارند و بيت المال، در اختيار آنهاست و من بيم آن دارم كه آن كسى كه تو نزد او از پدر و مادرش عزيزترى، به خاطر درهم و دينار دنيا، با تو بجنگد. از خدا، پروا كن و از اين حرم، بيرون مرو. حسين عليه السلام به وى فرمود:

الملهوفـ به نقل از محمّد بن عمر ـ: از پدرم عمر بن على بن ابى طالب شنيدم كه براى دايى هايم، خاندان عقيل، صحبت مى كرد و مى گفت: چون برادرم حسين، از بيعت با يزيد در مدينه سر باز زد، نزد او رفتم و او را تنها يافتم. به وى گفتم: جانم فدايت، اى ابا عبد اللّه! برادرت حسن، از پدرت برايم چنين نقل كرد. [در اين هنگام]گريه و اشك، امانم ندادند و صداى هق هق گريه ام بلند شد. حسين، مرا در آغوش گرفت و فرمود: «برايت نقل كرد كه من كشته مى شوم؟». گفتم: حاشا كه چنين بگويد، اى پسر پيامبر خدا! فرمود: «تو را به جان پدرت سوگند مى دهم، آيا از كشته شدن من خبر داد؟». گفتم: آرى. پس چرا دست نمى دهى و بيعت نمى كنى؟ فرمود: «پدرم خبر داد كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله او را از كشته شدن او و من، باخبر ساخت و اين

الإرشادـ به نقل از عبد اللّه بن سليمان اسدى و مُنذِر بن مُشمَعِل اسدى ـ: چون سحرگاه شد، حسين عليه السلام دستور داد كه يارانش بسيار آب بر دارند. آن گاه رفت تا به منزل عَقَبه ۴ رسيد و در آن، فرود آمد. پيرمردى از بنى عِكرِمه به نام عمرو بن لوذان به ديدارش آمد. از او پرسيد: كجا مى روى؟ حسين عليه السلام به او فرمود: «كوفه». پيرمرد گفت: تو را به خدا، باز گرد. به خدا سوگند، جز به سوى نيزه ها و تيزىِ شمشيرها نمى روى و اينان كه به سوى تو نامه فرستاده اند، اگر تضمين مى كردند كه عهده دار جنگ به همراه تو شوند و زمينه ها را هموار مى كردند و آن گاه به سوى آنان مى رفتى، درست بود؛ ولى با اين شرايطى كه مى گويى، صلاح نمى بينم كه به كوفه بروى. حسين عليه السلام به او فرمود: «اى عبد اللّه! رأى صحيح، بر