عمر بن عبد الرحمان

تاريخ الطبرىـ به نقل از عمر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام مخزومى ۷ ـ: چون نامه هاى مردم عراق به حسين عليه السلام رسيد و او آماده سفر به عراق شد، نزد او آمدم و در مكّه بر او وارد شدم. پس خدا را سپاس گفتم و ستايش كردم و آن گاه گفتم: امّا بعد، ـ اى پسرعمو ـ براى كارى، پيش تو آمده ام و مى خواهم از روى نيكخواهى، آن را به تو يادآور شوم. اگر مرا خيرخواهِ خود مى دانى، بگويم؛ وگر نه از آنچه مى خواهم بگويم، خوددارى مى ورزم. فرمود: «بگو. به خدا سوگند، تو را بدعقيده و دوستدار كار زشت و امور ناپسند نمى پندارم». به وى گفتم: به من خبر رسيده كه تو آهنگ حركت به عراق دارى و من از رفتن تو، نگرانم. تو به سرزمينى مى روى كه كارگزاران و فرمان روايانش در آن هستند و بيت المال، در كفشان است و مردم، بردگان اين

الفتوح:حسين عليه السلام آهنگ حركت به سوى عراق كرد. عمر بن عبد الرحمان بن حارث بن هشام مخزومى، بر وى وارد شد و گفت: اى پسر دختر پيامبر خدا! براى خواسته اى نزد تو آمده ام و مى خواهم آن را بيان كنم. من در اين خواسته، اهل نيرنگ نيستم. آيا آن را از من مى شنوى؟ حسين عليه السلام فرمود: «بگو. به خدا سوگند، تو نزد من، بدعقيده نيستى. هر چه دوست دارى، بگو». او گفت: به من خبر رسيده كه به عراق مى روى و من، از اين سفر براى تو بيمناكم. تو بر مردمى وارد مى شوى كه فرمان روايانشان در آن جا حضور دارند و بيت المال، در اختيار آنهاست و من بيم آن دارم كه آن كسى كه تو نزد او از پدر و مادرش عزيزترى، به خاطر درهم و دينار دنيا، با تو بجنگد. از خدا، پروا كن و از اين حرم، بيرون مرو. حسين عليه السلام به وى فرمود: