پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به پرسش درباره صحف ابراهيم عليه السلام ـ: [در صحف ابراهيم عليه السلام آمده بود:] «خردمند، تا خِردش برجاست، بايد اوقاتى را براى خود در نظر گيرد: وقتى براى راز و نياز با پروردگارش، وقتى براى حسابرسى از خود، وقتى براى انديشيدن در آنچه خداوند عز و جل در حقّ او كرده است، و وقتى كه در آن براى استفاده از بهره هاى حلالش خلوت گزيند؛ زيرا كه اين وقت (بهره مندى از لذّت حلال)، كمكى است براى آن اوقات [ديگر] و آسايش يافتن دل ها و زدودن پريشانى آنها.

امام على عليه السلام:براى مؤمن سه وقت است: وقتى براى راز و نياز با پروردگارش؛ وقتى براى سر و سامان دادن به زندگى اش؛ و وقتى براى پرداختن به كامجويى هاى حلال و زيبايش.

امام كاظم عليه السلام:در آن بكوشيد كه اوقاتتان، چهار بخش باشد: بخشى براى راز و نياز با خداوند؛ بخشى براى كار معاش؛ بخشى براى معاشرت با برادران و دوستان مورد اعتماد، آنان كه عيب هايتان را به شما گوشزد مى كنند و با شما خالص و يكرنگ اند؛ و بخشى براى بهره بردارى از لذّت هاى حلالتان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:چهار خصلت است كه هر كه دارا باشد، در آن روزِ وحشتناك بزرگ (قيامت)، آسوده است:. و هرگاه حاجتى داشته باشد، از پروردگارش بخواهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ بنده اى نيست كه در وادى اى برود و دو دستش را بگشايد و ذكر خدا بگويد و دعا كند، مگر اين كه خداوند، آن وادى را پُر از ثواب مى كند، خواه آن وادى بزرگ باشد يا كوچك.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ از جمله چيزهايى كه در شب معراج، بر يكى از درهاى دوزخ نوشته ديد ـ: پيش از آن كه از شما حسابرسى شود، به حساب خود برسيد و پيش از آن كه شما را [در قيامت]ملامت كنند، خود به ملامت خويشتن بپردازيد. خدا را بخوانيد، پيش از آن كه بر او درآييد و ديگر، قادر به اين كار نباشيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه بسيار دعا كند، فرشتگان مى گويند: اين، صدايى آشنا و دعايى است كه پذيرفته مى شود و حاجتى است كه برآورده مى گردد.

امام على عليه السلام:خداوند عز و جل به بندگانش مى فرمايد: «اى نيازمندانِ رحمت من! شما را همواره نيازمند خود گردانيده ام و داغِ بندگى در هر وقتى را بر شما نهاده ام. پس، در هر كارى كه مى آغازيد و اميدواريد آن را به پايان برسانيد و به مقصدش برسيد، به من متوسّل شويد؛ زيرا اگر من بخواهم به شما بدهم، هيچ كس نمى تواند مانع شما شود و اگر من بخواهم كه به شما ندهم، هيچ كس نمى تواند به شما بدهد. بنا بر اين، من، سزاوارترين كسى هستم كه از او چيز مى خواهند و شايسته ترين كسى هستم كه به او التماس مى كنند.

امام على عليه السلام:داناترينِ مردم به خدا، پُرخواهش ترينِ آنان از اوست.

امام على عليه السلام:عمل كنيد، كه عمل، سود مى دهد و دعا شنيده مى شود و توبه [به درگاه الهى]بالا مى رود.

امام على عليه السلامـ در حكمت هاى منسوب به ايشان ـ: دعا كردن، موجب افزونى [نعمت]است. ۲

امام صادق عليه السلام:سه چيز است كه با وجود آنها هيچ چيز زيان نمى زند: دعا كردن در هنگام گرفتارى؛ آمرزش خواهى در هنگام گناه؛ و سپاس گزارى در هنگام نعمت.

حلية الأولياءـ به نقل از ثور بن يزيد ـ: در تورات خواندم كه عيسى عليه السلام فرمود: «اى جماعت حواريان! با خدا بسيار سخن گوييد و با مردم، اندكْ هم سخن شويد». حواريان گفتند: با خدا چگونه سخن بگوييم؟ فرمود: «با او در خلوت، راز و نياز كنيد. در خلوت، دعا كنيد».

امام صادق عليه السلامـ درباره اين سخن خداوند عز و جل: «رحمتى را كه خداوند براى مردم بگشايد، بازدارنده اى براى آن نيست» ـ: [مقصود از رحمت] دعاست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دو انسان كه هر دو يكسان عمل كرده اند، وارد بهشت مى شوند، امّا يكى از آن دو، ديگرى را برتر از خود مى بيند. پس مى گويد: پروردگارا! از چه رو او را برترى دادى، در حالى كه عمل هر دوى ما يكسان بوده است؟ خداوند ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد: «او از من درخواست كرد و تو درخواست نكردى».

الزهد، ابن المباركـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! اَوّاه به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است». سپس اين آيه را خواند: «راستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» .

الكافىـ به نقل از زراره ـ: به امام [باقر عليه السلام:]گفتم: «را ستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» ، به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى بسيار دعاكننده».

المعجم الكبيرـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند، فرمود: «او اَوّاه است»؛ چون آن مرد، با قرآن و دعا، بسيار خدا را ياد مى كرد.

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، مردى بود بسيار اهل دعا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت، دل بسته اند؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود، خاكش را بستر، آبش را خوراكِ گوارا و قرآن را جامه زيرين، دعا به [درگاه]خدا را جامه رويين خويش ساخته اند.