حدیث دربارهاهتمام اولياى خدا به دعا

الكافي عن زرارة عن الإمام الباقر عليه السلام، قال:قُلتُ: «إِنَّ إِبْرَ هِيمَ لَأَوَّ هٌ حَلِيمٌ» ؟ قالَ: الأَوّاهُ هُوَ الدَّعّاءُ. ۱

الكافىـ به نقل از زراره ـ: به امام [باقر عليه السلام:]گفتم: «را ستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» ، به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى بسيار دعاكننده».

۱.الكافي: ج 2 ص 466 ح 1، تفسير العيّاشي: ج 2 ص 114 ح 147 وص 154 ح 51 عن عبد الرحمن، دعائم الإسلام: ج 1 ص 166 كلاهما عن الإمام الصادق عليه السلام، تفسير القمّي: ج 1 ص 306، بحار الأنوار: ج 93 ص 293 ح 21.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی دعا و ذکر تشویق کردن به دعا +1 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

الزهد، ابن المباركـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! اَوّاه به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است». سپس اين آيه را خواند: «راستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» .

المعجم الكبيرـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند، فرمود: «او اَوّاه است»؛ چون آن مرد، با قرآن و دعا، بسيار خدا را ياد مى كرد.

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، مردى بود بسيار اهل دعا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت، دل بسته اند؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود، خاكش را بستر، آبش را خوراكِ گوارا و قرآن را جامه زيرين، دعا به [درگاه]خدا را جامه رويين خويش ساخته اند.

امام على عليه السلام:خداوند، بندگانى دارد كه همچون كسى هستند كه به چشم خود ديده اند كه بهشتيان، در بهشتْ جاويدان اند و دوزخيان، در دوزخْ عذاب مى كشند. شب ها به پا مى خيزند و در حالى كه اشك هايشان بر گونه هايشان جارى است، به درگاه پروردگارشان زار مى زنند و «خدايا، خدايا!» مى گويند و آزادى خويش [از عذاب الهى]را مى طلبند.

امام زين العابدين عليه السلام:امير مؤمنان، نماز صبح را خواند و آن گاه، در جاى خود همچنان مانْد تا آن كه آفتاب به اندازه يك نيزه بالا آمد و رو به مردم كرد و فرمود: «به خدا سوگند، من مردمانى را ديده ام كه شب را تا به صبح، با سجده و قيام در برابر پروردگارشان مى گذراندند و يا پيشانى بر خاك داشتند و يا در ركوع بودند؛ چنان كه گويى زوزه آتش در گوش هايشان طنين انداز گشته است. هرگاه در حضورشان ياد خدا مى شد، چون بيد به خود مى لرزيدند. اشارتى است به آيه شريف: «مؤمنان، در واقع، كسانى اند كه هرگاه ياد خدا شود دل هايشان به تپش مى افتد». تو گويى اين مردم، در خواب غفلت فرو رفته اند!». امير مؤمنان، سپس برخاست و تا زنده بود، ديگر كسى او را خندان نديد.

امام باقر عليه السلام:امير مؤمنان، در عراق، نماز صبح را با مردم خواند و پس از پايان نماز به موعظه آنان پرداخت و خود، از ترس خدا گريست و مردم را نيز به گريه انداخت. آن گاه فرمود: «هان! به خدا سوگند، مردمانى را در روزگار دوستم پيامبر خدا به ياد دارم كه شب و روزِ خود را ژوليده موى و پريده رنگ و با شكم هاى گرسنه، سپرى مى كردند؛ پيشانى هايشان چون زانوى بُز پينه بسته بود، شب را به سجده و قيام در برابر پروردگارشان مى گذراندند، در قيام و در سجود، با پروردگارشان راز و نياز مى كردند و آزادى خويش از آتش [دوزخ]را از او مى طلبيدند. به خدا سوگند كه با اين وصف، پيوسته [از عذاب الهى]ترسان و بيمناك بودند».

امام على عليه السلامـ در وصف پيروان اهل بيت عليهم السلام ـ: رنگِ رخسارشان از شب خيزى زرد است.، لبانشان از بسيارىِ دعا، خشكيده است و گَرد خاكساران بر [چهره]آنان است.