اهتمام اولياى خدا به دعا

الزهد، ابن المباركـ به نقل از عبد اللّه بن شدّاد ـ: مردى گفت: اى پيامبر خدا! اَوّاه به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى كسى كه خاكسار و بسيار اهل دعا و زارى است». سپس اين آيه را خواند: «راستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» .

الكافىـ به نقل از زراره ـ: به امام [باقر عليه السلام:]گفتم: «را ستى كه ابراهيم، اَوّاه و بردبار بود» ، به چه معناست؟ فرمود: «اَوّاه، يعنى بسيار دعاكننده».

المعجم الكبيرـ به نقل از عقبة بن عامر ـ: پيامبر خدا، درباره مردى كه او را «ذوالبِجادين» مى گفتند، فرمود: «او اَوّاه است»؛ چون آن مرد، با قرآن و دعا، بسيار خدا را ياد مى كرد.

امام صادق عليه السلام:امير مؤمنان، مردى بود بسيار اهل دعا.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به ابو ذر ـ: اى ابو ذر! خوشا به حال آنان كه از دنيا دل بركَنْده اند و به آخرت، دل بسته اند؛ همانان كه زمين خدا را فرشِ خود، خاكش را بستر، آبش را خوراكِ گوارا و قرآن را جامه زيرين، دعا به [درگاه]خدا را جامه رويين خويش ساخته اند.

امام على عليه السلام:خداوند، بندگانى دارد كه همچون كسى هستند كه به چشم خود ديده اند كه بهشتيان، در بهشتْ جاويدان اند و دوزخيان، در دوزخْ عذاب مى كشند. شب ها به پا مى خيزند و در حالى كه اشك هايشان بر گونه هايشان جارى است، به درگاه پروردگارشان زار مى زنند و «خدايا، خدايا!» مى گويند و آزادى خويش [از عذاب الهى]را مى طلبند.

امام زين العابدين عليه السلام:امير مؤمنان، نماز صبح را خواند و آن گاه، در جاى خود همچنان مانْد تا آن كه آفتاب به اندازه يك نيزه بالا آمد و رو به مردم كرد و فرمود: «به خدا سوگند، من مردمانى را ديده ام كه شب را تا به صبح، با سجده و قيام در برابر پروردگارشان مى گذراندند و يا پيشانى بر خاك داشتند و يا در ركوع بودند؛ چنان كه گويى زوزه آتش در گوش هايشان طنين انداز گشته است. هرگاه در حضورشان ياد خدا مى شد، چون بيد به خود مى لرزيدند. ۴ تو گويى اين مردم، در خواب غفلت فرو رفته اند!». امير مؤمنان، سپس برخاست و تا زنده بود، ديگر كسى او را خندان نديد.

امام باقر عليه السلام:امير مؤمنان، در عراق، نماز صبح را با مردم خواند و پس از پايان نماز به موعظه آنان پرداخت و خود، از ترس خدا گريست و مردم را نيز به گريه انداخت. آن گاه فرمود: «هان! به خدا سوگند، مردمانى را در روزگار دوستم پيامبر خدا به ياد دارم كه شب و روزِ خود را ژوليده موى و پريده رنگ و با شكم هاى گرسنه، سپرى مى كردند؛ پيشانى هايشان چون زانوى بُز پينه بسته بود، شب را به سجده و قيام در برابر پروردگارشان مى گذراندند، در قيام و در سجود، با پروردگارشان راز و نياز مى كردند و آزادى خويش از آتش [دوزخ]را از او مى طلبيدند. به خدا سوگند كه با اين وصف، پيوسته [از عذاب الهى]ترسان و بيمناك بودند».

امام على عليه السلامـ در وصف پيروان اهل بيت عليهم السلام ـ: رنگِ رخسارشان از شب خيزى زرد است.، لبانشان از بسيارىِ دعا، خشكيده است و گَرد خاكساران بر [چهره]آنان است.

امام باقر عليه السلامـ به عمرو بن ابى مقدام ـ: اى ابو مقدام! پيروان على، پريده رنگ و نزار و تكيده اند، لبانشان خشكيده است. چون تاريكى شب، آنان را فراگيرد، زمين را فرش خود مى سازند و پيشانى هايشان را بر خاك مى گذارند. بسيار سجده مى كنند، فراوان اشك مى ريزند، فراوان دعا مى كنند و فراوان مى گِريند. در حالى كه مردم شادند، آنان، اندوهناك اند.

امام باقر عليه السلام:سليمان بن داوود عليه السلام گفت: «آنچه به مردم داده شده و نشده است، به ما داده شد و آنچه به مردم آموخته شده و نشده است، به ما آموخته شد. با اين وصف، چيزى برتر از خداترسى در نهان و آشكار، ميانه روى در توانگرى و نادارى، حق گويى در حال خوشى و خشم، و زارى به درگاه خداوند عز و جل در همه حال، نيافتيم».