امام باقر عليه السلام:پدرم مى فرمود: بهترين كارها كشاورزى است؛ چيزى را مى كارى و نيك و بد از آن مى خورند. نيكوكار مى خورد و برايت از خدا آمرزش مى طلبد و بدكار مى خورد و آنچه خورده او را لعن و نفرين مى كند و چرندگان و پرندگان نيز از آن بهره مند مى شوند.

امام صادق عليه السلام:شش چيز است كه مؤمن بعد از مرگ خود از آنها بهره مند مى شود: فرزند صالحى كه براى او آمرزش بطلبد، قرآنى كه از روى آن تلاوت مى كند، چاهى كه حفر مى نمايد و درختى كه مى نشاند و نهر آبى كه در راه خدا جارى و وقف مى كند و سنّت (روش) پسنديده اى كه از خود بر جاى مى گذارد و بعد از او به آن عمل مى شود.

امام صادق عليه السلام:از رسول خدا صلى الله عليه و آله سؤال شد: كدام مال بهتر است؟ فرمود: زراعتى كه صاحبش بكارد و به آن رسيدگى كند و در روز برداشت، حق و حقوق آن را بپردازد.

امام صادق عليه السلام:از رسول خدا صلى الله عليه و آله سؤال شد: بعد از گاو، كدام ثروت بهتر است؟ فرمود: آن ريشه داران در گِل و لاى، و ميوه دهندگان در خشكسالى (درختان خرما).

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه درختى بنشاند و آن درخت به بار نشيند، خداوند به اندازه اى كه آن درخت ميوه دهد، او را پاداش عطا فرمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر مسلمانى درختى بنشاند، يا زراعتى بكارد و انسانى يا پرنده اى يا چرنده اى از محصول آن بخورد، براى وى صدقه محسوب شود.

امام باقر عليه السلام:امير المؤمنين عليه السلام مى فرمود: هر كه با وجود داشتن آب و خاك نيازمند باشد، خدا [از رحمت خود]دورش گرداند.

امام صادق عليه السلام:كشاورزان گنجهاى مردمند، بذر پاكيزه اى را مى كارند كه خداوند عزّ و جلّ آن را برآورده است. مقام آنان در روز قيامت از همگان بهتر و قرب و منزلتشان از همه بيشتر است و «مبارك» خوانده مى شوند.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «و مؤمنان بايد به خدا توكّل كنند» ـفرمود: منظور از مؤمنان، كشاورزان است.

امام صادق عليه السلام:خداوند روزىِ پيامبران خود را در كشاورزى و دامدارى قرار داد، تا بارشهاى آسمان را ناخوش ندارند.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ كارِ كشت و زرع را براى پيامبران خود برگزيد، تا بارش آسمان را ناخوش ندارند.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به يزيد بن هارون واسطى كه از ايشان درباره برزگران پرسيد ـفرمود: آنان كشتگران گنجهاى خدا در زمين اويند. در ميان كارها هيچ كارى نزد خداوند محبوب تر از كشاورزى نيست و خدا هيچ پيامبرى نفرستاد، مگر آن كه كشاورز بود، مگر ادريس عليه السلام كه خيّاط بود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زكات، پُل اسلام است؛ كسى كه آن را بپردازد، از پل بگذرد و هركه آن را نپردازد از عبور او جلوگيرى شود. زكات، خشم پروردگار را فرو مى نشاند.

امام صادق عليه السلام:خداوند ـ كه يادش بر فراز باد ـ چيزى سخت تر از زكات بر اين امّت واجب نكرد و عموم آنان جز در اين مورد هلاك نشوند.

امام صادق عليه السلام:كسى كه زكات ندهد نمازش بى حاصل است، و كسى كه ورع نداشته باشد زكاتش پذيرفته نيست.

امام صادق عليه السلام:هنگامى كه آيه زكات [يعنى آيه]«از اموال آنان صدقه بگير.»، در ماه رمضان نازل شد، رسول خدا صلى الله عليه و آله به جارچى خود دستور داد در ميان مردم جار زند كه: خداوند تبارك و تعالى همچنان كه نماز را بر شما واجب كرد، زكات را نيز بر شما واجب ساخت. آن حضرت تا رمضان سال بعد به هيچ چيزى از اموال آنان كارى نداشت. چون [ماه رمضان]سال بعد را مسلمانان روزه گرفتند و افطار كردند، رسول خدا صلى الله عليه و آله به جارچى خود فرمود تا در ميان مسلمانان جار زند كه: اى مسلمانان! زكات اموالتان را بدهيد تا نمازتان پذيرفته شود.

امام رضا عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به سه چيز فرمان داد كه هر يك با چيزى ديگر قرين (پيوسته) است: به نماز و زكات [در كنار هم]فرمان داد. پس كسى كه نماز بخواند و زكات ندهد، نمازش پذيرفته نشود.

امام على عليه السلام:خداوند در اموال توانگران به اندازه اى كه تهي دستانشان را تأمين كند، حق و حقوق واجب كرد؛ بنا بر اين، اگر تهيدست نابود شود، يا در راهِ تأمين معاش خود جان بِكَند، يا برهنه بماند، علّتش آن است كه توانگر از پرداخت حقّ او دريغ كرده است. خداوند عزّ و جلّ در روز قيامت توانگران را براى اين كار مؤاخذه مى كند و آنان را عذابى دردناك مى چشاند.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ در داراييهاى توانگران به اندازه اى كه نياز تهيدستان را تأمين كند، حقّى واجب كرد. اگر خداوند مى دانست كه آنچه براى تهيدستان مقرّر داشته، كفايتشان نمى كند، حقّ بيشترى واجب مى كرد. بنا بر اين، تهيدستىِ فقيران نه به سبب [كم بودن] اين فريضه (زكات) است، بلكه از آن روست كه توانگران حقوق آنان را نمى پردازند.

امام صادق عليه السلام:خداوند همه خلايق را بيافريد و از خُرد و كلان و توانگر و تهيدست آنان آگاه است. او در ميان هر هزار انسان بيست و پنج مستمند قرار داد. بنا بر اين، اگر مى دانست كه زكات آن عدّه، زندگى اين عدّه را تأمين نمى كند، بر مقدار زكات آنان مى افزود؛ چرا كه او آفريننده آنهاست و نسبت به مردم از خود آنان آگاهتر است.